EEN/MIJN MANIER VAN OVERLEVEN

Al een ruim aantal jaren doet zich het zelfde [wellicht in jullie oren vreemd klinkende] fenomeen voor: zodra de dagen [hij bedoelt “avonden” natuurlijk, de sufferd] echt merkbaar gaan lengen [en , zoals vandaag, ook nog donkere regenwolken zich aan het spansel vertonen] verandert mijn muzikale behoefte. Meer dan in periodes waarin het zonnetje lustig lijf en leden streelt en een fris biertje wordt weg gehapt onder begeleiding van energieke [hard]rock doen regen, wind en donkere avonden mij bewegen in de richting van muziek met een andere, meer poΓ«tische [qua teksten] en symphonische lading. En, zo beken ik zonder enig schuldgevoel, dan is er maar erg weinig nodig om mij al snel bij de band terecht te laten komen, die qua muziek al jaren de herfst en de winter draaglijk voor me maken. Want hoewel najaar en winter nog meer dan genoeg prettigs in petto hebben blijft bepaalde muziek toch een onmisbare factor om me die periode van november t/m minstens februari een beetje lekker te laten doorkomen.
Klinkt allemaal misschien wat zwaar op de hand, maar zo is het niet bedoeld, zeker niet. Het is niet meer dan het statement, dat goede muziek een prima middel kan zijn om de zon een beetje te blijven zien schijnen. Dat het daarnaast een prima middel is om alle shit, die in die laatste maanden aan allerlei lijsten en award-uitreikingen over je worden uitgestrooid te ontwijken is een prettige bijkomstigheid.

Najaar en winter zijn gewoon voor mij de periode waarin Marillion een belangrijke rol speelt. Omdat beiden [periode en band] gemeen hebben, dat je je, zo je daar aanleg voor hebt, zo heerlijk melancholiek en nostalgisch kunt voelen.
En ja, daar heb ik af en toe “last” van en neen, ik slik daar geen pilletjes tegen.
Marillion maar doen dus? Eigenlijk hebben jullie geen keus πŸ™‚
Opname komt van een optreden in Nederland in 2009, de song heet Neverland van het geweldige album Marbles uit 2004 [vette aanrader]. Geniet met me mee!

Advertenties

15 thoughts on “EEN/MIJN MANIER VAN OVERLEVEN

  1. “I want to be somebody who somebody wants to be”
    Zo’n intrigerende zin, die Hogarth zingt in Neverland. Als je over de betekenis er van nadenkt, echt nadenkt word je duizelig. Het is een gave om zoveel te zeggen in slechts één regel.
    Dus RadaR, oefenen!! πŸ˜›

    • Schoolvoorbeeld van de vicieuze cirkel, hΓ¨ Jeanette? πŸ™‚ Moet je niet te lang over nadenken anders word je echt dizzy. Alle teksten, die ik hier gelezen heb zijn duidelijk van een ander niveau dan “Heb je even voor mij”. πŸ˜€

  2. Terwijl de anderen misschien aan het zoeken zijn gooi ik er snel de mooiste in. Omdat het moet en mijn no. 1 is [ook in 2013 πŸ™‚ ] Sorry, er was geen acceptabele live-versie,
    Wel mooi hoor, zo’n Marillion eruptie πŸ˜€

  3. Niet voor niets zei ik al eerder “elk album bevat minstens 1 meesterwerk”, want o.a. Marbles bevat er inderdaad meer: The Invisble Man. Met enige wrange spijt bedenk ik dan, dat “the odd listener” waarschijnlijk zal denken, dat het de titelsong van de gelijknamige TV-serie uit vervlogen tijden is. Want het zou me verbazen als mensen de moeite zouden nemen de prachtige lyrics te lezen, om over mogelijk begrijpen nog maar te zwijgen. Terwijl lyrics [goed dat je ze opnam] zoveel meerwaarde zelfs voor al prachtige muziek hebben. TIM bewijst dat maar weer eens.
    Via een trainingspartner van mijn broer leerde ik early 80ties Marillion kennen. Die trainingspartner had een formidabele, gemeten naar de vinylperiode, verzameling muziek en met tussenpozen kwamen er cassettes met muziek ook mijn kant op. En zo kwam Script for a jester’s tear en Fugazi bij mij binnen, om er nooit meer weg te gaan. Script de song [jouw clip] knocked me off my feet. Garden party hield me me op mijn rug en toen kwam die song, die me deed wensen nooit meer te hoeven opstaan [laat ik eerlijk zijn, ik was niet de enige die van zijn pijlers was geslagen, wat een reden te meer was om te blijven liggen en geurende rookwolkjes omhoog te blazen πŸ˜€ ] En die song is dus de “Fish”, die ik uit de Marillion oceaan heb opgevist. Prachtige vocalen, prachtig snaar- en toetsenwerk, en een tekst die zich moeiteloos 1 op 1 kan laten projecteren op het [on]zalige nu.

    Catalogue princess, apprentice seductress
    Hiding in her cellophane world in glitter town
    Awaiting the prince in his white Capri
    Dynamic young Tarzan courts the bedsit queen

    She’s playing the actress in this bedroom scene
    She’s learning her lines from glossy magazines
    Stringing all her pearls from her childhood dreams
    Auditioning for the leading role on the silver screen

    Patience my tinsel angel, patience my perfumed child
    One day they really love you, you’ll charm them with that smile
    But for now it’s just another Chelsea Monday
    Chelsea Monday

    Tju
    In the city of dreamers…
    Drifting with her incense in the labyrinth of London
    Playing games with faces in the neon wonderland
    Perform to scattered shadows on the shattered cobbled aisles
    Would she dare recite soliloquies at the risk of stark applause
    To Chelsea Monday

    She’ll pray for endless Sundays as she enters saffron sunsets
    Conjure phantom lovers from the tattered shreds of dawn
    Fulfilled and yet forgotten the St. Tropez mirage
    Fragrant aphrodisiac, the withered tuberose
    Of Chelsea Monday
    Sweet Chelsea Monday

    Patience my tinsel angel, patience my perfumed child
    One day they really love you, you’ll charm them with that smile
    But for now it’s just another Chelsea Monday
    Sweet Chelsea Monday

    Voice: “Hello John, did you see The Standard about four hours ago?
    Fished a young chick out of The Old Father
    Blond hair, blue eyes
    She said she wanted to be an actress or something
    Nobody knows where she came from, where she was going
    Funny thing was she had a smile on her face
    She was smiling
    What a waste!”

    Catalogue princess, apprentice seductress
    Buried in her cellophane world in glitter town
    Of Chelsea Monday
    Chelsea Monday
    She was only dreaming

    • Onze Lottepot kiest weer de easy way out πŸ˜€
      Zeg, RadaR, mocht je na Chelsea Monday nog op je rug liggen πŸ˜‰ blijf dan nog even liggen want ik ga 4-4 scoren met Garden Party. Nooit weg in oktober, niet waar?

    • Tjongejongejonge [zou Jaap Kooiman zeggen πŸ™‚ , wat wordt er weer uitgepakt. En dat allemaal omdat de gastheer ons van zijn najaar- en wintergevoelen wil laten weten. Hoe mooier wil je het hebben? πŸ˜€
      Prachtige teksten trouwens ook. Dat doet me denken: Chelsea Monday [huiveringwekkend goed trouwens], dat is eigenlijk een veel beter geschreven verhaal a la Emma van Hot Chocolate toch? πŸ˜› Of Billie Jean van late Mikey?
      Goddank, dat we de Marillion-versie hebben!!!

      • Je hebt gelijk, Jurgen. Emma, Emma, Emily …. wilde ook graag moviestar worden en dat liep ook verkeerd af. Billie Jean ging het mis mee juist omdat ze moviestar was geworden toch?
        Alle gekheid op een stokje, die teksten van Fish zijn me lappen zeg. En gevuld met woorden, die ik nog maar zelden heb gebruikt.
        Na een dik uur Marillion ben ik weer voor dagen allergisch voor Radio 2 en 3. πŸ™‚

  4. Sjaantje is happy , hoor πŸ˜€ Heerlijk door de regen heen geslapen, wakker geworden en het zonnetje zien, mijn 4 oktober-daad gedaan, zelf ook een broodje zangzaad tot me genomen en toen heerlijk gaan genieten van 2x Marillion. Het is een mooie vrijdag! En dat blijft het πŸ˜‰

  5. Wij zijn hier de vrijdagochtend prima doorgekomen met de “Marillions”. We maken ons nu op voor de herhaling op de vrijdagmiddag. Dus dank, mannen πŸ˜‰
    PS: bij dat je 4 oktober niet hebt misbruikt om ons op te schepen met een kluitje blatende schapen uit de Beelen-stal. πŸ˜€

  6. Erg lang geaarzeld, want wat moet ik nog toevoegen aan de woorden van Willem? Soms is het goed om oud en achterhaald gedrag te vertonen: zwijgen πŸ˜€
    Misschien toch nog dit: als herfst- en wintergevoel dergelijk effect op je/jullie hebben en zulke mooie muziek [ja, zelfs ik vind dit mooi] doen komen bovendrijven dan kan dat alleen maar prachtig en verrijkend worden genoemd.

  7. Volmondig zeg ik in ieder geval JA op je vraag om Marillion maar te doen!!

    Overigens een log waar ik me zeer in herken maar dat zal vast niemand verbazen.

    Heerlijke muziek van een fabelachtig mooie muziek makende band die helaas in het huidige rigide radiotijdperk never nooit de aandacht krijgen (net als zovele andere geweldige bands) die ze mijns inzien zo verdienen, maar gelukkig bepalen jokers als Ekdom, Beelen c.s. niet alles wat we mogen horen, althans nog niet.

    Overigens is er volgens mij niets mee mis om je op de klanken van onder andere deze band heerlijk te laten meevoeren in melancholie of om je daarbij nostalgisch te voelen.

    Het door jou aangevoerde nummer is werkelijk een schoonheid van een song maar dat kun je wel overlaten aan de heren van deze band zoals ook al te horen is op dit geweldige nummer van hun debuutplaat welke ook alweer 30 jaar oud is…….hoezo nostalgisch??

    • Marillion biedt het van onschatbare waarde zijnde voordeel van de 2 vormen, waarin het fenomeen heeft bestaan. Met frontmen Fish en Steve Hogarth zijn het ontegenzeggelijk 2 verschillende bands, maar op een of andere magische wijze komen die toch ook weer bij elkaar. Het bewijs is te vinden in het na elkaar afspelen van beide clips. Voor mij als echte liefhebber niet een nieuwe ervaring, want al ettelijke malen eerder zweefden Fugazi, Script, Marbles, Anoraknophobia e.a. door elkaar heen uit mijn speakers. De meerderheid van Fish’s songs beschouw ik nog steeds als kleine theaterstukken, vol bombast en soms briljante teksten [Bitter Suite is daar een goed voorbeeld van]. Hogarth doet na een logische stroeve start eind jaren 80 [Season’s End]inmiddels nauwelijks onder voor wat Fish ooit presteerde. Vanaf midden jaren 90 bevat elk Marillion-abum minstens 1 meesterwerk, vaak zelfs meer. Wie het album Happiness is the road uit ’08 kent weet, dat het een hoogtepunt in de symphonische rockmuziek is. Wie Anoraknophobia beluistert beseft hetzelfde. De connectie tussen beide heren is wellicht, dat ze woorden en muziek zo fantastisch weten te gebruiken om het leven, zoals zij dat zien, te schetsen. Fish in de vorm van toneelstukjes, Hogarth meestal in enerzijds gevoelige [When I meet God bijvoorbeeld en Neverland] maar tegelijkertijd ook scherpe en confronterende teksten. En altijd is er die m.i. fabuleuze gitarist. Steve Rothery tovert magische klanken uit zijn jammerhout. Misschien is Rothery wel de echte link tussen Marillion 1 en 2. πŸ™‚

      • Heel wijs om aan muziek de voorkeur te geven boven het schenken van al teveel aandacht aan de farce, die zich momenteel rond het Binnenhof afspeelt. En dan heb ik het niet over de val van Krol. πŸ™‚

      • Woord voor woord vanuit deze hoek slechts instemmend Ja geknik op je meer dan puike beschrijving van Marillion en ik ben het volledig eens met je observatie over Steve Rothery wellicht een van de meest onderschatte gitaristen ooit.

        In het kader van vrijdagmiddag verder genieten het in mijn bescheiden oren meesterwerk van “Marbles” en dat kan niets anders zijn dan The Invisible Man ook deze in de schitterende live setting als “Neverland” uitgevoerd, ben benieuwd welke “Fish” jij uit de Marillion oceaan gaat halen………..

        Voor de liefhebber de lyrics…

        The Invisible Man

        The world’s gone mad
        And I have lost touch
        I shouldn’t admit it
        But I have.
        It slipped away while I was distracted
        I haven’t changed
        I swear I haven’t changed
        How did this happen? I didn’t feel myself
        Evaporating…

        My body has gone
        But my eyes remain
        Hovering. Witnessing.
        Cold as a ghost ..watching the streets
        Sheltering in doorways of
        Venice, Vienna,
        Budapest, Krakow, and Amsterdam

        I have become the invisible man

        The invisible heart beating against you
        The invisible pulse silently thumping

        I shout my name in the public places
        No one seems to notice
        No one understands
        I stand perfectly still
        In the middle of the road
        I hold my nerve
        I hold my nerve
        Hold my nerve
        But the cars don’t swerve

        I will hear your prayers
        As you whisper alone
        I am the one you felt was close
        Close behind you in St. Stephen
        You lit a candle
        Blessings in the cold night air

        I’ll feel your breath as you turn to go
        I’ll watch you leave
        From somewhere up high
        As you cross the park
        In the Autumn light
        In the Autumn light
        In the Autumn light

        If I close my eyes
        I can see where you live
        Climb the winding stairs
        Up to your apartment
        The scent of you preparing
        His evening meal
        I must watch in dread
        When he’s cruel to you
        In horrified silence
        As you make love
        I cannot lift a hand
        Lift a hand to stop him
        I don’t exist What can I do?
        What can I do?

        I will scream in your ear
        As you’re passing by
        I will wrap my arms around you
        You won’t hear, you won’t feel me
        I will walk stride for stride with you
        I will try to help
        When you stumble
        You will stumble through me.

        I have become the invisible man
        It’s all I am
        Invisible

        I have read all your letters
        I know what you contain
        I have dreamt your dreams
        My head..
        My head is haunted
        I will scream again
        “I am perfectly sane”
        “I am perfectly sane”
        But I am
        The invisible man
        I am
        The invisible man

        Talk to me
        Acknowledge me
        Confide in me
        Confess to me … or
        Leave me be
        Leave me be.

      • De mannen raken op drift, time to jump on the bandwagon πŸ™‚ Ik ga ook zoeken en zal jullie monden laten openvallen πŸ˜› Als dat uberhaupt nog kan na nog zo’n meesterstuk van Willem. Maar ik ga het proberen πŸ™‚

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s