THE KILLING3: IT’S SIMPLY MURDER

Ik heb het sterke gevoel, dat ik nog maar net heb zitten kijken naar wat waarschijnlijk de beste aflevering ooit uit een TV-serie moet zijn geweest.
Al enkele keren heb ik jullie geprobeerd te enthousiasmeren voor de  brandnieuwe 3e serie van de US-versie van The Killing.
Inmiddels is aflevering 10 te zien geweest en naderen we de ontknoping [12].
Wekelijks weet de serie de stijgende lijn vast te houden. Ook in de States stijgt de waardering voor en de kijkdichtheid van de serie.
Een fascinerende verhaallijn en m.i. geweldig acteerwerk, m.n. van de “sterkhouders” van de serie Mireille Enos en Joel Kinnaman maar ook van zeer jeugdige acteurs en actrices, zijn daar de veroorzakers van.

Aflevering 10 speelt zich volledig af in het filiaal van het Department of Correction, op Death Row.
De aflevering is wat men tegenwoordig zou noemen “a battle” tussen twee hoofdpersonen uit de serie: Sarah Linden [Mireille Enos] en Ray Seward [Peter Sarsgaard]. Linden,  de detective medeverantwoordelijk voor de ter dood veroordeling van Seward. Linden, die gaande het onderzoek naar een serial killer overtuigd is geraakt van Sewards onschuld.
De bijna 3 kwartier durende botsing tussen de twijfelende, obsessief naar tastbaar bewijs van die onschuld zoekende Linden en de voortdurend manipulatieve en liegende Seward, op de dag voordat zijn executie zal plaatsvinden, voert het acteerniveau naar hogere en hogere pieken. Zelden zoiets beklemmends en fascinerends gezien.
Om die 2 heen cirkelen dan ook nog Linden’s partner, Holder [Joel Kinnaman] die zijn te overmatige drankgebruik bloemrijk weet te omschrijven door zichzelf als “a serial chiller” te typeren, Chief warden Becker, Seward’s zoon Adrian die zijn vader voor de eerste keer hoopt te mogen bezoeken. In feite is aflevering 10 [Six minutes] wat je een eenacter zou kunnen noemen, geschreven door Veena Sud. Een eenacter waarbij je als kijker voortdurend naar diverse kanten wordt meegesleept. Sympathie voor Sarah’s niet aflatende pogingen achter Seward’s waarheid te komen, een met bewondering gemengde ergernis voor het spel wat Seward speelt, zelfs op het moment, dat “the gallows” al op hem wachten. Waardering voor Holder’s laid back, maar zeker in werkelijkheid veel dieper gaande wijze hoe hij Sarah probeert te hanteren, empathie voor het zoontje Adrian, afkeer voor “tough guy” Becker.
En als kijker ben je je steeds bewust van het feit, dat boven al die emotionele gevoelens [soms gebeuren er dingen, waar je een knal voor  je kop lijkt te krijgen, andere keren grijpt ontroering je bij de strot] er nog steeds die mist hangt. Wie is die serial killer?
Volgende week wordt de finale uitgezonden in een dubbele aflevering. Met veel The Killing-fanatics kan ik nauwelijks wachten. Een gevoel, wat ik in jaren voordat The Killing er was niet meer heb gehad bij TV-serie of programma.
The Killing:  it’s simply murder ….in de meest positieve manier van spreken

Advertisements

21 thoughts on “THE KILLING3: IT’S SIMPLY MURDER

  1. Heb een aardig tijdje zitten zoeken naar een clip van een song, die iets met The Killing verband zou kunnen hebben. Een berg viel af [Killer Queen o.a.]. En kijk eens wat ik vond! Kende het zelf niet eens en vind het kei goed. Om de vermoeidheid even te vergeten 😀

    • De “schatkamer” van de Earring bevat nog veel meer wat jij nog zou moeten leren kennen. meisje. En deze is prima voor het doel wat je voor ogen had. So cheers, young lady 🙂
      Zelf werk ik met tussenpozen aan een clip, die een goed totaalbeeld geeft van K1+2+3. Ik hoop die clip straks bij de T888 te kunnen plaatsen, uiteraard met een passend muziekje erbij. Ik ben wat dat betreft niet de enige en zeker niet de eerste. Die hards zetten van alles op de Tube en daar zit fraai spul bij. Zoals deze clip, waarin vooral gezocht is naar de soms prachtige momenten van interactie tussen Linden en Holder. M.i. mooie beelden van een aantal belangrijke scenes, waaronder ook een paar uit K3. Heerlijke ballad er achter. Zeker het bekijken waard. 😉

      • Ik begrijp nu volledig waarom je elders zei, dat Mireille Enos’ Sarah het type vrouw is, dat soms op een heel aparte manier mooi kan zijn. Het type mooi, waarvan de meeste mensen nauwelijks beseffen dat het bestaat 🙂
        Een geslaagde compilatie van de maker van de clip. Waarbij ik regelmatig moet glimlachen om het centrale duo: hij groot en fors, zij bijna de helft in bouw en lengte – hij op een onhandige manier aardig, zij tegelijk kattig en breekbaar.
        Dat zijn de indrukken die zich bij mij vestigen. En die maken The Killing zeker interessanter en bovenal aantrekkelijker dan Forbrydelsen, waarin ik Sarah eigenlijk maar een chaotische en onaantrekkelijke vrouw vind.

      • Ik heb 1+2 van de US The Killing gezien en als daar 1 ding heel duidelijk uit wordt is, dat Linden en Holder beiden zijn gevormd vanuit een minder vrolijke achtergrond. Zij in de steek gelaten door haar moeder en in de “fosterhome”-machine terecht gekomen. Sarah vertrouwt nauwelijks iemand en beschermt het kleine beetje wat van haar is [haar zoon Jack] als een tijgerin. Haar samenwerking met Holden leidt vrijwel onmiddellijk tot botsingen en wantrouwen. Ze verdenkt hem zelfs van corruptie. Pas als Holder [een stukje te zien in deze mooie clip] Sarah bijstaat in de zoektocht naar zoon Jack [spijbelt van school] ontstaat er iets meer tussen beiden. Wankel maar het is er. Je hoort het Holder ook in de clip zeggen tegen zijn zus “This friend, she’s in trouble, I gotta see this through”. Vanaf dat moment zijn de 2 bijna soulmates en zien dat ook in. Serie 1 eindigt met een stuk, waarin alle vertrouwen weer verdwenen lijkt. In de clip zie je Holder tegen de deur van Sarah’s motelkamer beuken. Maar Sarah is bijna overtuigd, dat Holder zich heeft laten omkopen en wil niets meer met hem te maken hebben.
        Holder komt uit eenzelfde milieu als Sarah. Gedumpt door moeder, vader onbekend en onbemind. Straatschoffie geworden en verslaafde. Als Sarah ontdekt, dat Holder’s merkwaardige bewegingen geheel te maken hebben met het bezoeken van een AA-vestiging, waar hij over zijn verslaving en de strijd daartegen vertelt, scoort Holder bonuspunten.
        Het definitieve moment, waarop Sarah haar vertrouwen [op haar eigen verknipte manier] aan Holder geeft zit ook in de clip. En is één van mijn favoriete momenten tot nu toe. Na de scene bij de moteldeur vertrekt een volkomen ontredderde Holden en giet zich vol met van alles en nog wat. Als Sarah een waarschuwing over raar, angstaanjagend gedrag van Holder via diens AA-kennis ontvangt, ijlt ze naar de afslag van de grote weg, waar ze een volkomen uit het lood zijnde Holder aantreft, die een wedstrijdje auto’s ontwijken lijkt te doen. Hij doet dat echter zo onhandig, dat het wachten is op de klap. En Sarah weet hem op de haar geheel eigen en in dit geval de enig juiste manier “aan wal” te praten. Zonder daar enige religieuze betekenis aan te willen geven [ik moer niet aan denken 🙂 ] is dat moment een soort “reiniging” voor beiden.

        Ik ben net zo verbaasd als jij zult zijn als ik teruglees wat ik allemaal schreef 😀 Nooit eerder was er een programma, waarbij ik schrijvend zo uit mijn rol schoot.
        Zie het maar als een bewijs van hoe geweldig ik die serie vind. En dat RadaR op geen enkele manier overdrijft als hij zijn bewondering voor de makers ervan en de acteurs er in uitspreekt.
        En dan te weten dat The Killing 3 minstens net zo goed zo niet beter is. 🙂

  2. Je enthousiasme werkt aanstekelijk 😀 Waarom, herhaal ik maar weer, zien we de serie niet hier? Waarom moeten wij het doen met reportages van oudjes op vakantie of kokende/bakkende mensen?
    Ik ga ook eens op die site snuffelen deze week, al was het maar om te proeven hoe er in Amerika over The Killing wordt gepraat. Bij mij begint langzaam toch wel het gevoel te groeien, dat ik dit ook moet zien.

    • Zangwedstrijdjes [zie Gekke Gieltje], Kookwedstrijdjes [inzakkende kaassoufflés, sponsbrood, neerstortende taarttorens] en een kijkje in het banale dagelijkse leven van Nederland [kleuter, puber, adolescent, 30-er, 40-er, 50-er, 60-er, 70-er, 80-er, 90-er, zieke, doodzieke, opoe, opa, homo, lesbienne, fetisjist, visboer, marktkoopman, prostitué, verzamelaars van treintjes, suikerzakjes, postzegels, plaatjes, gebruikte condooms, vieze onderbroeken, huisvuil, volkszangers in alle soorten en maten: dat en veel meer soortgelijks is de Nederlandse televisie. Bekijk de [digitale] gids en je weet meer dan genoeg. En dat alles verluchtigt men met een kwisje hier en daar en een overdosis aan sport, waar dan ook nog eens een stel droplullen uuuuuuren over uit hun nek mogen kletsen. Zie hier in een nutshell de verklaring waarom RadaR en veel meer mensen vluchten naar over de plas geproduceerde detectives en crimi’s, waarschijnlijk een spoor van kots achterlatend. Want er is geen beter braakmiddel dan de Nederlandse TV. En dan moet Matthijs nog beginnen aan zijn nieuwe seizoen!!

      • Ik vind je nogal mild in je opsomming, Leon. 🙂 Want waar jij je beperkt tot televisie kan zonder terughoudendheid idem worden gezegd over kranten en radio. Ik heb me al lang geleden ontworsteld aan de visuele media. Radio ben ik wel blijven luisteren, misschien uit mededogen met dat ineens tot ondergeschoven kindje geworden medium.
        Omdat we meer en meer visueel ingestelde mensen zijn geworden is het vrijwel normaal geworden, dat iemands uiterlijk, voorkomen en uitstraling het belang van zijn boodschap [zie Rutte, Samsom en een hele rij andere “kopstukken”], liedje [zie de walgelijke bulk aan talentenjachten of zangwedstrijden] of mening [zie Wilders, die heer Derksen e.d] volkomen naar de verre achtergrond heeft verdrongen.
        Hoor je Rutte sec op de radio, elk met enige intelligentie gezegend persoon zou snel doorhebben wat een onzin die man verkoopt [en hij lang niet alleen]. Hoor je een volstrekt vals zingend zangeresje op de radio, de knop zou omgaan. Radio kon ooit bogen op het niet te onderschatten voordeel, dat het de fantasie van de luisteraar mobiliseerde. Je probeerde je een voorstelling te maken van de persoon, die dat sterke verhaal bracht óf die zulke idiote meningen zat te verkondigen. Maar altijd was dat verhaal en waren die meningen het uitgangspunt.
        Anno nu is ook radio besmet met hetzelfde virus. Vrijwel iedereen weet hoe de populaire artiest, politicus, schrijver of commentator er uit ziet. En schapen, die we zijn koppelen we die mate van visuele populariteit onmiddellijk aan zijn “prestatie”. [Dat woord gebruik ik, omdat de stelling net zo goed opgaat voor sporters.] En dat gaat zelfs zo ver, dat een lelijk ventje als Wesley Sneijder, zeker geen schoonheid zijnde zangeresjes [waarvan ik er gelukkig geen enkele van naam ken, excuus] toch tot idool kunnen uitgroeien, zonder dat er een werkelijk waardevolle reden voor kan worden aangewezen. Soms valt mijn oog op berichten, die me in verbazing de wenkbrauwen doen fronsen. Zo las ik gisteren in de krant nota bene, dat [zijn naam viel al] Wesley S. 2 miljoen volgers op Twitter zou hebben. Die moet dus wel [althans in mijn perceptie] heel veel zeer interessante en waardevolle dingen te vertellen hebben.
        Ik kan RadaR’s enthousiasme over de The Killing uitstekend plaatsen. Want in een wereld van grauwe eenheidsworst, waarin imago, vakkundig gefabriceerd door fantasten uit de marketeerssector, veel belangrijker is dan werkelijke waarde, is het steeds moeilijker om iets te vinden wat die grauwheid ontstijgt. Want het kon ooit al eerder en dus kan het ook vandaag nog: fictie produceren, die wel appelleert aan de behoefte om van kwaliteit te mogen proeven.
        Tegenwoordig zegt men pizza te eten en haalt vervolgens iets uit fabrieksverpakking, wat elk gevoel voor smaak tart. In het verleden gingen we naar een Italiaans restaurant om een pizza te eten. De suggestie heeft het gewonnen van de werkelijkheid. Dr Oetker heeft het gewonnen van Il Vusivio :).
        Slechts weinigen blijven daar tegen strijden. Mijn steun hebben ze.

      • Zelf zou ik het nauwelijks beter hebben kunnen verwoorden, Paul. Je hebt naast de spreekwoordelijke pluim dus weer een forse “jongen met een fraai bandje er omheen” verdiend. Kom ik persoonlijk bij je afleveren. 🙂 Een paar aanvullende opmerkingen mijnerzijds nog, te beginnen met radio. Als bron van te beluisteren muziek heeft dat medium voor mij reeds lang afgedaan. De Gieltjes komen me namelijk enorm de strot uit én idem geldt voor de 95% van de muzak, die wordt gedraaid. Maar ook als bron van onderbouwde en gevalideerde meningen valt er weinig meer mee te doen. De afgelopen weken hebben mij eens te meer duidelijk gemaakt, dat radio een babbelbox is geworden waar oeverloos en onthutsend vaak ongenuanceerd wordt gebabbeld over werkelijk van alles en nog wat. Radio is inderdaad besmet met het zelfde virus, wat zich over TV heeft verspreid. Het barst van de zogenaamde “duiders”, die ons ongevraagd moeten uitleggen hoe het zit met Egypte, Syrië, Zimbabwe, Europa, de crisis, de banken, de pensioenen, bezuinigingen, klimaatverandering, de Chinese economie, onwillekeurig welke sport etc. etc. Men raaskalt er op los, dag na dag, week na week, maand na maand. Niemand neemt ooit de moeite daarbij aan retrospectie te doen. Vrijelijk kunnen duiders zichzelf of blijven herhalen óf anderen napraten óf zichzelf tegenspreken. Het blaat en blaat maar door.
        Over TV kan ik eigenlijk kort zijn, ik heb daar immers al ontelbare malen mijn mening over gegeven. Toch wil ik nog één punt, een praktijkervaring van gisteren benoemen. Het goot buiten, dus kwam het niet slecht uit dat er een “sportavond” geprogrammeerd was. Genietend van onze salade “Niçoise Hollandaise” vielen we midden in de WK Zwemmen in het altijd hotte Barcelona. Het zwembad zal wel Piscina Nou Nou geheten hebben vermoed ik. In beeld verschenen de altijd achteraf de juiste vragen stellende op antwoorden van een ander Henry Schutte, die ander was een “zwemduider”, die ons breedsprakig ging uitleggen waarom Femke [Heemskerk] het 2 jaar moeilijk heeft gehad, hij haar had geadviseerd om een tijdje te gaan reizen om “zichzelf weer terug te vinden”. Hier moet haast wel weer een sportboek uit voortkomen 😦 Vervolgens legde de duider [een kaaskop met academische uitstraling] alweer breedsprakig uit hoe belangrijk het was om een 200 meter vrije slag te zwemmen met een tot in details uitgewerkt plan. Ooit was het zo, dat zo’n “plan” uit één punt bestond: zo hard mogelijk naar de finish zwemmen. Maar inmiddels is dat al heel lang niet meer zo; sinds coaches, aters, ogen en listen zich er mee bemoeien wordt alles planmatig aangepakt. Allereerst moet zo’n zwemster worden “gemarkt”. Er moet een product van worden gemaakt, in dit geval een “starlet”. Diepte-interviews [nee, niet over de diepte van het zwembad], wat rolletjes in commercials [Femke deed dat met een candybar] do the trick. Vervolgens komt er het “zwemplan”, wat Femke uiteindelijk aan de top moet [terug]brengen. En al die begeleiders [feitelijk niet anders dan marketeers] laten dan door hun communicatiemarketeer op TV uitleggen hoe zo’n plan in elkaar wordt gestoken. En dat wordt via de TV, met dank aan de uitvinders van het in de ruimte lullen de NOS Sportredactie over ons uitgestort. Femke zwom nog geen 2 minuten en werd in de halve finale uitgeschakeld. Vooraf zwamde die academische kaaskop er 20 minuten over, achteraf pakte hij nog 10 minuten om het echec te verklaren en ons te verzekeren dat het allemaal volgens plan was verlopen. En Henry Schut knikte en humde dat het een lust was. Maar daarmee zijn we er nog niet. 😛 Want na de eerste 20 minuten van de kaaskop werd er overgeschakeld naar het bad en begon de aldaar aanwezige [ja wat eigenlijk, verslaggever?] persoon het verhaal-Femke nog eens dunnetjes over te doen. En in een hoekje rond het zwembad liep een andere NOS-kwibus rond, die klaar stond om direct nadat Femke uit haar bad was geklauterd een reactie heet van de naald te krijgen. Zodat het meiske kon uitleggen, dat alles volgens plan was verlopen en dat ze erg blij en tevreden met zichzelf was. En je begrijpt het zeker wel: wij, onze salade inmiddels binnen, waren ook enorm blij voor dat meiske. Want dat hoorde immers zo?
        Ik zal je niet vermoeien met een zelfde gedetailleerde beschrijving van deel 2 van de Sportavond. Want dat verliep volledig identiek aan deel 1. 2 Heren lullen vooraf wat over PSV en het geheel vernieuwde elftal, de verslaggever ter plekke doet hetzelfde en vult dat aan met het tot nieuwe vedette uitroepen van een 17-jarig Marokkaantje, wat al straatvoetballend wat leuke dingen deed en nadat PSV van een wel heel zwak Belgisch clubje heeft gewonnen door naast 8 100% kansen te missen ook 2x te scoren, gooit hij er nog de nodige euforische conclusies achteraan. En terug in de studio zijn er dan weer die 2 mannen uit de listen-categorie, die dezelfde conclusies ook nog eens trekken. En tevreden stelt men vast, dat er een leuke voetbalavond is geweest, waarbij alles “volgens plan” is verlopen.
        Mij restte niet anders dan een uurtje Motorhead en Metallica te luisteren, want mijn hoogopgelopen agressieniveau had een uitlaatklep nodig. En al headbangend [niet tegen een muur overigens] hoorde ik de woorden “Cut the crap” herhaaldelijk langskomen. En dacht: “ja, bezuinig die zwamneuzen in godsnaam weg; desnoods met een zo bot mogelijke bijl!”.

      • Natuurlijk als altijd een prima verhaal, Paul. Waarin je het verhaal veel breder trekt dan ik deed. En daar is een simpele verklaring voor: ik luister nooit radio, want dat zou de irritatiegraad tot in het rood doen oplopen 🙂
        Tussen de regels door refereer jij natuurlijk aan die kuddegeest, die alom heerst. En ik zal de laatste zijn die de invloed daarvan zal ontkennen.
        Varkens vreten alles, geiten vreten alles, schapen vreten van alles; en laat dat nou toevallig kuddedieren zijn! 😀 En die vreten zelfs Dr Oetker’s Margarita’s en Napolitana’s.

      • Arie Slob zou zich eigenlijk moeten inzetten voor een TV-filter. Want afgestompte mensen kweken is minstens zo kwalijk als mensen de gelegenheid geven om hun sexuele opwinding via een webcam publiek te tonen. Of zie ik dat verkeerd?

      • @RadaR: ik heb om jouw ervaring van die “sportavond” en de beschrijving daarvan enorm moeten lachen. Want hoewel het eigenlijk een meer dan trieste aangelegenheid betreft [meer dan een half uur in de ruimte zwetsen over minder dan 2 minuten zwemmen!] is de manier waarop je het neerzet zo ontmaskerend dat lachen niet achterwege kan en mag blijven.
        Bij voetbal kun je tenminste nog kiezen voor het inschakelen op het tijdstip waarop je weet dat de wedstrijd begint. Bij zoiets als zwemmen is dat een probleem. Dus heb ik er maar voor gekozen om er niet meer naar te kijken. Want prognoses voor en analyses van Ranomi, dat kan ik niet meer verdragen 🙂
        Terzijde: heb je de afgelopen weken nog geteld hoeveel NOS-mensen er bij de Tour rondliepen met een microfoon in hun hand???? 🙂

      • @RadaR:

        Je hebt dus toch nog niet besloten om de TV integraal de deur uit te doen. Ik wist het wel 😛
        Ik moet je alleen nog harder trainen in het leren ontwijken van de wereld van de babbelaars. Hoewel goed op weg is er nog werk aan de winkel 🙂
        En feit blijft: van je afschrijven blijft een beter middel dan dan zuchten, steunen, grommen en dreigementen tegen een TV-beeld, dat als hij zijn kop niet houdt je een salade in zijn academische gezicht zult wrijven 😀

      • En dacht: “ja, bezuinig die zwamneuzen in godsnaam weg; desnoods met een zo bot mogelijke bijl!”.

        Volkomen gerechtvaardigde gedachte!!!
        Iets anders is, dat je me nu al toe lijkt te zijn aan weer een aflevering van The Killing. Want Sarah Linden lijkt me een veel positiever uitwerking te hebben op je gemoedstoestand dan “Happy Jack” en “Henry de Dertiende”. Om over pseudo academische zwamneuzen nog maar niet te spreken.
        Enige kritische noot bij je verhaal moet zijn, dat je enorm onderschat hoe al die kletsmeiers erin slagen meisjes als Femke een gevoel van grootheid te geven.
        Die gelukzalige uitdrukking op haar toetje na de uitschakeling was daar onweerlegbaar een bewijs van. 😉

      • “ja, bezuinig die zwamneuzen in godsnaam weg; desnoods met een zo bot mogelijke bijl!”.

        Er is altijd hoop, zullen we maar denken. Maar voorlopig hoor ik geen andere geluiden dan:
        – een zorginstelling in het oosten des lands die door een kabinetsmaatregel om “de zorg dichter bij de zorgvrager te brengen” het complete uitvoerende personeel [800+ man] ontslag heeft aangezegd. Dapper van die mensen, dat ze het kantoor even bezetten. Directie en management wisten via de achterdeur te ontsnappen. Kans voor open doel gemist, ze hoefden alleen maar het geurspoor [angstzweet en spoedpoep] te volgen en ze hadden ze te pakken gehad;
        – een wooncorporatie uit het schone Geertruidenberg, waarvan de bestuurders dusdanig de grote jongen hebben uitgehangen dat men eigenlijk al failliet is, maar de verenigde geldsmijters en snaaiers zijn sinds kort verplicht bij te springen als dat kan. En dus gaat er 118.000.000 of 0,18 miljard worden ingezameld om die Geertruidse jongens met die te grote broeken boven water te houden. Waar zou die 118 miljoen uiteindelijk vandaan moeten komen? Iemand een suggestie?
        – personeel van Euronext en AFM of DNB gaan hun pensioenfonds mogelijk aanklagen omdat men veel te risicovol heeft belegd en daardoor de pensioenen het haasje zullen worden. Dat is er één om te onthouden, RadaR, voor je plan van aanpak richting jouw fraaie A&O Services 🙂

        Zou er nog iemand in Nederland zijn in de categorie slachtvee, die denkt dat er ooit een einde zal komen aan het openspringen van beerputten? Zou er in dit land nog iemand zijn, die denkt dat een figuur uit de inmiddels redelijk flinke rij beroepsgokkers annex beroepsoplichters tot minimaal een dag penitentiair opvangcentrum zal worden veroordeeld? Zo ja, dan verdient deze persoon een standbeeld met een naamplaatje “geboren optimist a.k.a. de ziende blinde”. En dat standbeeld komt dan vlak naast een model van een guillotine, die het “wat had kunnen zijn”-gevoel vertegenwoordigt. 🙂

    • Dat is een fraai, maar vooral heel herkenbaar rijtje wat je opsomt, Leon. En het kost me geen moeite dat als de realiteit te zien. De Nederlandse TV slaagt er moeiteloos in om van een in België om zijn heerlijke humor populair zijnd programma als De Slimste Mens een half uur grijze blubber te maken. Met een volstrekt humorloze presentator.
      Laat duidelijk zijn: kiezen voor het zelf bepalen waar je naar kijkt [zowel zender als programma’s] is de enige uitweg. Dat is bij mij ook wel doorgedrongen 🙂

  3. Die Amerikanen mogen wel meegluren met alles wat ik doe, zeg en schrijf. Maar als ik op die AMC-site een videootje over The Killing wil kijken krijg ik de boodschap, dat ik dat niet kan want ik woon buiten de regio. Is het een fucked up wereld of niet?

    • Troost je Arno, die trailerachtige clips zeggen toch lang niet genoeg over de kracht van deze serie. Ik wil je met alle genoegen op het “verzendlijstje” zetten. Onder Jeanette, dat wel natuurlijk 😀

      @P: Wat dacht je, ADO – PSV daar wil ik in dit stadium van het seizoen nog wel bij zijn.

      @Jeanette: Sarah Linden is een intrigerende vrouw, dat zeker. Hoewel in de standaardstand nauwelijks opvallend is het een soort vrouw, die in bepaalde situaties ineens mooi [niet conform het barbieprinciple] kan zijn. Maar vooral het scenario en de rol als gevolg daarvan zijn het, die Linden een bijzonder persoontje maken. Het is dan ook nauwelijks verrassend, dat haar partner in de serie dat ook ontdekt. :)Linden is een vrouw, die uit lagen bestaat, en waar zie je dat nog in een wereld vol 1-dimensionale vrouwen [en mannen natuurlijk ook].

  4. De serie houdt je wel in haar greep 😉 Of is het Sarah/ Mireille? 😛
    Whatever, je maakt mij alleen maar nieuwsgieriger. Kan ik de order naar voren halen? 😀

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s