ARM NEDERLAND [REMIX]

Het kost me moeite er iets over op dit blog te zetten. Maar blijkbaar is de emmer te vol. En toen ik zojuist op de radio een “deskundige” kil en klinisch hoorde uitleggen hoe je een dergelijke zaak “het beste” kunt aanpakken brak er iets in me.
Reuver is inmiddels het zoveelste geval van ongehoorde en ongewenste dramatische impact. En ik ga toch voor één keer proberen om de gedachten daarover, die al een uur door mijn hoofd malen, onder heel voorzichtig geformuleerde woorden te brengen.
Ik ken de zaak niet, de betrokken mensen niet; ik wil er ook helemaal niets van weten. Omdat niet dit specifieke geval het item is, maar het structurele karakter van dit enorme probleem in onze samenleving het issue is.

Als ouder en als mens geldt voor mij de onaantastbare keiharde regel, dat je een kind nooit iets aandoet. Vooral je eigen kind niet.
Een vechtscheiding [zo langzamerhand gemeengoed in onze samenleving] kan en mag nooit een aanleiding zijn om tot de verschrikkelijke beslissing en daad te komen, waar we met toenemende regelmaat in ons gelukkige en tevreden Nederlandje  mee worden geconfronteerd.
Er is iets grondig mis met de geestelijke vermogens van een groeiend aantal ouders. Zij lijken er van overtuigd [en worden daarin zo lijkt het te weinig of in ieder geval onvoldoende tegengesproken] dat een kind hun eigendom is. Zoals de Volkswagen Golf, die voor de deur staat. En een eigendom laten zij zich niet afpakken.  Dreigen zij het desondanks toch te verliezen aan de partij, waar zij naar ik mag hopen toch ook betere tijden mee hebben ervaren, dan wordt steeds vaker de strategie van de verbrande aarde gekozen. “Ik niet? Dan jij ook niet!”
En tot je afgrijzen hoor je dan dat een ouder [meestal de vader] tot een afschuwelijke daad komt. Zoals ook nu weer in Reuver.
Er is voor mij geen enkele aanvaardbare noch waanzinnige reden te verzinnen voor wat er gebeurd is. Ongeacht alle ins and outs rond de relatie tussen de vader en de moeder.
Een kind is niet je eigendom, je krijgt het [meestal weloverwogen, maar vaak ook uit een soort gewoonte, zoals een kip een ei produceert] in bruikleen. Je hebt de plicht er voor te zorgen, er verantwoordelijkheid voor te dragen.
Maar je hebt zeker geen beschikkings- of eigendomsrecht.
Het wordt de hoogste tijd, dat jonge ouders van nu maar ook de aankomende ouders van straks dat weer eens heel goed duidelijk wordt gemaakt. Desnoods via een textbericht op hun mobieltje.

Ik kom niet om mijn slotopmerking heen, helaas. Jaar na jaar, decade na decade, eeuw na eeuw wordt al maar duidelijker wat een weerzinwekkend schepsel de mens in feite is. Kijk om je heen en je ziet het spoor van vernieling, wat hij overal en steeds weer achterlaat. Zowel op macro- als op microniveau. Zowel ten nadele van vrienden als vijanden. Hij maakt geen onderscheid. Hij maakt me misselijk.

Advertenties

13 thoughts on “ARM NEDERLAND [REMIX]

  1. Hoe afgrijselijk dit soort gebeurtenissen ook moge zijn zij zullen zo vrees ik met grote vreze steeds vaker voorkomen.

    De aantallen verwaarloosde en ernstig misbruikte en mishandelde kinderen stijgen nog steeds ieder jaar net zoals verschrikkelijke dingen zoals in Reuver ook steeds vaker voorkomen.

    Ook zal er bijna geen enkele ouder bestaan die bij de geboorte van zijn eigen vlees en bloed zal zeggen, kom kind wij gaan je vanaf nu wel eens even een vreselijk kutleven bezorgen sterker nog we gaan je over een onbekend aantal jaren maar eens vermoorden en dan het liefste samen met de andere ouder.

    Onze samenleving is verworden tot een over het algemeen gesproken ijskoude vol verplichtingen en verboden zittende vorm van leven waarin mensen als meel in een molen worden fijngemalen tot een vluchtige poeder waarbij ze ook nog aan van alles en iedereen verantwoording moeten afleggen en extreem gecontroleerd worden op iedere vorm van gedrag die zogenaamd afwijkend is.

    Het lijkt ook wel steeds meer of dat emoties in alle vormen als iets wezenlijk fout worden gezien waarbij deze dan ook tot het uiterste dienen te worden bestreden met alle beschikbare middelen terwijl het kille koele rationele denken als de norm word beschouwd.

    Niemand zo lijkt het wel heeft nog de kennis en/of de behoefte om gewoon eens te luisteren en puur menselijke emoties de vrije gang te geven in plaats van horende doof te zijn voor de soms pure wanhoop die van mensen bezit heeft genomen gevangen als zij zitten in een soort van bureaucratische spaghetti van allerlei instanties en zogenaamde hulpverleners wiens enige doel hun eigen belang schijnt te zijn.

    Advocaten, Jeugdzorg, maatschappelijk werkers, (kinder)rechters, sociale diensten, kinderbescherming, mediators ja noem ze allemaal maar op hebben allen te lijden van dezelfde kwaal, niemand neemt een beslissing, bijna niemand durft verantwoordelijk te zijn en bijna niemand gebruikt zijn eigen gevoel, emotie en opent zijn oren en gebruikt gewoon gezond verstand.

    Zij allen weten het toch allemaal zo goed?? Zij allen hebben toch al die fijne mooie bureaucratie verzonnen, zij stellen toch de eisen en doen al die uitspraken, zij zijn toch de goden waar het zogenaamde minderwaardige gepeupel vertrouwen in dient te hebben??

    Welnu als dat allemaal zo is en verdomd al die instanties en verleners van zorg en hulp vinden dat nog echt ook!!! laten zij mij dan maar eens vertellen als bijzonder simpele boerenlul waarom ondanks al hun zogenaamde kunde, hun opleidingen, hun expertise en hun ervaring zij niet in staat zijn om in een heel simpel mens op mens gesprek emotie te herkennen, pijnpunten weg te nemen, oplossingen aan te dragen en doodgewoon mensen te helpen om uit een afgrijselijke situatie te komen, waarom vertellen ze me niet gewoon zonder hulp van statistiekjes of andere technische hulpjes niet gewoon waarom kinderdodingen steeds meer voorkomen, waarom mensen niet meer normaal uit elkaar kunnen gaan zonder ellende en droevenis, waarom kindermishandeling en misbruik stijgende is waarom de “blijf van mijn lijf” huizen overstromen met menselijk verdriet en waarom het aantal zelfdodingen onder gescheiden mensen schrikbarende vormen begint aan te nemen.

    Natuurlijk is iedere ouder die een kind van zichzelf dood schuldig maar net zo schuldig zijn zij die menen namens de samenleving “en dus ons” wel even te weten en te beslissen wat goed of slecht voor iemand is en zij zijn het ook die personen door hun handelingen tot daden drijven die te afschuwelijk voor woorden zijn en daarom niet alleen medeverantwoordelijk maar ook schuldig in ieder geval moreel gesproken.

    • Een goed en vooral herkenbaar betoog, Willem. Je stelt in de voorlaatste paragraaf van je verhaal de kernvraag. Kernvraag, omdat het precies daar om draait. Kernvraag, die ook niet beantwoord zal en kan worden. We leven in een door empathiegebrek geteisterde samenleving. Waarin veel, nee te veel puur vanuit de ratio wordt bekeken. Laat ik voorop stellen, dat het zeker mijn bedoeling niet is om jeugdzorgverleners e.d in een kwaad daglicht te stellen. Die mensen werken echter wel in de door ratio en resultaatgerichtheid gedomineerde sector; waar juist empathie, inlevings- en invoelingsvermogen de norm zou moeten zijn. Wellicht zei ik het al eerder, vergeef me dat dan. Onder de kreet “Elke samenleving krijgt het soort mens wat zij zelf schept” gaat naast veel andere zaken ook de verklaring voor excessieve gebeurtenissen, als RadaR hier aanraakte, schuil. Het is een natuurwet: 1 + 1 is 2. Sloop je empathie dan kun je op de negatieve gevolgen wachten. Een beetje zuur stel ik vast, dat men de schuld voor deze ontwikkelingen voor de verandering nu eens niet bij mijn generatie zal kunnen neerleggen. Hier ligt de verantwoordelijkheid volledig bij de mens van de 21e eeuw zelf. Die er wat mij betreft zeker geen award voor zou mogen krijgen.

  2. Ja RadaR. en dan blijven ze ook nog eens stug volhouden, dat de mens geschapen is naar het evenbeeld van … hoe heet-ie ook alweer. Nou, dat loopt er daar in de univers een knap gestoorde vogel rond. 😦

  3. Heel terecht dat je spreekt van een structureel probleem voor de samenleving. Hartverscheurend verschrikkelijk ….. woorden die wat mij betreft niet in de buurt komen om voldoende te beschrijven van wat er gebeurd is.
    Je weet, dat ik soms ook het moede hoofd buig, in volledig onbegrip.
    Maar ik vrees, dat er al aanwijzingen zijn, dat Nederland lijkt te wennen aan dit probleem. Dat zou je althans kunnen aflezen aan de mate, waarin zaken als Reuver inmiddels een haast routineus gespreksonderwerp in de media zijn geworden. We zwelgen in onze eigen onmacht, we komen niet verder meer dan het van zoveel mogelijk kanten verklaren van onze enorme tekortkomingen.
    Je verzuchting aan het slot is even zorgwekkend als voorstelbaar.

    • Exact, Paul, onmacht en tekortkomingen, daar praten we over. En intussen vallen om ons heen de onschuldige slachtoffers van volledig van het padje geraakte “mensen” . En we praten en praten. Die misselijkheid van RadaR vind ik heel goed te verklaren.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s