BOULEVARD OF BROKEN PROMISES

Het is geen onbekend verschijnsel. Ouders beloven hun kinderen, dat de 2 weken vakantie [het is crisis] helemaal in het kader van die kinderen zal staan. 2 weken zon, strand en zee. De kids hebben al te lang ouderlijke aandacht en warmte moeten ontberen. Pas op het laatste moment blijkt, dat Pa een “uitnodiging” van zijn baas heeft gekregen om een week of 2 diens vakantiebungalow te bewonen. Fraai gelegen in een rustiek, bergachtig deel van Oostenrijk. Rust, pittoresk dorpje in de buurt, een weldadige vakantie. En voor de kids is alles [TV’s, Playstations, hele muren met kasten vol games, internet] bij de hand. En er is alle gelegenheid voor mooie bergwandelingen. Het wordt dus Oostenrijk.

Wellicht herkent u ook de volgende situatie. Na veel gepraat besluiten 2 partners, dat er van hun mooie dorpje moet worden verhuisd naar “de grote stad”. Want om de groeiperspectieven van de carrière van de vrouw op snelheid te houden is zo’n stap noodzakelijk. Dichtbij je werk wonen en dus optimaal bereikbaar zijn is altijd een voordeel.
De man heeft heel lang getwijfeld, onder andere omdat veel meer dan bij zijn vrouw het geval is zijn roots in dat dorp verankerd liggen. Hij vreest de te nemen stap een beetje, ook omdat de relatie met zijn partner al enige tijd haarscheurtjes begint te vertonen. Zal de verkassing naar de grote stad en als direct gevolg daarvan het afnemen van contacten met mensen en dingen, die hem al jaren dierbaar zijn niet de uiteindelijke doodsteek voor zijn relatie betekenen?
Iets waar hij enorm tegenop kijkt, want wie heeft er trek in ook een vechtscheiding? De man besluit te gokken op wat hij heeft en dat dit stand zal houden. Zelfs nadat hij uit reacties van vrienden en familie heeft kunnen opmaken, dat de kans weleens 50/50 of meer kan zijn, dat het compleet misloopt. En in zijn achterhoofd de zekerheid groeit, dat dit niet goed kan gaan.

Met deze 2 fictieve schetsjes wil ik wat begrippen naar voren halen, waar we allemaal op enig moment in het leven wel mee geconfronteerd worden. Ze komen in beide schetsjes voor en ik doel op opoffering, keuzes maken, belang, moed, betrouwbaarheid. Wellicht zijn er zelfs nog wel meer uit te peuren, maar ik beperk me met opzet tot die 5. Straks zal duidelijk worden, althans dat hoop ik, waarom.
Projecteer de begrippen op verhaal 1 en je krijgt het beeld van:
de vader [en moeder], die onbetrouwbaar is in de ogen van zijn kinderen, het aan moed ontbreekt om zijn baas te zeggen “Sorry, maar de vakantieplannen liggen al vast”, een keuze maakt die zijn kinderen niet zal bevallen, het belang van zijn kinderen ondergeschikt maakt aan dat van de relatie met zijn baas en dus zijn eerst als noodzakelijk erkende keuze voor een vakantie voor de kids opoffert aan dat andere belang.
In verhaal 2 is het al niet anders, zij het dat de nuances hier en daar verschillen.
In dit geval is de keuze van de man omhuld met ernstige twijfels. Wat die keuze meer een vlucht naar voren maakt, waardoor de afgrond alleen maar sneller zal naderen. En aan moed ontbreekt het hem duidelijk. Hij sust zich in slaap met de gedachte, dat hij zich opoffert, terwijl dat stemmetje in zijn hoofd zegt, dat het weleens een zelfmoordmissie zou kunnen zijn. Een opoffering, die uiteindelijk ook het belang van mensen, die hij achterliet in het dorp, zal schaden. En zijn belofte om zijn sociaal-maatschappelijke taken voor de komende jaren in het dorp naar beste kunnen te verrichten, die wordt als onbetrouwbaar gezien.

Nu geldt t.a.v  beide fictieve situaties, dat de gevolgen en de schade overzienbaar zijn. Ze blijven grotendeels beperkt tot het persoonlijke vlak.
[onvrede in het gezin vs misgelopen relatie/huwelijk]
Hoewel er in het 2e verhaaltje ook een wat grotere groep buitenstaanders [het dorp] bij betrokken is, die zich benadeeld of misschien wel verraden voelt.
Maar wat als die schade een relatief forse gedaante aanneemt en veel meer betrokkenen direct raakt?
Laten we van fictie naar realiteit overstappen. En dat doe ik door beide hoofdpersonen in de verhaaltjes [de ouders resp. de man] te versmelten tot één “lichaam”: de Partij van de Arbeid.
De PvdA beloofde ons een “JSF-loze vakantie”. Hoewel men zegt nog altijd geen liefhebber te zijn is men toch bereid zo’n “vakantie” op aandrang van de “baas” te kiezen.
De PvdA denkt nog na over schaliegas. Maar in het “dorp” wil niemand er van weten en raadt men het af.
De PvdA weet, dat elke stap die zij maakt in de richting van het volgen van de partner in haar plannen, de kans op een breuk met familie en vrienden groter maakt.

Als in beide verhaaltjes geldt voor de Partij van de Arbeid dat zij helaas bewust, iets anders kan ik er niet van maken, opoffering met politieke zelfmoord verwart, verkeerde keuzes maakt, moed verwisselt met waaghalzerij, betrouwbaarheid als een non-issue beschouwt en faalt op het gebied van belangenafweging.
In vier van de vijf gevallen is de schade volledig voor onze, buitenstaanders, rekening.
Het is dan ook niet meer dan billlijk, dat in het vijfde geval de schade voor de PvdA zelf is. Dus Samsom c.s. kunnen hun politieke zelfmoordmissie afmaken. Ze hebben er nog krap een half jaar voor. En volgens de berichten zit de vaart er goed in.

Advertenties

13 thoughts on “BOULEVARD OF BROKEN PROMISES

  1. Dat de PvdAsocialen onder leiding van Samsonlight onderweg is naar een historische verkiezingsnederlaag moge inmiddels wel duidelijk zijn, niet alleen heeft deze het nu definitief verbruid bij haar natuurlijke achterban (de voormalige A van de PvdA) maar wat wellicht nog veel rampzaliger is “althans indien je van PvdA huize bent”, haar feitelijke achterban zijnde de voormalige gastarbeiders, de grachtengordelexponenten en de middengroepen uit de publieke sector zijn zich van deze club uitermate achterbakse en volledig buiten iedere realiteit levende verzameling dorpsidioten aan het afkeren.

    De voormalige als redelijk realistische bekend staande sociaal-democratische pragmaticus Spekman is wellicht de beste exponent om het verval van die partij te duiden de man heeft het voor elkaar weten te krijgen om helemaal niets aan wat dan ook toe te voegen en heeft zich het laatste jaar met verve onzichtbaar weten te maken wat op zich best een knappe prestatie is.

    Echter nu deze Spekman met zijn volgelingen van het toneel zijn verdwenen en minimaal totaal ongeloofwaardig zijn geworden heeft die Partij het laatste beetje vertrouwen bij haar natuurlijke (sociale) achterban helemaal verloren.

    Tel daarbij op de Machiavelliachtige wijze van optreden door de politiek leider Samsonlight die niet schroomt om a la Machiavelli zijn rivalen (denk maar aan Asscher) politiek kalt te stellen, de wijze waarop hij de fractie leid, namelijk met spijkerharde hand en de ijzeren partijdiscipline die hij zijn mede partijgenoten heeft opgelegd, het zijn de tekenen van een onzeker en aan zijn ondergang werkende politieke leider, een leider die ongetwijfeld “als de teloorgang van die Partij zelfs voor de meest devote partijvolgeling overduidelijk is”, zijn eigen “Brutus” zal gaan tegenkomen.

    Wat dus nu nog slechts rest van deze Partij is een verzameling aan politieke incest leidende potentaten die niets anders meer kunnen en weten te verzinnen dan wanhopig zich vast te klampen aan de zich in een zeer zware storm bevindende PvdA boot die onafwendbaar richting de klippen vaart om haar ondergang tegemoet te gaan.

    Het totale gebrek aan zowel realiteitszin als aan maatschappelijke betrokkenheid zoals door Samsonlight gepersonifieerd zal deze partij dan ook in de voor haar teleurstellende realiteit gaan brengen dat die Partij zowel als Partij maar meer nog als politieke factor van enige betekenis geen enkele rol meer zal en kan gaan spelen.

    • De PvdA gaat als het ware een “CDA-tje” doen, zou je kunnen zeggen. De eerdere waarschuwing van nog maar een paar jaar geleden [het Cohen-effect in reverse] is niet duidelijk genoeg geweest. Het pantser van zelfgenoegzaamheid in combinatie met de volkomen verkeerde inschatting rond de kiezer [zelfs oerdomme, 1-dimensionale mensen hebben op een gegeven moment door hoe enorm ze voor de gek worden gehouden] zal de partij niet alleen de das omdoen, maar die das gaat ook nog eens heel hard worden aangetrokken.

    • Na enige bedenktijd moet ik erkennen, dat ook ik niet zie hoe de partij zich hier nog uit zou kunnen redden. Zelfs het kabinet laten vallen zal geen soelaas meer bieden. Want dan, zo wijzen peilingen uit, wacht ons premier Blondie. Arno’s verwijzing naar “een CDA-tje” is zeer realistisch. Stel je dan het politieke landschap eens voor in onze polder.
      VVD 20
      PvdA 12 [de optimistische variant]
      EU66 16
      CDA 15
      SP 25
      Amish 3
      Oudjes 12
      Flets L 4
      CU 5
      PVV 38 [ valt meteen uiteen in 4 verschillende afsplitsingen]

      Hoor je de Rutte’s, Samsoms, Pechtoldjes al? “Dit land dreigt onbestuurbaar te worden”. En men zal dat ons verwijten. Terwijl ZIJ er juist niet voor de eerste , niet voor de tweede maar voor de tigste maal op rij een giga-puinhoop van hebben gemaakt.

      Maar zelfs al kijken we niet zo ver vooruit dan wachten ons in ieder geval de Europese “verkiezingen”. Mijn inschatting is, dat de opkomst tot een dergelijk “all time low” zal leiden, dat het volstrekt belachelijk wordt om de uitslag nog representatief te kunnen noemen. Maar de politiek zal daar het overbekende “schijt” aan hebben. Op zelfs maar 1 miljoen stemmen kun je nu eenmaal gewoon die verdeelsleutel los laten. Tenzij het gros van de stemmen naar Blondie gaat. Bij de gedachte alleen al schiet ik bijna in een lachstuip. Gebeurde dat maar, alle Europese stemmen naar Blondie. Dat zou gieren van de pret worden, complete chaos hier.
      Ik laat me meeslepen op de golven van extase, merk ik. Sorry 🙂

      • Zelfs het kabinet laten vallen zal geen soelaas meer bieden.

        Ik ben het hier mee eens. De PvdA [en in zekere zin ook de VVD] wacht achtereenvolgens een forse oorwassing bij de Gemeenteraadsverkiezingen en een al even gevoelige schrobbering bij de Europese verkiezingen. Zelfs als voorheen Europees PvdA-stemmers thuisblijven is dat als een soort schrobbering te zien. Als het kabinet via PvdA-hand ten val wordt gebracht komt daar de hardste en pijnlijkste schrobbering achteraan. Het is in het verleden vaak voorgekomen, dat een vernietigende uitslag op lokaal niveau een kabinet uiteindelijk [men bouwt wat tijd in om daarin nog even de “goede” kant te kunnen laten zien] doet sneuvelen.
        Maar ook de PvdA weet wat dat “CDA-tje” is. De partij zit in feite [en ik dacht dit nooit te zullen zeggen, maar tot mijn groot genoegen] volkomen klem. Men heeft slechts de keuze nu de pijn nemen of doorgaan tot het zonder enige twijfel dan zeer bittere einde.
        Al schrijvend bedenk ik me, dat het in feite een diep treurige en uiterst beschamende constatering moet zijn, dat een partij in een dergelijke situatie medebepalend is voor het leiden [én doen lijden] van dit land. Het is daarom ook aan de kiezer zelf om de hand in eigen boezem te steken. Want het is die kiezer geweest, die deze bijna onsmakelijke constructie mogelijk heeft gemaakt door zich als een klein, beetje achterlijk kind te laten bedotten. Via wat plaatjes op het Tv-scherm, via wat achteraf gezien gewoon een slechte soap blijkt te zijn geweest.

      • O maar van mij mag dat best, Optimist. Want maakt het wat uit wie de meeste kruimels bij elkaar raapt? Maar ik schat toch zo in, dat Blondie mensen net iets meer zal aanspreken dan de wat zijige Krol. Vergiet niet: mensen zijn boos, heel boos. En wie kan er beter groeien en bloeien op boosheid?

  2. Eerder deze week werd er bericht, dat we de op 3 na gelukkigste mensen zijn van de heeeeeeeeeeele wereld [als knulletje stak ik dan allebei mijn armen uit].
    De inkt is nog niet droog en de champagne nog niet verschraald of de VU meldt iets anders. Vrouwen en lager opgeleiden [dat moet, als ik wat er recent in relatie tot de MOE-kwestie werd gezegd door vooral onze politieke “vrinden” mag geloven, een forse meerderheid zijn] ondervindt “boosheid en walging over politieke partijen”. Nog meer interessants?
    “Wie vorig jaar nog op VVD-premier Mark Rutte stemde, voelt nu vooral plaatsvervangende schaamte voor hem. Diederik Samsom (PvdA) wordt nu nog maar door weinig kiezers als ‘inspirerend’ bestempeld.”

    VU-onderzoeker en politicoloog [die zou dus kunnen weten waar hij het over heeft] André Krouwel vervolgt: ‘Nederland zit niet alleen financieel op het randje, maar ook emotioneel”, aldus Krouwel. ‘Prinsjesdag gaat lastig worden voor het kabinet.”

    1 ding staat vast: dit onderzoek zal weinig media-aandacht krijgen. Het zou de bijna Facebook-event, die “Nederlandje spelen” heet anders ernstig verstoren.

    Wat ik zeggen wilde: zouden er toch veel mensen af en toe hier langswippen? Al was het maar om het vuur van de boosheid brandende en krampen van walging gaande te houden.

    • Toen dat bericht over de no- 3 positie op de “happinesslist” nog niet koud was waren er al diverse politieke kippenborsten vooruit gestoken. Ben benieuwd of er morgen iemand over te zeggen heeft. Denk dat de kans klein is.

  3. Heb je je toevallig laten inspireren door de columnist van de VK?
    Die eindigde met de opmerking, dat Samsom spijt zal krijgen van de JSF-keuze. Hij gebruikte er een minimaal aantal woorden voor, maar slaagde er moeiteloos in daar toch nog een volstrekt warrig verhaal van te maken. Geef mij dan toch maar jouw pogingen om real life en de politiek met elkaar in verband te brengen. 🙂

  4. Het is een wel meer werkende manier: het politieke wereldje tekenen in de vorm van het alledaagse leven. Met passend gesneden vergelijkingen. Het kan meerdere kanten op inwerken op de lezer. Die kan tot de constatering komen, dat het om een merkwaardig wereldje blijkt te gaan, waar mensen van “aanzien” [zo mag je een politicus in zijn algemeenheid nog steeds wel betitelen] zich van alles blijken te kunnen en mogen permitteren zonder daar ooit voor terecht te worden gewezen. Als het niet tegen zit komt daarna die echt zwaarwegende vraag “Waarom kan dat eigenlijk?” Als je al schrijvend dat bij een lezer weet op te roepen, doe je het prima.
    Maar je bent realist genoeg om te beseffen, dat desondanks er die meerderheid is die de schouders zou ophalen. Wat men daarbij denkt kan met vrij weinig fantasie worden geraden. 🙂

  5. Weer wat tot rust gekomen ;). Prima, prima. Weet je, een voordeel van de doelloos rond stuiterende samenleving, waar we nu in leven, is, dat de voorbeelden voor het oprapen liggen om ze als beeldspraak te gebruiken voor het beschrijven van niet alleen de puffeda, maar de complete politiek. Gelukkig hebben we daar jou voor 🙂

    Tjeez, zie je dat? Ik kan het ook!!! “Doelloos rond stuiteren” ….. “PvdA”. 😛

  6. Leuk geschreven. En zodanig goed, dat ik me wel moest afvragen waar dit naar toe ging 🙂 Maar het “aapje” kwam uiteindelijk uit de mouw. En de streken van het dier werden op een vlekkeloze wijze gerelateerd en geklonken aan die aanloop met ” de dingen van alle dag”.
    Ik lees daar uit de vraag “Waarom pikken we dingen, die we in het dagelijks leven nauwelijks bereid zijn te slikken, wel van de PvdA?”.
    De vraag heb ik, het antwoord …… tja.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s