OORZAAK EN GEVOLG

Of het San Andreas-breuk proporties gaat aannemen is voorshands nog gissen.
Maar dat het gist binnen het pro-participatiesamenleving kabinet kan op basis van wat gebeurtenissen nauwelijks meer worden ontkend. Er is één bijzonder kenmerk op basis waarvan voorstaande constatering body kan worden gegeven.
Er moet een twistpunt zijn en over dat twistpunt gaan de spelers in die twist  als het ware langs elkaar heen praten en duidelijk waarneembare tegengestelde meningen in het openbaar uitdragen.
Zoiets als in een huwelijk, waar de jus een beetje uit is en partners meer lol vinden in het elkaar in pijnlijke situaties brengen dan het elkaar naar de zin maken.
Wie het wil zien kan een dergelijke ontwikkeling bij het kabinet waarnemen. De duidelijkste signalen, dat er zand in de machine komt of al zit zijn uiteraard de JSF en het Sociaal Akkoord.
Het feit, dat hardloper Samsom al ja tegen de coalitiepartner zei zonder zijn fractie te hebben geïnformeerd [raadplegen? Zo werkt Samsom niet!] en terecht voor even door diezelfde fractie werd teruggefloten, heeft ontegenzeggelijk irritatie gewekt bij de VVD, waar men van doorpakken houdt.
Die irritatie groeide alleen maar, toen Samsom gisteravond officieel naar buiten bracht, dat de PvdA voorlopig geen besluit over de JSF kan nemen. Zoiets is voor hard-liners en felle aanhangers van het afspraak = afspraak principe [vooral als het om afspraken gaat, die voor anderen gelden] uit de gestaalde VVD-kaders nauwelijks te verteren.
Was het de JSF-kwestie, waarbij Samsom met twee tongen bleek te praten, als een haas ging de VVD op zoek naar iets gelijksoortigs. En zoals de partner in een door irritatie aangevreten relatie [ aha, je werkt over en ik blijf met de lasagne zitten? Dan heb ik straks hoofdpijn!] vond de VVD wat men zocht. Ook nog gisterenavond kwam Halfje Zijlstra met het bericht, dat het Sociaal Akkoord voor hem niet heilig was. Een afdoende bewijs, dat het partnertje pesten op snelheid is gekomen.
Rutte kwam uiteraard ook al gisteren met de reactie, dat hij alle begrip had voor de  “worsteling” van de PvdA-fractie. Maar de Big Mac zat wel tegen de muur van het torentje. En het kopje rozebottelthee bleef onaangeroerd staan.

Denk nu niet, dat ik de irritatie wil uitvergroten, omdat mijn innige wens zou zijn, dat de San Andreasbreuk over dit kabinet zal trekken. U heeft wel gelijk als u veronderstelt, dat mijn afkeer voor dit neo-liberale kabinet inmiddels immense proporties heeft aangenomen. Ik ontken dat geenszins.
Maar die afkeer gaat hand in hand met een enorm dilemma. Want wensen dat iets verdwijnt kan slechts zin hebben als de zekerheid bestaat dat er iets beters uit voortkomt. En daar ben ik niet zo zeker van. Neen, laat ik dat anders en eerlijker stellen: daar heb ik nauwelijks vertrouwen in.
Ik voel me als een soort voetbaltrainer, die weet dat straks degradatie dreigt en wanhopig zijn selectie afspeurt naar lichtpuntjes, maar er geen vindt.
De huidige spelmaker grossiert in gele en rode kaarten [Geertje], de rechterspits eist bijna alle ballen op, maar zijn voorzetten belanden allemaal in de tribune [Alex], de mandekker mist de hardheid die voor zijn positie onontbeerlijk is [Emile] en de keeper is er één uit de categorie vliegen[af]vanger [Sybrand].

Even serieus: dat dilemma voel ik echt. En het kan alleen maar zijn ontstaan als gevolg van de huidige situatie, waarin de politiek van dit land is komen te verkeren. En ik ben met iedereen eens, dat in dit specifieke geval de oorzaak vele malen ernstiger van aard is dan het gevolg.

Advertisements

19 thoughts on “OORZAAK EN GEVOLG

  1. Toen ik dit las [en herkende] schoot er ineens een onverwachte gedachte door mijn hoofd. Sterke koffie heeft wel meer dat effect op me 🙂
    Zou het in de kern niet zo zijn, dat wij burgertjes gehouden zijn om niet macro [bijvoorbeeld politieke invloed] maar veel meer micro te denken? Macro denken is immers allesbehalve rendabel. We willen [en terecht] invloed tot in de 2e Kamer. Maar waarom is het al heel lang dan zo, dat we genoegen nemen met veelal loze beloftes en leugens? Genoegen nemen ja, met 2012 als meest recente bewijs. We nemen genoegen met loze beloften en leugens, omdat we blijkbaar zelf inzien, dat onze “invloed” zich niet verder uitstrekt dan het stembiljet invullen [macro], terwijl onze “invloed” veel groter is als het om zaken gaat, die we in ons eigen lullige leventje willen regelen en organiseren [micro].
    Volgens mij was de situatie altijd al zo en zal deze ook altijd zo blijven. We schoppen tegen schenen [terecht] , maar beseffen donders goed dat de scheendekkers van de anderen zo dik zijn, dat het effect vrijwel nul is.
    En toen was het effect van de koffie weg, want wist ik het even niet meer. Natuurlijk, er kwam “revolutie” bovendrijven als trefwoord. Maar is “revolutie” niet overrated? Zijn dat, hoewel op het moment van uitbreken zeker belangrijk, uiteindelijk niet feitelijk kleine erupties geweest, die in de loop der tijd weer vakkundig zijn glad gestreken? Zouden de Fransen na de bestorming van de Bastille hebben kunnen vermoed, dat hun Liberté, Egalité en Fraternité [L.E.F.] tot de situatie zou leiden als die de Fransen nu kennen? Net zo vrij, gelijk en sociaal zijn als de Europese broeders in pakweg Griekenland, Portugal? Dan zou op zijn minst de lijfspreuk moeten worden uitgebreid met Pauvre, toch?
    Mensen [wij] laten ons leven zodanig regelen en organiseren, dat we onszelf kunnen wijsmaken, dat we in een democratie leven. Maar in werkelijkheid is het op zijn hoogst de minst gewelddadige variant van dictatuur. Wat is immers [behoudens wat bloed] het verschil tussen het de wil van een ander opgelegd krijgen en consequent voorgelogen en belazerd te worden?

    • Je bedoelt met “micro” toch niet, dat ieder binnen zijn eigen wereldje zijn zaakjes maar moet regelen??? Sinds enige tijd weet ik, dat zoiets individualisme of neo-liberalisme heet. Dat gaat de baas je niet in dank afnemen, Jurgen:D

    • Goh, wat maken jullie me blij, want ik kan nog eens gaan proberen uit te leggen wat ik bedoel. 😛
      Enig verschil bij mensen zit van nature in de genen. Alle andere verschillen [religie, politieke voorkeur, liever Tegenlicht dan Linda e.d.] zijn aangekweekt. Daardoor zijn er zoveel verschillen, dat zelfs een hint van gelijkstemmigheid uitgesloten is. En daarmee democratie zoals het verkocht wordt onmogelijk is.
      Ook de drogreden “de meerderheid beslist” klopt van geen kanten. Want in onze democratie mag het dan wel de meerderheid [van stemmen] zijn, die legitimiteit schenken aan de beslissers, maar zeker niet aan de beslissingen. Want die wijken standaard minimaal 75% af van waar die meerderheid ooit die legitimiteit aan schonk. Zie de streken van Samsom, zie de streken van Kutte.

      @ Jeanette:
      je zakt net een laagje te diep [minimicro om maar iets te zeggen]. Ik doelde meer op het microniveau van de kaartclub, voetbalclub, buurtsociëteit, weet je wel. De plekken, waar mensen in kleinschalig verband wel samen leuke dingen organiseren en doen.
      Mij als verdediger van het neo-liberale gedachtegoed beschouwen …. het is bijna beledigend 🙂

      • Na enig nadenken heb ik toch maar besloten kort iets op te merken na lezing van je overpeinzing, Jurgen. 🙂 We [ook jij] weten inmiddels, omdat de wetenschap diep genoeg heeft zitten peuren in ons DNA, dat er [blijkbaar]geen mens identiek is aan een ander. [Dieren laat ik even zitten, als je het niet erg vindt] We zijn dus van oorsprong al geconfronteerd met de “opdracht” om compromissen te sluiten. Een “opdracht”, die naarmate er steeds meer van ons kwamen vrijwel onuitvoerbaar werd. En daarom zijn we uitgerust met steeds beter functionerende hersenen en groeiende c.q. evoluerende woordenschat [spraak]. Waarmee een ook almaar groeiende groep onder ons de vaardigheid heeft ontwikkeld, waarmee afhankelijk van de behoefte kan worden recht gepraat wat op grond alle daartoe bestaande afspraken als 100% krom moet worden gezien. Het ene moment zijn we in staat om duidelijk te maken, dat het onvermijdelijk is om elkaar in forse aantallen af te maken, het volgende moment wordt ragfijn uitgelegd, hoe en waarom we naar “worldpeace” moeten streven. Ik geef slechts één aansprekend voorbeeld, maar er zijn er ontelbaren. Op macro- en microniveau. Dus, mag je gerust concluderen, idem geldt voor wat eigenlijk ook maar een verzinsel van de mens zelf is, democratie.
        Het leven bestaat vrijwel volledig uit het maken van afspraken binnen het compromismodel. Eens in de zoveel tijd is iemand dat spuugzat en die gaat zolang hij de kans krijgt als een stier door de porseleinwinkel heen. En dat spuugzat worden is m.i. vooral te wijten aan een hinderlijke eigenschap, die de meesten van ons bezitten: het in eigen voordeel uitleggen van een afspraak/ compromis. Neem nu het verhaal rond het sociaal akkoord. In 2 dagen gebeurde het volgende:
        zaterdag zei Zijlstra in de Telegierput: “niet heilig”.
        Samsom zei: “sociaal akkoord blijft her fundament”.
        Asscher zei:”Sociaal akkoord staat als een huis”.
        Zondag Kamp in Buitenhof: “we moeten flexibel met het sociaal akkoord omgaan” [Hij zwetste er nog 10 minuten over door, maar daar was nauwelijks iets zinnigs bij. Je zag Marcia Luyten denken: “heb ik weer”]
        Vier mensen van in wezen één club [regering + coalitiepartijen], die feitelijk niets anders beoogden dan elkaar op de kast te jagen en de toekijkende burger het bos in stuurden. En dat noemen en erkennen we als een “democratisch proces”.
        En, zoals ik hierboven al aangaf, een groeiende groep burgers wordt bozer en bozer. [Zie bekladding PvdA-kantoor]. En die boosheid zal nog wel verder toenemen, omdat zij die de veroorzaker ervan zijn zich compleet niets aantrekken van die boosheid. Men babbelt en babbelt, liegt en liegt, verdraait en verdraait “immer weiter” , tot ze er uiteindelijk bij neervallen vermoed ik. Straks in maart 2014 wordt deze coalitie [dit compromismodel] wellicht afgeschoten door de kiezer. En mag de kiezer wellicht wat andere “Compromismenschen” aan gaan wijzen. Ik tart een ieder, die durft te garanderen, dat dan niet [deels] dezelfde babbelaars, zwetsers en leugenaars zullen terugkeren. 😀

      • We zijn gedoemd om uit 2 slechten te kiezen om te overleven:
        – het compromismodel, wat ons verplicht constant onwaarheden te blijven verkopen en elkaar in valstrik na valstrik te laten lopen;
        – het confrontatiemodel, waardoor we ons verbinden om de ander uiteindelijk te ruimen.
        Of weet iemand nog een 3e model?

      • Met de beschrijving van de gebeurtenissen rond het Sociaal Akkoord [overigens heeft Dijsselbloem inmiddels ook een duit in het zakje gedaan “akkoord niet opblazen” [welgekozen beeldspraak overigens]] leg je de vinger op een essentieel punt. Ik doel nog niet eens op de inhoud van de uitspraken, die de heren deden. Meer aandacht verdient de reactie, die een en ander bij burgers oproept. Nog maar 2 jaar geleden interesseerde het de gemiddelde burger in het geheel niet welke complete onzin JK de Jager allemaal uitsloeg over zaken de economie betreffende. [Het zou overigens heel nuttig zijn als er iemand [journalist o.i.d.] die uitspraken 2 jaar na datum nog eens zou terughalen]
        Nu, die 2 jaar later, is bij de burger een lichtje gaan branden. En het “mooie” aan die alleen volgens Kamp [maar die man is dan ook eigenlijk een robot] niet met elkaar strijdige uitspraken van de coalitiepartners is, dat het lichtje bij de burger alleen maar feller lijkt te gaan branden. Laten we dat maar als winst beschouwen. Waarbij ik wel hoop, dat de bekladding van het PvdA-kantoor geen voorbode is van veel meer van die acties.

  2. Het is goed beschouwd ook wel totaal krankzinnig dat er in een landje als het onze met slechts een kleine 17 miljoen inwonertjes er ik meen in totaal 22 politieke partijen zijn, hoe leuk en zogenaamd democratisch dat ook allemaal lijkt in de praktijk komt het er nu al decennia op neer dat niet de kiezer regeert maar de h.h. politici en die weten dat verdomde goed.

    Ook dit neo-fascistoide kabinet, ( ja ik ga idd een streepje verder dan onze gastheer in deze) bestaande uit malloten, ander gespuis en divers andersoortig crimineel tuig van de befaamde richel, is niet anders dan een minderheidskabinet zoals zovele voor hun/

    Immers nog steeds heeft niet de helft plus een van de kiesgerechtigden op dit zooitje gestemd, daarin verschillen zij als kabinet in niets van hun voorgangers en feitelijk is dat constateren al het einde van de democratie, immers niet wij “de kiezers”, maar zij “de Politici” hebben de beslissende macht in handen.

    Natuurlijk komen er geen nieuwe verkiezingen het is namelijk overduidelijk dat er dan slechts verliezers resten en dat wenst geen enkele van die hufters de andere hufters toe.

    Ook hier is het al eens eerder gezegd de vijand van mijn vijand is mijn vriend en dus krijgt de SP ook van mij de volle steun maar dat laat niet onverlet dat, zoals Radar al voorzichtigjes aangeeft, het nu toch wel eens tijd word dat Emile zijn cojones in de strijd gooit en vol de confrontatie aangaat met de landverraders die nu op de Ministeries hun dagen slijten, ik moet alleen wel zeggen dat ik denk dat het ijdele hoop is qua Emile, het zit gewoon niet in de man zijn karakter ingebouwd, dat is eens te meer jammer omdat juist nu juist in deze tijd het verhaal van de SP niet alleen hout snijd maar ook een echt ander alternatief dan de huidige vermolmde bende kan geven en het kan en mag toch niet zo zijn dat men deze schitterende kans voor open doel laat lopen alleen maar omdat Emile zo een aardige vent is??

    Als de man dit niet kan of wil dan is het jammer maar helaas, dan maar de volgende er is immers geen tijd meer voor lief zijn of afwachten, de barricades wachten want er is genoeg gesloopt en overal tegen aan geschopt door de crimineel Rutte en zijn paladijnen en het momentum nadert dus laat dat niet ontglippen.

    • Je geeft prima weer wat mijn opmerkingen in het log trachten aan te duiden. Ik noem het been recht vooruit [vrije interpretatie van “the boner”], jij kiest voor los ballos. Beiden zijn nodig, aan Roemer om te laten zien dat hij ze heeft én kan gebruiken.

  3. Er is geen land in Europa [en misschien wel in de wereld] waar een regering aan de macht is met zo’n minimale basis [werkelijkheid, niet het achterhaalde 2012] als in Nederland. Wat ons dus tot een bananenrepubliek van de eerste orde maakt.
    Evenzo is het simpelweg onvoorstelbaar, dat een regering met een dergelijke smalle basis met het decreet komt [want dat is het feitelijk: we hebben geen keus we moeten gewoon], dat we vanaf september 2013 in een participatiesamenleving leven. Er is hier maar ook elders al genoeg gezegd over dat punt. Ik voeg daar slechts aan toe, dat m.i. Nederland al geruime tijd uit zo’n participatiesamenleving bestaat. Het is slechts de opmerkelijke betekenis die het kabinet aan dat begrip toekent, waardoor de logische verwarring en afkeer is ontstaan.
    RadaR’s constatering, dat zijn “ploeg” er beroerd voor staat i.c. de politiek in Nederland in deplorabele staat verkeert kan niet anders dan worden onderschreven. Ik vrees, dat daar de aankomende decennia nauwelijks verandering is te verwachten. Zeker niet vanuit die politiek zelf.
    Diverse gezaghebbende beschouwers van het politieke klimaat en handelen in ons landje spraken al uit, dat het er veel van weg lijkt te hebben dat de politiek, net als veel burgers, “moe” is, uitgeblust, ideeënloos. Vanuit die context is het opnieuw uitvinden van het wiel door Rutte c.s. [participatiesamenleving] nauwelijks verwonderlijk.
    Soms krijg je het vermoeden, dat ergens , onbereikbaar voor ons, al een overkoepelend orgaan bestaat, wat de boel op global level aanstuurt. En dat wat lokale politici allemaal uithalen geen enkel belang heeft anders dan dat het wel moet passen in het grotere raamwerk. Dat is zorgwekkend.
    Zou de theorie niet kloppen, het zou nauwelijks iets uitmaken. Want dan rest de constatering, dat de politieke elite zodanig versleten is dat ze haar enige legitieme taak niet meer kan verrichten. Dan is misschien nog veel meer zorg op zijn plaats.
    Zoals Soros en Connelly, onder deskundig commentaar van Engelen, helder maakten wacht ons binnen nu en 10 jaar de complete collapse van de EMU.
    Ik heb niet het idee, dat de huidige generatie politici in staat is ons voor die catastrofe te behoeden.

  4. Komende week worden alle plooien weer glad gestreken. Pechtold [in wie ik steeds meer een variant van de NSB-er herken] en Slob [hoe in wezen onbeduidende partijen én politici toch op de voorgrond weten te komen] helpen de winkel van Rutte&Samsom overeind te houden.
    Ik sluit niet uit, dat de volkswoede, die blijkens fora al fors is opgelopen, het punt van exploderen bereikt na de uitkomst van de AB.
    Maar de kans is 90%, dat er tot maart moet worden gewacht om de boel echt over de kling te jagen. Tenzij men werkelijk de nakende afstraffing geen reden acht om het kabinet de nek om te draaien. Zou dat zo zijn, laten we dan het begrip democratie maar plechtig te begraven.

    • Pechtold, ja, daar noem je iets. Ewald Engelen deed maandag in Tegenlicht uit de doeken hoe D66 zich opstelt tegenover Euro-sceptici. Ik kon mijn oren niet geloven. In Nederland?

    • Pechtold en zijn D66 zijn gewoon een filiaal van de VVD. De man’s geluk is, dat de smile van Rutte het niet meer zo goed doet. En inmiddels vinden een paar mensen, die nu eenmaal met hun onderbuik ipv met hun verstand hun voorkeuren bepalen, Alex een prima vent. Waar hij voor staat [Eucoholic] is niet zo belangrijk. Bevalt het straks niet dan gaan we gewoon toch weer terug naar Smiley? Alles wat daarvoor nodig is: de stoel naar de andere kant draaien en texten.

    • Ho ho, niet “to conclusions jumpen”, O. 🙂 Ik behoor niet tot de immer groeiende groep zwalkende kiezers. M.a.w. er is meer dan wat ontevredenheid over de performance van een partijvoorman nodig om mij te doen weglopen. Mijn twijfels over Roemer vinden vooral hun aanleiding in het m.i. te weifelachtige en dus te onduidelijke gedrag van de man. Zeker zal hier nog meespelen, wat hem in 2012 is overkomen. Maar persoonlijk heb ik een voorkeur voor mensen, die waar nodig er met het been recht vooruit in gaan. En dat mis ik nog teveel bij Emile. Zo las ik vanochtend een oproep aan de PvdA om het kabinet te verlaten. Heb dat op diverse wijzen tegen het licht gehouden, maar het lukt me niet het afdoende te plaatsen. Als de SP erop gokt, dat de onvermijdelijk schampere reactie van die op sterven na dood zijnde PvdA tot verdere afkeer bij kiezers voor Samsom c.s. zal leiden, dan overschat hij de waarde daarvan. De PvdA is werkelijk bijna bij het gaatje aangeland. Het is slechts wachten op eerstkomende verkiezingen om hen door dat gaatje te zien wegspoelen. Verder beschadigen van de PvdA is een zinloze oefening. Een karkas geef je geen schop na, dat dump je in een kuil en zand erover.
      In plaats van een zinloze oproep moet de SP zich concentreren op de inhoudelijkheid. En zo hard en duidelijk mogelijk maken wat de andere route voor Nederland kan en moet worden. Daar wacht ik met smart op.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s