MIJN PERSOONLIJKE TIC

Als puber begon ik er al mee en eigenlijk zonder het zelf te merken is het een automatisme geworden, wat tot op de dag van vandaag bestaat. Wekelijks bekijk ik de zogenaamde hitlijsten en met name de Nederlandse. Gewoon om voeling met muziek in brede zin te houden, de ontwikkelingen in smaak van het muziek kopend publiek te volgen en om te zien of er interessant nieuw werk is verschenen. In de eerste periode volgde ik zowel single- als albumlijsten. Maar al lange tijd concentreer ik me op die albumlijsten. Het lijkt me nogal voor de hand te liggen waarom.
Na zo pas nog de lijst van deze week te hebben bekeken kon ik de aandrang niet meer onderdrukken. Ik moest even terug in de tijd. Want al maanden groeide het gevoel bij mij, dat het uiteraard vanuit mijn perspectief en met mijn smaakpapillen als uitgangspunt diep triest gesteld is met wat het Nederlands publiek momenteel aan muziek prefereert en dus het beste blijkt te worden verkocht. Gun mij de gelegenheid om even Neerlands 10 best verkochte i.c. meest populaire albums van dit moment op te sommen.1. Kinderen voor Kinderen – Klaar voor de start 2. Guus Meeuwis – Groots met een zachte G 2013[zouden er mensen zijn die ook 2012 tm 2000 hebben?] 3. John Legend – Love in the future 4. Jannes – We vieren het leven 5. Justin Timberlake – The 20/20 experience 6. Miley Cyrus – Bangersz 7. De Jeugd van Tegenwoordig – Ja natuurlijk 8. Helene Fischer – Farbenspiel 9. Various Artists – Junior Songfestival ’13 10Agnes Obel – Aventine
Vooropgesteld, hoezeer ik ook bovenop de muziek zit, geen van de albums bevinden zich in mijn collectie. En alleen de pseudo classic pop van Deense Obel heeft mijn interesse gewekt. Wat meteen al opvalt in dat lijstje is de bepalende rol voor de Nederlandstalige muziek erin. Is dat het logische gevolg van de kwaliteit,van het bijzondere karakter ervan? Mis ik iets wat ik niet zou mogen missen? Is dit een verschijnsel van nu of was het vroeger ook al zo? Wat dat laatste betreft: mijn gevoel en mijn geheugen zeggen duidelijk iets anders. Geen betere  optie dan dus terug in de tijd kijken. Ik neem u eerst mee naar het jaar 2002. In maart van dat jaar bestond de album Top 10 uit albums van:
Marco Borsato [no. 1] – Shakira – Alanis Morissette – Robbie Williams – Anastacia – Enrique Iglesias – Within Temptation – Blöf – Lord of the Rings soundtrack – Celine Dion.
Daar scoor ik 5x en het lijstje is duidelijk gevarieerder dan het voorgaande. Pop overheerst, Nederlandstalig doet het prima. Het is niet mijn favoriete lijstje, maar met Morrissette en Within Temptation erin krijgt het van mij een dun zesje.
Een volgende stap terug, nu een forse naar 1977. Hoe was het beeld toen? Wel de Top 10 werd bevolkt door Pink Floyd [no 1] – Mantovani – Queen – Stevie Wonder – The Eagles – Al Stewart – Evita soundtrack – Daverende 13 – Beach  Boys – Alle 14 Favoriet.
4 verzamelalbums, 6 [ook nu nog] grote bands/artiesten. Ik voel me gesterkt, het beeld wat ik vermoedde zou er weleens uit kunnen komen. Dus nog even die laatste vergelijking, we schrijven september 1970 en Back Home van The Golden Earring was de no. 1 single [maar dat terzijde] ; de album top 10 bestond uit:
1   CSN&Y – Déjà Vu
2.  CCR – Cosmo’s Factory
3.  Various – Woodstock
4. Golden Earring – Golden Earring
5. Iron Butterfly – In a gadda da vida
6. Simon & Garfunkel – Bridge over troubled water
7. Corry & de Rekels – idem
8. The Who – Live at Leeds
9. Moody Blues – A question of balance
10Traffic – John Barleycorn must die
Ik ben bijna geneigd te zeggen “I rest my case” maar dat kan niet, want ik moet die “case” nog wel maken uiteraard.
Stelling 1: langs de weg van geleidelijkheid, maar vanaf pakweg de eeuwwisseling in een veel hogere versnelling, heeft er een even opvallende als duidelijke kentering plaatsgevonden in de muzieksmaak van doorsnee-Nederland. Enerzijds zou je kunnen zeggen, dat echte grote bands en artiesten niet meer bestaan, nieuwe geprefabriceerde producten volgen elkaar in hoog tempo op. Daartegenover kun je even goed stellen, dat vrijwel iedereen een korte [denk aan winnaars van talentenjachten of door belanghebbende partijen als radiomakers e.d. gepushte kinderen] of als je geluk hebt iets langere periode “beroemd” mag/ kan zijn.

Stelling 2: er is altijd in zekere mate een wat wel “verTROSsingseffect wordt genoemd aan de orde geweest in de muziekwereld. Dat geldt net zo goed voor de jaren 70 van de vorige eeuw als de jaren 10 van deze eeuw.
Wat de vergelijking van de lijstjes uit de verschillende decades [en geloof me ze zijn aanvaardbaar representatief voor de de complete lijsten uit die tijd] meer dan duidelijk maken is, dat er vooral vanaf de eeuwwende een drastische omslag in de muzikale smaak is opgetreden. Als de muzieksmaak van nu representatief zou zijn voor de mening over Europa en de EU dan was Nederland al van de euro af. Want het is Holland[s] boven! Het verTROSsingseffect heeft ca. 80% van de markt aangevreten.

Stelling 3: het is niet voor niets, dat met name de jaren 60-70 bands en artiesten hebben voortgebracht, die niet alleen bij hun generatiegenoten maar ook bij een groeiend aantal jongeren als de enige echte “groten” worden herkend en erkend. Ik durf het aan te stellen, dat dit vooral te maken heeft met de drie factoren, die muziek zo belangrijk maken: kwaliteit, orginaliteit en authenticiteit.

Stelling 4: het eerder gestelde kan zeker niet louter worden toegeschreven aan het feit, dat de hitlijstmuziek wereld veel meer een wereld van kinderen/jongeren is geworden dan hij vroeger was. Wat wel een bepalende factor is geworden kan de wijze waarop muziek over de markt wordt uitgestrooid worden genoemd. Dat is wel een ingrijpende verandering t.o.v. eerder. Maar overeind blijft de mantra, dat meer niet altijd gelijk is aan beter.
Meer heeft in de praktijk in hoofdzaak geleid, dat er muziek is ontstaan  die zich slechts mag beroepen op de eretitel “weggooimuziek”, wat ook meestal haar lot is na een paar weekjes gebungel in een hitlijst.

Met deze 4 stellingen ben ikzelf best tevreden. Omdat ze meer dan voldoende zijn om mijn vermoeden, wat zich over een periode van een aantal jaren heeft opgebouwd, in een zekerheid te doen veranderen. En ik vond het hoog tijd. mede omdat ik al enige tijd bezig ben om echt goede muziek bij elkaar te schrapen om te dienen als basis voor alweer een Top888 [de vijfde inmiddels] om dat hier eens uit te spreken. Want al is de Nederlandse muzieksmaak bezig af te glijden naar het meest beroerde niveau van mijn muzikaal toch zo rijke leven [inderdaad, dat is mijn “zekerheid”] er is zelfs nu ook nog hoop. Al wat er voor nodig is zijn die drie eerder aangegeven factoren om te hanteren: kwaliteit, originaliteit en authenticiteit.

Even als afsluiting die Deense juffrouw Obel nog maar doen? OK, komt ze.

Advertenties

20 thoughts on “MIJN PERSOONLIJKE TIC

    • We hebben het dan inderdaad over een “spannend geschreven boek” over een in feite onaangepaste voetballer, die zeker niet van enig talent verstoken was, maar echt geen grote was van het niveau Gullit, van Basten e.d. Alleen bij de beest uithangen was Gijp de no. 1, zonder daarbij de Suurbiers van destijds te benaderen. Gijps belangrijkste verdienste is, dat hij zo smakelijk over paaldansen kan vertellen dat die sport inmiddels een survival in Nederland heeft doorgemaakt.
      En die film, daar zou je best gelijk in kunnen krijgen Leon. Het zal dan ongetwijfeld iets in de klasse Joep Meloen worden.

  1. Persoonlijk heb ik vrij weinig met dit soort lijstjes die in mijn optiek althans nooit veel meer zijn geweest dan een soort plaatjes propaganda vooral ter meerdere eer en glorie van vooral de grote muziek/platen maatschappijen.

    Onmiskenbaar is smaak veranderd maar dat is niet de echte reden die is veel meer gelegen in het gegeven dat de enige die nu nog de grote jongens overeind houden het meer smakeloze (althans volgens vele onder ons) publicum is en dat zijn degene die er vroeger ook al waren en die dingen als “alle dertien retegoed” en het dubbelalbum “the best of dinges/danges”‘ kochten, het is dat publiek wat nog redelijk traditioneel muziek (nou ja muziek??) koopt en dus kan worden gemeten en in een lijstje gegoten.

    De in mijn optiek grotere kwaliteitsbewuste groep echte muziekliefhebbers is al jaren geleden overgestapt naar andere kanalen mede dankzij of ondanks het Internet, en nu dus downloaden “legaal of illegaal”, Internetradio luisteren enz. enz., net als dat al steeds meer en meer bands niet alleen hun eigen publiek maar ook hun eigen distributie/verkoopkanalen hebben en die worden niet meegenomen hoor in de lijstjes.

    Er heeft dus al jaren geleden een grote schifting plaatsgevonden en die is nog steeds bezig ook de muziekwereld is aan het veranderen en snel ook waarbij echt niemand weet welke kant het op zal gaan zoveel is zeker.

    Muzikaal gezien zou je de jaren 80 een dorre woestijn kunnen noemen waarin niet veel schokkends gebeurde maar de laatste decennia gebeurd er weer van alles de stroom aan kwaliteitsrijke nieuwe bands en bandjes is onvoorstelbaar daarvoor is een blik op bijvoorbeeld de playlist van Glastonbury, Lollapalooza, je zelfs “lowlands” al meer dan voldoende en dan benoem ik nog geen eens de onvoorstelbare hoeveelheid kleine muziekfestivals waar het talent met bakken tegelijk de podia vullen en met dames als een Pink, Lady Gaga en Beyonce of een band als Metallica bijvoorbeeld kun je ook niet stellen dat er geen “echt grote” artiesten zijn bijgekomen, dat het niet mijn of jouw smaak is oke maar dat is wat anders.

    Het grote verschil is dat alles wat als “kwaliteit word veronderstelt” zich veel meer onder de “radar” van de meer traditionele kanalen afspeelt maar voor wie even verder kijkt daar gaat er een wereld voor open.

    Alleen al dit jaar nieuwe albums van Bowie, Placebo, Dream Theater e.v.a die moeiteloos de toets der kwaliteit van de jaren ’70 kunnen doorstaan of neem de door jouw neergezette nieuwe incarnatie van Jonie Michell oftewel dame Obel die is ook een grootheid aan het worden ondanks wat minder toegankelijke muziek.

    Maar om Obel te laten horen hoe het echt moet hier de enig ware……

    http://www.youtube.com/watch?v=Wq2jhs19_V8

    • Omdat ze door mijn hoofd blijven zoemen na het lezen van Willem’s reactie even in beknopte vorm mijn gedachten erbij.
      – grote festivals zijn allang geen bruikbare graadmeter meer voor kwaliteit. Meer dan 80% van de bezoekers gaat voor alles uit zijn bol; of het nu een bandje uit Lochem of Ureterp is met de beklijvende naam Us Play Lekker of een band als Placebo, het maakt geen donder uit
      – Pink, Gaga en Beyoncé zijn bij uitstek voorbeelden van idolen die zijn gemaakt. Vakkundige marketing.
      – de nieuwe albums van Bowie, Placebo en Dream Theater scoren nauwelijks meer in de album top 100 en dat was toch de insteek van dit verhaal.
      – inderdaad, de muziekwereld is aan het veranderen, maar afgelezen aan alweer die lijst de muziek zelf niet of nauwelijks. De enige lijn die daar te constateren is, is een lijn steeds verder naar beneden.
      – elke periode heeft zijn dieptepunten, maar tot voor kort kwam de echte muziek er altijd weer bovenop. Nu echter zitten we in Nederland al relatief lang in een enorm dal en zijn er geen tekenen, die er op wijzen dat we daar uit aan het komen zouden zijn. Eerder het tegendeel.
      Als “grote” heeft Nederland weinig meer dan Betty Boop Emerald in de aanbieding. De hoop, die ooit bestond waar het Anouk en Ilse betrof is inmiddels vervlogen.
      – onder de “radar” is er genoeg, dat klopt. Willem en onze gastheer trakteren ons daar regelmatig genoeg op. Maar die artiesten en bands blijven, waar het Nederland betreft, ook onder die “radar”. En als je die album top10 uit 1970 bekijkt dan is het ooit heel anders geweest toch?

    • Als ouwe rot in het vak zou jij toch moeten weten, dat lijstjes meer dan ooit beeldbepalend zijn in onze huidige wereld. :)Maar los daarvan, wat je aandraagt is ontegenzeggelijk juist. Alleen heeft jouw verhaal [Leon zegt ook al iets dergelijks] meer betrekking op het totale beeld, de muziekindustrie op internationaal niveau. Zo ver wilde ik niet gaan in mijn blog, ik sprak slechts over de meer dan walgelijke muzieksmaak van ons zo geliefde en bewonderde Hollandse klootjesvolk.
      Natuurlijk zijn er in 2013 ook flink wat prima albums verschenen. Mijn “frustratie” is, dat ze vrijwel continu bedolven worden onder de pulp, die steeds wanstaltiger vormen aanneemt. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik met heel veel woorden een simpele vraag aan de orde wil stellen: Als we in de jaren 70 en deels toch ook in de jaren 80 wel in staat waren om de goede muziek te kiezen en te kopen, waarom kunnen we dat dan sinds de jaren 90 niet meer? Is het de schuld van DoeMaar? De Houseplaag? De R&B-ziekte? De rap/hiphop-scene? Of is het toch dat enige mogelijke en dus logische antwoord: dat enorme afstompingsproces, wat in bijna alle geledingen is opgetreden en wangedrochten als Gierput en Goorlel heeft voortgebracht? Op die vraag zoek ik naar een antwoord of, zo je wilt, de bevestiging van mijn mening.
      NB: Na beluisteren van juffrouw Obel’s nieuwe album ben ik onder de indruk. Wellicht wordt zij een “grote”, maar dan wel naar de huidige definitie. 1 max 2 jaar en dan is het weg ermee. Weet je, ik zou echt niet weten welke topgroep uit “nieuwe tijd” [Coldplay, Snow Patrol, Muse, Kings of Leon a.s.o.] de status “groot” kan bereiken én vooral blijven waarmaken, zoals zovelen uit de jaren 70 hebben gedaan en in vele gevallen nog steeds doen. Jij wel? Het wrange is, dat mogelijke kandidaten om dat wel te kunnen nu juist terug te vinden zijn in die groep, waarvan ik al zei dat ze worden bedolven onder de pulp.

      • Om mijn woorden van hierboven te onderlijnen 2 voorbeeldjes van muziek, die om een of andere reden kansloos is in de polder.
        1. prettig in het gehoor liggende indiepop van The Airborne Toxic Event [in 2008 prima scorend met Sometimes around midnight] van hun kakelverse album Such hot blood de track Timeless

        2. een product uit de enige nieuwe muziekstijl uit die brij aan substijlen, die de heren en dames verzinnen tegenwoordig [er zijn meer muziekstijlen dan kapsels], die mij prima bevat: shoegazing. Distorted guitars [was Mike Oldfield daar op Tub Bells niet de eerste mee?] monotone beat, angelic voices, I love it 🙂
        Het gaat om My Bloody Valentine [groot in Engeland] van hun 2013 album MBV. New you. [niet te snel wegklikken, lekker over je heen laten komen]

      • Shoegazing is volgens mij echt zo’n muziekstijl die je ligt of niet. Mijn eerste reactie was “beetje te monotoon”. Maarrrr …….. na een 2e keer luisteren bevalt het beter merk ik. Het intrigeert je, omdat er meer te beluisteren is dan bij een eerste keer lijkt. Is dat niet ooit juist het aantrekkelijke van echt goede muziek geweest? Dat je na meer luisteren pas de echte kwaliteit ontdekt?

      • Hier is nog iets [zeer jongs], wat wellicht in de gaten moet worden gehouden. Het is Iers, zeker geen Clannad, wordt gezien als hét antwoord op suikerspinbandjes als One Direction en wordt een grote toekomst voorspeld. 😀

  2. Dis daarom ben je met je eigen lijst begonnen 😉 Heb jij Top40’s van meer dan 40 jaar geleden? Die worden van waarde als je ze nog eens 40 jaar bewaart 😀 Met de Beelen’s van toen erop nog wel. En straks ga je me ook nog vertellen, dat je alle platen van die lijsten ook hebt. Ik ruik een Back to-avondje in de verte. Wat moet dat kosten??? 😛

    Prachtig vind ik dat liedje van Agnes Obel!! Word ik helemaal soezerig van. Is die nieuw CD van haar ook zo heerlijk melancholiek?

  3. Je bezorgt me eigenlijk een prettig gevoel [even los van als ik een blik naar buiten werp]. Wat wil het geval namelijk: van de eerste 2 lijstjes die je produceert ken ik vrijwel niets. En dat lijkt vor me te pleiten toch? Pas met dat lijstje uit 1977 floept het licht aan. En net als bij P. begint dat zelfde licht bij het lijstje uit 1970 fel te branden 😀
    Almost cut my hair, Teach your children [zou nooit een hit worden nu], Our house [wat onder water staat] …..Déjã Vu, wat een prachtig album was dat!!
    Maar dat geldt ook voor bijv. Bridge over troubled water en het document Woodstock.
    [Waar heb je die oude lijstjes trouwens vandaan? ]
    Dat juffrouw Obel je interesse heeft gewekt kan ik me na het beluisteren van haar liedje heel goed voorstellen. 🙂

    • Die lijstjes zijn een jeugdzonde van me , O. In mijn archief bevinden zich de originele top 40’s van een aantal jaren uit “the old days”. Met de koppen van Joost den Draaijer, Tineke, Rob Out en nog wat meer dino’s erop. Van de jaren na pakweg eind 70 heb ik met mondjesmaat wat exemplaren aan mijn verzameling toegevoegd. Maar al zeer vroeg in de 21e eeuw ben ik daar abrupt mee gestopt.

  4. Misschien doe je er goed aan om ook in dit geval het uitgangspunt te hanteren wat je eerder aangaf bij de discussie over het politiek akkoord te omarmen : “let it go” 🙂
    Ik bedoel dit niet helemaal gekscherend of plagend overigens. Er is nu eenmaal die grote meerderheid onder ons, die normen en waarden hebben ontwikkeld, waar een minderheid zich terecht zorgen over maakt. Maar het geval wil, dat die normen en waarden [die je op onverschillig welke zaak kunt betrekken] wel nauw aansluiten bij waar onze samenleving voornamelijk op drijft. Als ik mijn boekwinkel binnen loop schreeuwen enorme posters, die pulp promoten mij toe. Geloof me of niet, maar ik weet inmiddels wie er achter dat beetje simpele kale hoofd met bril en achter dat weldoorvoede hoofd wat blijkbaar “Geen gezeik” uitstraalt schuilgaan. Zonder beide mannen ooit in levende lijve te hebben gehoord, laat staan gezien.
    Wellicht is daar wel de kern van het probleem, waar veel meer mensen als jij en ik tegenaan lopen: de onvermijdbaarheid van de pulp. We hebben het daar wel vaker over gehad. De pulp schreeuwt je van alle hoeken en gaten toe. Ook ik ontkom er soms niet aan. Even een ontboezeming.
    Gisteravond bezocht ik in het kader van een sociale plicht met een periodiek karakter een niet nader te noemen persoon. Die bezoeken zijn in die zin prettig, omdat ze een leegte vullen bij de persoon in kwestie. Ze maakt er werk van [koffie + koekje, een drankje uit een fles die slechts door mijn toedoen heel langzaam een beetje leger wordt. Er worden wat algemeenheden uitgewisseld. Maar pas als de TV aangaat [elke keer vraagt ze uit gewoonte aan mij of ik daar geen bezwaar tegen heb 🙂 ] is te merken, dat ze het pas echt gezellig blijkt te gaan vinden.
    En zo liep ik tegen een primeur aan: ik ging naar mevrouw de Mol kijken. Over onvermijdbaar gesproken. 🙂
    Anderhalf uur lang [langer verdroeg ik het niet] mocht ik meekijken naar een aantal mannen en vrouwen, die spelletjes deden met een baard waar de Sint stikjaloers op zou zijn. Spelletjes, waarbij die mannen en vrouwen veranderden in kinderen van 6 jaar met de daarbij behorende uitgelatenheid. Het was te gênant voor woorden, maar mijn gastvrouw genoot ervan. Het was alsof ik niet meer in de kamer was, ze riep diverse keren de antwoorden op de vragen [niveau basisschool] naar die uitgelaten kinderen vanuit haar stoel.
    Ik heb begrepen, dat Linda’s Spelletjes Machine het best bekeken programma van Nederland is op de zaterdagavond. Moet ik nog meer zeggen?
    Pulp voldoet heel duidelijk in een behoefte, omdat [mijn conclusie] heel veel mensen tot pulp zijn gemaakt. En die mensen kopen ook muziek en dan is zo’n lijst als waar jij op spuugt ook al …… inderdaad, onvermijdelijk.

  5. Ik heb je “advies” gevolgd en ben even naar die lijst gaan kijken. Laat duidelijk zijn: die lijst moet natuurlijk nooit serieus worden genomen en dat doe ik dus ook niet. Wellicht werd ik bij het doorlopen ervan daarom niet treurig zoals jou regelmatig overkomt, maar schoot enorm in de lach. Wat een vergaarbak van hilarische ellende, niet te geloven! 😛 Hoofdzakelijk slappe hap en slappe lach muziek met hier een daar een verdwaald album, wat niet uit de Voice-snackbar komt.
    Maar toen maakte ik een onvergeeflijke fout, ik heb ook op die singles top 100 gekeken. En toen verging het lachen me meteen. En veranderde het getik van de regen tegen de ramen spontaan in een hoosbui.
    De [creatieve] armoede spatte van die lijst af.
    Het was dan ook met een gevoel van huivering, dat ik het clipje van Obeltje aanklikte. Wie weet wat me te wachten stond. Maar dat viel gelukkig enorm mee. 🙂
    Er zit niet anders op, mijn jongen, dan te aanvaarden dat goede muziek niet langer voor het grijpen ligt. Je zult steeds harder moeten werken om iets behoorlijks tussen al het afval te vinden. Een constatering, die voor vrijwel alles geldt momenteel. Kijk bij boeken, films, eten, radio- en TV programma’s, alles is vergeven van de rotzooi.
    Het is een geruststelling te weten, dat jij desondanks toch wel zult blijven vinden wat je zoekt. Omdat we dat gewoon van je verwachten 🙂
    Advies terug is “kijk niet meer op die lijsten”, want het blijft voorlopig nog wel de baggerput, die het al jaren geleden is geworden. Eerst zal de generatie baggervreters en -kruipers moeten zijn uitgestorven. Gierput en Goorlel zijn inmiddels de 50 gepasseerd, nog maar een paar jaar dan zijn ze als artiest en baggerproducenten overleden. Hou vol 😉
    Kijk maar naar een lijst als deze, die heeft een duidelijk lager irritatiegehalte en wekt veel minder braakneigingen op.
    http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_2013_albums

    De natte moesson gaan wij opvangen met een filmpie. Beetje lachen om de zompige somberheid buiten te verdrijven. Als de appeltaart klaar is gaan Zusje en ik lekker breeduit zitten om te kijken wat Owen Wilson nu weer heeft verzonnen met The Internship. Hou het droog, boy 😉

    • Die Wiki-lijst is al enige jaren mijn hoofdbron, Jurgen. Goed te zien dat jij hem ook hebt gevonden. :)En die single Top100 bekijken, tja dat was natuurlijk “a major flaw”.
      BTW: wat The Internship betreft, als je er al niet achter bent dan zul je met mij kunnen constateren, dat de film niets anders is dan een 2 uur durende Google-commercial 🙂 Maar als je van de jongensachtige lol en looks van Wilson houdt is hij wel uit te kijken, vermoed ik. 😉

      • Google is inderdaad wel heel prominent in beeld; zo’n 90% van de film 🙂 En ze maken het heel duidelijk: Google is zelfs voor dombo’s [Billie] heel gebruikersvriendelijk, Google is the place to be voor big boobs, Google live is heel goed.
        Ach, typische film om met dit weer te bekijken, hij spoelt lekker makkelijk weg met de regen. En je hoeft er na afloop geen woord meer aan te wijden.

  6. Reken maar, dat er mensen zijn die “Groot met een zachte K” van de hele eeuw hebben staan. Naast alle “Toppers” van de hele eeuw, in een mooie boxset in de vitrinekast van Ikea.
    Je hebt er wel een soort proefschrift van gemaakt, is het niet?
    Voor het slapen gaan ook nog even genoten van juffrouw Obel. De Denen maken dus niet alleen betere crimeseries 🙂

  7. Om maar eens een persiflage op een aloud gezegde te gebruiken: “tegenwoordig is niet alles beter”. Vooral die top 10 uit 1970 roept speciale gevoelens bij me op en ik heb het sterke vermoeden, dat zo’n kwaliteitsrijke top 10 er voorlopig niet meer inzit. Zo die ooit nog zou komen. 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s