BLOODY AND HOT

Terwijl de koelte terrein wint in mijn stulp [gelukkig zonder hagelstenen, zonder ongevraagd en uiteraard ongewenst stromend water bij de voordeur, zonder een gestrande luchtballon in de achtertuin, zonder ook maar één krakende lichtflits of dreunende donderslag] is het weer verantwoord mogelijk om net lang genoeg het toetsenbord te beroeren om iets op digitaal papier te zetten.
Niet dat ik schokkende dingen te melden heb overigens. Vermeldenswaardige dingen wel, maar het gros daarvan schuif ik door naar later. Want wie is op dit moment geïnteresseerd in het hoe en waarom van de fors opgelopen staatsschuld van het even tropische Nederland? Wie wil zwaar meebomen over mogelijk nieuw in te voeren zwangerschapstesten, die er per saldo op gericht zijn om de “Down-syndroom”-mens in Nederland uit te laten sterven? Dergelijke onderwerpen lenen zich op dit moment niet zo goed om serieus te behandelen, terwijl velen van ons in de ban van kotelet, BBQ-worst en -saus en hamburger zijn. Om over bier nog maar niet te spreken. Boxmeer, Stiphout, Surhuisterveen, Chaam, Wateringen zijn de “hotspots” in Nederland, waar mensen met wagonladingen tegelijk naar toestromen. Om, zoveel is inmiddels wel in de openbaarheid gekomen en ruiterlijk toegegeven, naar een toneelstukje op wielen te kijken en ,ter compensatie van het ontbreken van Yvonne Jaspers en een boer Roderick en een boerin Chantal, aan de vereiste dosis heldenverering  te doen [“Ik wil een Mollemabrug” of “Laten we de Afsluitdijk omdopen in de Laurens Ten Dam”]
Neen, ik houd het lekker luchtig en daar is geen beter gereedschap voor te vinden dan amusement in de vorm van film.
“RED 2” http://www.imdb.com/title/tt1821694/ negeer ik, want dat is zo’n snelle schnabbel voor veteranen als Willis, Malkovich en nota bene Helen Mirren. Die met hulp van computersoftware meespelen in een videogame, als Tom Cruise deed in Oblivion. Bij dergelijke films val ik tegenwoordig regelmatig in slaap, omdat de geeuwfactor zo hoog is.
Het wordt tijd, dat ze dat soort films werkelijk interactief maken dan kun je als speler tenminste nog meedoen met gebouwen opblazen, rakkers neermaaien, scheuren door steden e.d. En als Willis of Mirren je verveelt kun je hem of haar als gamepersonage geniepig een nekschot geven. [Toch eens uitwerken die gedachte, wellicht is er een aardige boterham mee te verdienen].
“KILLING SEASON” http://www.imdb.com/title/tt1480295/?ref_=sr_1 is om meerdere redenen wel het vermelden waard. Bijvoorbeeld omdat het de eerste “grote” Amerikaanse film schijnt te zijn, die de Joegoslavië-oorlog als onderwerp heeft. Maar ook , omdat er feitelijk maar 2 acteurs een [hoofd]rol in de film spelen. John Travolta speelt de Serviër, lid van The Scorpions, het doodseskader van de Serviërs. Als Emil Kovacs, met het bijbehorend curieus accent, gaat hij in Amerika op zoek naar Benjamin Ford, een Amerikaanse Balkanveteraan [Robert de Niro]. Niet de minste acteurs dus.
Beiden heren drinken wat, filosoferen wat over die slechte wereld en spreken af samen “moese” [nee niet chocolade mousse] te gaan jagen. Beiden blijken volleerd “archer” dus nemen ze wat pijlen en een boog mee.
Vervolgens ontrolt zich een orgie aan misselijk makend geweld, waar de filmindustrie onder het mom van realisme ons zo mee verwent tegenwoordig. John schiet een pijl dwars door het onderbeen van Robert,  die vervolgens gedwongen wordt door het gat een stevige kabel te trekken om ondersteboven te kunnen worden opgehangen. Robert, niet voor een kleintje vervaard, weet toch te ontsnappen en een klopjacht door het woud volgt. Voortdurend vraag je je als toeschouwer af wanneer en vooral waar [in zijn oog?] Robert een pijl in John zal planten.
Als John zo onverstandig is om keurig bij een deur te gaan staan volgt het onvermijdelijke “zoeffffffffff”. Die schurk van een Robert heeft een pijl door beide wangen van John geschoten, die daardoor tot zijn eigen verbazing aan de deur vastgespijkerd zit. Als volbloed American hero haalt de wel moeilijk lopende Robert die pijl weer uit de wangen van John [hij geeft er net nog geen kusje op]. Inmiddels is het zoals jullie zullen begrijpen wel een bloederige affaire geworden.
Dat weerhoudt beide mannen er echter niet van om, na nog diverse pogingen om nog meer gaten in elkaar te schieten te hebben gedaan, naar de top van een berg te klimmen, waar ze een prachtig uitzicht hebben over de natuur. En ze worden “bloedbroeders”.
De Niro moet snel met pensioen, Travolta moet zich beperken tot het spelen van hooguit een Latino. De film doet pijn aan de ogen en aan de maag. Én [voor de liefhebbers] druipt van het bloed.

“Emperor” is me vorig jaar om diverse redenen ontgaan. En het was me ronduit een genoegen en verademing om die omissie weg te werken. Geweldige oorlogsfilm [Japan net na “nuking” van Hiroshima en Nagasaki, de Amerikanen zijn de bezetters geworden met Douglas MacArthur als Supreme Commander].
Hoofdthema van de film is het onderzoek naar de rol van Keizer Hirohito bij het plegen van oorlogsmisdaden [Pearl Harbour komt voorbij]. Wat verrassenderwijs ook heel goed zichtbaar wordt gemaakt is het onoverbrugbare verschil tussen een jonge natie met nauwelijks historie om op terug te vallen anders dan een bloedige burgeroorlog [Amerika] en een land dat zijn fundamenten vindt in eeuwenoude tradities en een daarvan afgeleide monarchie.
Er loopt nog een derde lijn door de film: de onvermijdelijke lijn van de liefde, waar de Yanks zo gek op zijn. Maar die lijn is feitelijk ondergeschikt en neemt nauwelijks iets weg van de kwaliteit van de film. Waarin Tommy Lee Jones een geweldige MacArthur neerzet.
De enige vraag, die aan het eind van de film blijft hangen betreft de titel. Want slaat  “Emperor” nu op Hirohito of MacArthur?

Advertenties

19 thoughts on “BLOODY AND HOT

  1. Steeds openlijker maakt de [medische] wetenschap duidelijk, dat de nadruk meer en meer wordt verlegd van “genezen wat ziek is” naar “het voorkomen van imperfecte producten”. Je kunt het de stap van post- naar prébehandeling noemen.
    Die ontwikkeling past natuurlijk naadloos bij het succes-, perfectie-, product-, waarde-, efficiency- en effectiviteitsdenken van de [kopstukken van de] huidige maatschappij/wereld.
    Zou die ontwikkeling nu zijn gebaseerd geweest zijn op het streven naar de “bouw” van de gelukkige mens, wellicht dat we daar “in the long run” nog wel baat bij en vrede mee zouden kunnen hebben. Let wel, wellicht zeg ik, omdat bij mij in brede zin altijd sterke twijfel blijft bestaan bij dat streven naar uitbannen van imperfectie. Want het produceren van imperfecte dingen is immers ook een natuurlijk proces. Leden van “families” zijn per definitie nooit allemaal even perfect. Of het nu om aardappelplanten gaat [de ene plant produceert meer knollen dan de ander], rozenstruiken [de ene plant bloeit rijker dan de ander], tomatenplanten [zie RadaR’s voorbeeld], varkens [de ene zeug produceert meer biggen dan de ander] enfin de rij voorbeelden is eindeloos,
    In heel veel “branches” of “families” heeft de mens om verschillende redenen al ingegrepen. De koe, die steeds meer melk produceert, planten die i.v.m. hun belang in de voedselketen als het ware als een soort motor worden opgevoerd, waardoor ze veel meer produceren dan ze langs natuurlijke weg zouden doen. En de wetenschap ziet dat vanuit hun doel denken [opjagen productiviteit ] vrijwel eensgezind als een succes.
    Van al de verschrikkelijke dingen die mis gaan [Creutszfeldt Jakob, Varkenspest, Q-koorts, Vogelgriep, extreme bijensterfte etc.] geldt, dat ze inmiddels als een logisch gevolg van die [al of niet genetische] manipulatiepraktijken zijn erkend en geaccepteerd. Ja, geaccepteerd, omdat vrijwel vaststaat, dat de veroorzaker [wetenschap] ook met een oplossing voor die problemen komt. Als de “heks”, die de bijwerkingen van haar 1e brouwsel doet verdwijnen met een volgend brouwsel.
    Zo boekt men wat wordt genoemd vooruitgang. Op die lange weg naar de ideale bloemkool, de ideale rijstplant, ja zelfs de ideale komkommer.
    Een zelfde weg lijkt men nu met de mens zelf in te slaan. Het bulkt al van de postbehandelingen [de achterkant]. Mensen die niet voldoen aan de [door wie eigenlijk?] gedefinieerde eigenschappen worden met velerlei therapieën, kuren, medische ingrepen [ECT] getracht op het juiste spoor te duwen.
    Evenzo bestaan er al vele prébehandelingen [voorkant], die er op gericht zijn een “nieuwe productie-unit” [sorry dat ik het even zo noem] zo goed mogelijk van de lopende band te laten komen.
    Ik herhaal wat ik eerder zei: zouden die prébehandelingen er puur op gericht zijn dat gelukkige mensje te laten ontstaan, er zouden argumenten kunnen worden aangedragen die zo’n behandeling billijken.
    Maar ik vrees [geloof me, ik heb de nodige tijd genomen om over de materie na te denken], dat we moeten constateren dat, waar de mens steeds meer als een stukje economische waarde wordt aangemerkt, het denken en handelen ook in hoofdzaak van daaruit wordt ingegeven.
    Ik heb die reportage in “Altijd wat” over de “Down-baby’s” gezien. En het verbaasde me niet eens, dat daarin mensen zonder enige remming verklaarden, dat als zij aan de hand van die zwangerschapstesten [die vanaf 2015 in Nederland worden ingevoerd] te horen zouden krijgen, dat de kans op een Down-baby groot was, zij aborteren zeker zouden overwegen zo niet zouden kiezen.
    Jurgen zei het al onomwonden: het risico is levensgroot, dat wanneer we ons op dit m.i. hellend vlak begeven, de tijd niet ver meer is, dat de maakbare baby [anders dan de manier waarop Jurgen stelt] een feit zal zijn. En potentiële ouders, als ware het een stalenboek met diverse behangetjes, de onderdelen van hun toekomstige zoon of dochter bij elkaar kiezen.
    Aborteren van Downbaby’s [inderdaad feitelijk het laten uitsterven van de Down-mens] lost dan wel “een probleem” op, maar schept meteen ook een volgend. Die ouders willen wel toch een baby.
    En inmiddels weten we, dat de wetenschap ook problemen, die voortkomen uit een wetenschappelijk oplossing, ook oplost en oplost en oplost en oplost.
    Tot men uiteindelijk [is er iemand die een gokje wil wagen wanneer?] die perfecte aardappel, roos, bloemkool, tomaat, rijstkorrel, komkommer, koe,kip, baby zal hebben gevonden. Én de perfecte productie-unit om het allemaal te oogsten en op te eten.
    We leven dan voor altijd in het jaar 1984. Waarom recenseer je die film niet, RadaR ? 😉

    • Ik het gevoel, dat de afkoeling een louterende werking op jou heeft gehad, Paul 🙂 Helder verhaal over een gevoelig onderwerp. Waar ikzelf de nodige tijd voor nodig heb om op te kauwen. Want ik was meer voorbereid op een uitwisseling van gedachten over het fenomeen “film”, waarin toch al op jaren zijnde acteurs en actrices zich ook al als kinderen blijken te gedragen.

    • Doe ik/ doen wij dat al niet met grote regelmaat hier op mijn logplaza, Paul? Door onderwerpen, die rechtstreeks uit het brein van heer Orwell lijken te zijn gekomen, hier te behandelen?
      Overigens ben ik aangenaam verrast door het feit, dat slechts een terloopse opmerking mijnerzijds in het log heeft gefungeerd als trigger voor jouw indrukwekkende bijdrage. Compliment en mijn dank daarvoor. 🙂

    • Ik verwees in mijn eerdere reactie inderdaad naar die reportage in “Altijd wat”. Goed van je dat je de moeite hebt genomen er naar te kijken. Aan je reactie heb ik niets toe te voegen, Paul. Of hoogstens, dat je een stevige borrel hebt verdiend. Maar dat gaat goed komen, denk ik zo 😀

    • Ik ben in mijn leven genoeg mensen (ouders) tegen gekomen die meer dan gelukkig waren met hun “down” kind, het kind is ook bijna nooit een probleem, neen het is de omgeving “familie, zogenaamde vrienden, etc.”, die samen met het feit dat onze zogenaamd zo goed geordende maatschappij niet is ingericht op afwijkingen als “down” die het leven van de ouders tot een hel maakt.

      Zelfs nu nog kun je in bepaalde omgevingen van sommige zogenaamde zorghuizen (even bijkomen krijg zowat een hernia van het lachen) groepen tegenkomen die alleen al qua kleding direct zijn aan te wijzen als zijnde anders en dat detail zegt eigenlijk al meer dan genoeg.

      Wat je verder aanhaalt Paul is mijns inzien slechts een onderdeel van een veel groter geheel waarbij o.a. genenonderzoek, plastische chirurgie, kunstledematen stamcelonderzoek enzovoort enzovoort allen gericht zijn op 1 ding en dat is zorgen dat de mens minimaal 100 jaar meer mee kan dan nu het geval is.

      Denk je eens in dat binnen nu en 40 a 50 jaar (wellicht eerder) de eerste mensen er zijn die dankzij de immer voortschrijdende “wat dan genoemd word” wetenschap de respectabele leeftijd van 180 a 200 jaar zouden kunnen bereiken.

      Het is vrij algemeen bekend dat leeftijdsverlenging binnen dezelfde wetenschap word gezien als het ei van Columbus voor alle problemen waar de huidige mens nu mee worstelt en dan met name vooral het probleem overbevolking.

      Kijk maar goed om je heen in de wereld van de (medische) wetenschap en zie dat alle inspanningen er op gericht zijn allerlei nu nog spelende ziekte’s en ander geestelijk maar vooral lichamelijk ongemak definitief uit te schakelen waardoor wij zonder al te veel problemen die nu nog als science fiction geziene immense leeftijden kunnen bereiken, zelfs een mens van 350 jaar word niet meer als zijnde onmogelijk gezien.

      Uiteraard is het natuurlijk wel de bedoeling dat slechts een gering deel van de mensheid dit “genot” zal gaan krijgen, want ja over 40 jaar zijn er rond de 15 a 20 miljard mensen en als die allemaal 200 jaar gaan worden schiet het ook niet echt op nietwaar!!

      De morele vraag die jij dus stelt aangaande het “downsyndroom” zou je dus eigenlijk veel breder moeten stellen, immers hoe belangrijk ook op zichzelf dit morele dilemma is het is en blijft slechts een detail.

      • Als filmtip (voor een paar uurtjes verpozing) doe ik MUD aanbevelen een meer dan aardige film met een puike rol van Matthew McConaughey

      • Boot in boom, gezochte wegens moord, 2 juveniles helpen, Reece Whitherspoon wil niet meer…… zo ver kwam ik via de trailer van Mud. Het feit, dat het niet blijkt te gaan om “Dynamite” of “The cat crept in” stelde me gerust. 🙂
        Jouw tip-waardering deed de rest. De modder komt in het teiltje. 🙂

      • Steeds openlijker maakt de [medische] wetenschap duidelijk, dat de nadruk meer en meer wordt verlegd van “genezen wat ziek is” naar “het voorkomen van imperfecte producten”. Je kunt het de stap van post- naar prébehandeling noemen.

        Ik begon mijn betoog hiermee, Willem, en meende daarmee dat “groter geheel” waar jij over spreekt meer dan voldoende als startpunt aan te raken.
        Volgen van de soms op pure Science fiction lijkende berichten over successen, die zouden en nog zullen worden geboekt bij het streven naar het rekken van de levensvatbaarheid van de mens, doe ik uiteraard ook.
        En er wordt ontegenzeggelijk vooruitgang geboekt, maar lang niet zo spectaculair als in de cijfers die jij aanhaalt.
        Wat de feitelijke bedoeling achter dat “langer goed houden” van de mens is, daar kunnen we, zoals vaker bij dat soort “spooky” zaken, alleen maar naar gissen. Wat impliceert, dat jouw gedachten daarover zeker zouden kunnen kloppen. Negeren kunnen we ze in ieder geval niet.
        Een ding staat inderdaad als een paal boven water: de houdbaarheidsdatum van de mens verder opschroeven staat haaks op demografische ontwikkelingen en voorspellingen.
        Maar laten we daar gewoon open over zijn: de werkelijk goede dingen, de echte benefits, zijn al sinds we rechtop zijn gaan lopen altijd al voorbehouden geweest aan een select deel van ons. We hebben niet voor niets het woord “elite” uitgevonden en geaccepteerd. Waarom zou het in dit geval anders gaan verlopen? Straks hebben we 10 miljard bolbewoners [voortgekomen uit een handjevol holbewoners], in de toekomst hebben we hooguit 1 miljard pseudo onsterfelijken. Ongetwijfeld is al lang uitgerekend, wat de verhouding “beschikbare grondstoffen” : “mogelijke populatie” voor uitkomst oplevert. Bildenberger Henry Kissinger noemde ooit al een getal van 500 miljoen als het ideale aantal bolbewoners. Hij vermeldde er alleen toen niet bij dat het om 500 miljoen bolbewoners ging, die allemaal Methusalem zouden heten.
        Eigenlijk boeien dit soort “Grand design” hersenspinsels me alleen maar, omdat er een soort variant van het aloude gezegde “every cloud has its silverlining” [mijn versie] in verborgen zit. Men lijkt immers de krimp [net als nu economisch is geoefend] vanuit de verstervingsaanpak te kunnen realiseren.
        Moeten we niet blij zijn, dat men [voorlopig?] die andere aanpak, die veel directer en met gegarandeerd succes waar het de hoofddoelstelling betreft zou zijn, niet heeft gekozen?
        Verwar bij die laatste opmerking a.u.b. ironie niet met blijheid. 🙂

      • @Paul

        Een schrale troost is wellicht dat we het beiden wel met elkaar eens kunnen zijn maar net zoals bestudering van de details kunnen leiden tot een beter inzicht in Het/een groter geheel, zo kan natuurlijk wat mijmeren over wat dan zo fraai benoemd kan worden als een groter geheel, ook leiden tot wat meer inzicht welke details er nog nodig zijn en/of ontbreken zodat we niet iedere keer op het verkeerde been komen te staan zoals onze grote roergangers o zo graag doen.

      • @Willem:
        Feitelijk zeg je “wees nooit zo kortzichtig om iets maar van één kant te bekijken”. En daar kan ik het volmondig mee eens zijn. 🙂 Waren er maar veel [meer] mensen, die dat in de praktijk brachten.

  2. Onlangs heb ik Oblivion eens goed bekeken. En na pakweg een kwartier dacht ik “die RadaR is gek”. 😀 Want in alles leek het om een prima film te gaan. Zowel qua visuele aankleding als het verhaal.
    Halfweg de film was ik helemaal de andere kant op. Want we waren aangeland bij het deel, waar vanaf de tekstuele bijdragen alleen nog bestonden uit “Are you OK?” en “Everything will be OK” van de kant van Cruise en “Jack” [op 30 verschillende intonaties uitgesproken door zijn bijvrouwtjes Kury nog wat en ene Amanda]. Het was inderdaad een videogame, waarin af en toe Cruise was gemonteerd, of rennend of vliegend of schietend.
    Waarom kom ik hier nog even mee? Wel, de Cruises, Willis’s en andere kopstukken in hun gevolg hebben inmiddels allemaal door, dat het maken van videogame-movies niet alleen een lucratieve bezigheid is, maar dat die videogame-movies ook aan de lopende band kunnen worden gemaakt. The Expendables, Red, Die Hard, enzovoort enzovoort, allemaal lopende band werk. Geen script nodig, want dialogen zijn verboden. Tom zegt vrijwel niks, de Scarvs en de Bots doen dat voor hem. Tom schiet heel veel [mis trouwens].
    Wegwerpfilms met een paar grote namen en veel videogame-elementen, dat zijn het. Die trailer van RED 2, eerst moest ik een beetje lachen om haar maar al snel vond ik Opoe Mirren net zo belachelijk als butthead Willis.
    En nu blijkt de Niro ook al mee te doen aan die onzin? Ik denk, dat ik maar heel zuinig ga worden op de films van vroeger, die ik heb staan. Want dat is een uitstervend ras.
    “Emperor” ga ik zo snel mogelijk bekijken. Want vergeet wat ik in de aanhef zei: ik heb nog alle vertrouwen in je oordeel. 😀

  3. Wie wil zwaar meebomen over mogelijk nieuw in te voeren zwangerschapstesten, die er per saldo op gericht zijn om de “Down-syndroom”-mens in Nederland uit te laten sterven?

    De werkgevers gaan wel heel ver om onder die afspraak met page Jetta Kleinsma uit te komen. Iedereen die niet 100% productief te maken is moet uiteindelijk het veld ruimen. Te beginnen met “down-embryo’s”. En er zullen ongetwijfeld a.s. mammies en pappies zijn, die in de wetenschap dat hun penis en vagina op maat kunnen worden gemaakt zullen denken “waarom dan ook mijn kind, immers de vrucht van die uitgerekte jongeheer en dat bijgewerkte tuintje van Eden, niet?”.
    Het hen uitleggen heeft geen zin. Zij denken gewoon langs de lijn van de 21e eeuwse versie van “de menselijke maat”.

    • In Denemarken gebruiken ze al jaren de testen, waar RadaR op doelt. Er worden daar nog nauwelijks “down”baby’s geboren.
      Een Deens downmeisje heeft daar op TV een eigen realityshow [ ze maken daar niet alleen Borgens en Forbrydelsens, weet je]. Dat meisje probeert op haar eigen manier aandacht te vragen voor mensen zoals zij. Wordt veel bekeken, want de Denen denken dat het een soort komische sitcom is. Zoals de Hijger enige tijd geleden ook hier maakte in zijn programma.

      • Toen ik middelbaar scholier was had ik een nacht/ochtendbaan in de tuinbouw in het Westland. Ik plukte tomaten. En toen ik na enige tijd door had hoe de tomatenindustrie in die tijd werkte kreeg ik een verklaring voor iets wat me steeds maar opviel. Tomatenplanten stonden in rijen in kassen. Zonder dat er een duidelijke lijn in te herkennen was waren er in veel van die rijen open plekken tussen die planten. Jeugdig en onbedorven als ik was nam ik aan dat die ruimtes er waren, zodat ik er even op mijn mand kon gaan zitten om een saffie te roken. Maar de Westlandse tuinder uit die tijd was geen makkelijke, dus al snel kwam die [reus van een] kerel op me af met de vraag wat ik aan het doen was. Mijn antwoord deed zijn kop nog roder worden als de tomaten om ons heen. Ik werd nog net niet weggeschopt 🙂
        Later toen we elkaar beter kenden en hij wist, dat ik geen luie donder was, legde hij me uit hoe het zat met die open ruimtes. “Kijk, Hans, van al de jonge planten, die we uitzetten, zijn er altijd een paar, die het niet goed doen. Ze geven wel vrucht, maar dat zijn van die kleine tomaatjes, die je niet in de handel kan gooien. Ze kunnen er wel bliksoep van maken, maar ze plukken is duurder dan ze op de veiling opbrengen. Dus rukken we die planten er gewoon uit. Het voordeel is ook nog , dat andere planten meer ruimte krijgen en het beter gaan doen”.
        Aan die woorden van Wim Zuidgeest, telg uit een beroemde Westlandse familie, moest ik denken.

  4. Wij hebben wel wat meegekregen van “het natuurgeweld”. En als ik het goed heb zou er in de loop van de middag nog wat moeten langskomen. En de koelte zal bij jou aan de kust meer voelbaar zijn dan hier. Maar we bijten door 🙂

    Die “oudjes”, waar jij over schrijft, zouden die zich realiseren welk effect hun strapatzen op kinderen kunnen hebben. Straks vraagt mij kleindochter waarom ik niet kan wat Helen Mirren uithaalt 🙂

    Emperor lijkt mij een interessante film al was het maar omdat er ook een echt verhaal achter zit. En Tommy Lee Jones hebben we het al eerder over gehad. Waarom de Niro zich, na die stapel klassiekers die hij maakte, vergooit aan zo’n prul kunnen we alleen maar naar raden. Op je hoogtepunt stoppen is niet iedereen gegeven blijkt maar weer.

  5. zonder een gestrande luchtballon in de achtertuin

    Het blijft zaak om goed te blijven uitkijken, want nu een luchtballon, straks een king size Zeppelin 😀

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s