DE ENIG MOGELIJKE WINNAAR

Laat ik maar hopen, dat de toon voor de rest van de zondag werd gezet met 2 zaken waar mijn ogen op vielen.
Allereerst was daar het bericht, dat onze nationale Peilpoedel Maurice had “gemeten”, dat nog maar 1 op de 3 kiezers verwacht, dat Rutte II de rit zal afmaken. En dát is nu het soort peilresultaten, dat ik meer dan graag wil geloven. Ik word er zelfs een beetje emotioneel van.
Het 2e was iets met aanmerkelijk meer body en inhoud: ik keek naar Wim Brands’ “Boeken”, waar de inmiddels 76-jarige geoloog Peter Westbroek was uitgenodigd om zijn boek “De ontdekking van de Aarde” te komen toelichten.
Enkele punten van Westbroek’s boek wil ik wel expliciet benoemen, omdat ze komen van een alom gerespecteerd wetenschapper, die zich vooral door zijn leeftijd op geen enkele wijze meer geremd voelt door commerciële belangen en dus recht uit het hart spreekt.
En niet te vergeten omdat het punten zijn, die in zeer grote lijnen met mijn eigen visie op het geheel overeenkomen:
– de huidige wetenschap bevindt zich in de wurggreep van de commercie en produceert een niet aflatende stroom aan onzin. Uiteraard kwam het dankbare voorbeeld Stapel langs;
– de gedachte , dat de mens steeds meer controle over de planeet Aarde lijkt te krijgen getuigt van een hemelschreiende onnozelheid en hoogmoed. Verklaarbaar is die gedachte overigens wel, want controle is immers synoniem aan macht. Een drug, waar de mens verslaafd aan is;
– de Aarde heeft al miljarden jaren zijn eigen dynamiek en alles wat daar onderdeel van uitmaakt zou zich daaraan ondergeschikt moeten maken of aan moeten houden. Zo niet de mens, want die heeft inmiddels zijn eigen dynamiek ontwikkeld, o.a. gebaseerd op een groeisysteem wat niet spoort met dat van de Aarde. Die 2 verschillende snelheden in dynamiek zijn voorbestemd te gaan botsen. En er bestaat geen enkele twijfel over het feit wie daarbij zal worden verpulverd;
– de Aarde, zo vertelt Westbroek, keert zichzelf met een vast patroon binnenste buiten. Klinkt vreemd, maar het werkt wel zo. Wat aan de oppervlake “kapot gaat” [boom, rots, ezel, stinkdier, mens etcetera] verdwijnt naar de bodem. En wie het recyclesysteem kent weet dat iets anders dan plaats moet maken en dus naar boven wordt geduwd. Op deze plastische wijze weergegeven zorgt de planeet er voor, dat er regeneratie plaatsvindt. Niets gaat dus werkelijk verloren, het wordt alleen in een andere vorm stukje voor stukje opnieuw tot iets “bruikbaars” gemaakt, wat uiteindelijk voorbestemd is om uiteindelijk weer “boven” een plekje in de keten in te nemen.

Niets, zo stelt Westbroek en ik ben het met hem eens, kan die keten doorbreken. Moeder Aarde wint altijd, ondanks de soms furieuze aanvallen, die op het systeem worden uitgevoerd. En ik weet, maar u zou dat net zo goed moeten weten, van welke kant die aanvallen komen. Als een blinde furie soms, met een debiele vasthoudendheid. Debiel, omdat ze zinloos zijn. En als ze blijven voortduren [waar het nog steeds veel van weg heeft] slechts tot vernietiging kunnen leiden. En niet die van moeder Aarde. De planeet hangt er nog wel een tijdje.

Trek u niets aan van het fraaie juniweer; blijven lachen , mensen! En bedenk, dat we eigenlijk maar 1 idool dienen te vereren.

Advertenties

13 thoughts on “DE ENIG MOGELIJKE WINNAAR

  1. Mag ik beide heren zowel mijn dank als mijn bewondering overbrengen. Zo veel prachtig vocaal werk ….. en het valt ook nog eens geweldig in mijn “pulletje”. 🙂

  2. Waar mijns inzien Westbroek ook aan raakt zijn twee dingen maar ook die zijn van wezenlijk belang te weten.

    1) Het zeer beperkte en bijzonder disfunctionerende “denkraam” van de hedendaagse mens, die in zijn zogenaamde almacht meent zelfs de tijd van Moeder Natuur te kunnen regelen, immers over 50 jaar gebeurd er dit en over 75 jaar dat en als we doorgaan dan zal rond 2098 dit wel eens gaan gebeuren etc. etc., deze minkukel van een moderne mens denkt verwaand als deze is dat Moeder Aarde en dus de natuur handelen en doen volgens de totaal misplaatste perceptie en compleet krankzinnige aanname dat tijd en agenda een rol speelt in de loop der dingen.
    De hedendaagse mens is zo beperkt in zijn kleinzielige denken dat waar hij niet verder zal komen dan hooguit 100 jaar vooruit te denken, Moeder Aarde een geheel andere tijdsindeling en agenda hanteert en wel een waarin miljoenen jaren eerst komt, maar zelfs dat word niet begrepen.

    2) Of het nu standaard ingebakken zit of dat het ergens “along the way” is gebeurd maar er zit in de hedendaagse mens een genetisch foutje ingeweven, hoe anders is het te verklaren dat in oorsprong de mens ooit een was met zijn omgeving en de natuur, deze dan ook met alle met respect en uiterste voorzichtigheid behandelde, die afstand die er inmiddels is tussen wat we nu zijn en wat we ooit waren namelijk een soort die een was met de natuur is onoverbrugbaar geworden, neem nu eens alleen al het feit dat als er ergens wat gebeurd bijvoorbeeld een overstroming of een aardbeving of iets anders vrolijk stemmend wij arrogant als we zijn menen te moeten spreken van een NATUURRAMP terwijl het dat de facto niet is immers wat wij aanduiden met natuurramp is helemaal geen ramp voor de natuur an sich maar is een menselijke ramp en dat is weer geheel wat anders.

    Overigens het enige nummer van Wacko dat heel erg goed te pruimen is.

    • Op jou kun je bouwen,hè Willem 🙂 Brengt Paul een enkel logje terug een deel van de schoonheid van de familie Brennan in beeld [Enya] daar kom jij met de rest van de familie met misschien nog wel meer vocale schoonheid aan boord in de persoon van Her Angels Voice, Maire cq Moya Brennan. De trackkeuze is niet minder dan excellent, White fool van Sirius. Ik kan het bijna dromen. Zoals bijna alles van de familie Brennan overigens 🙂
      Wat kan ik anders dan passend antwoorden? A trail of tears? I will find you? Newgrange? In flight? Neen, uiteindelijk toch maar zo’n prachtig liedje, waarin Moya smeekt om haar maar de facto ons de weg te wijzen. Weer zoiets waarvan de gemiddelde proleet meteen zal zeggen “krijg nou de peluris, een kerklied!”. Show me the way is van haar soloalbum uit 2003 “Two horizons” , waarop ook het mooiste lied wat ik ooit hoorde Bright Star te vinden is. Maar dat leent zich bij uitstek voor het eind van de decembermaand.

      Van iets eerder komt deze Clannad-song: 1990 van Anam. Dat sluit vrijwel even naadloos aan bij het onderwerp van dit log als jouw keuze. Alleen zijn de illustraties iets mooier, maar dat is de verdienste van de vrouw, die ze aan de muziek ophing. The Poisoned Glen aldus!

      En ik krijg inmiddels enorme zin om tegen iets warms aan te schurken. Om verwarring te voorkomen: het is niet de kachel en ook niet mijn vriend, want kan zijn handen niet thuis houden 😛

      • Pas op je woorden, jongen, want anders denken lezers, dat je uit de kast bent gekomen. 😛 Terwijl je veel leuker bent als je er op zit.
        Had even de aandrang om een “milieu-liedje” op te gaan zoeken. Maar besef, dat ik niet zal kunnen brengen waar jullie mee komen opdraven.
        Clannad …… er is niet veel beter Iers te vinden.

      • Ja ja Mevrouw Brennan en Clannad wat je er ook van opzet maakt niet uit, het grijpt je bij de keel en zo simpel is dat eigenlijk, nou vooruit omdat het kan en omdat het ook zo verdomde mooi is en heerlijk aansluit bij de rest van wat hier staat plus dat het een track is waarin Moya wederom schittert als een ‘Bright Star”

        En wat de “proleten” hiervan vinden?? werkelijk waar het zal mij aan de derriere roesten, die zoeken het maar lekker uit vind je ook niet?

        O ja, dat schurken daar zal ik maar verder mijn tamelijk verziekte geest maar niet verder op gaan loslaten………………………!!!!!!!!!!!

      • Er zijn, zoals jij Sjaantje toch zou behoren te weten, maar 2 soorten kasten waar onze gastheer iets mee heeft. En daar komt hij zelf niet uit, hij haalt er meestal wat uit na er natuurlijk eerst zelf ook het een en ander in gestopt te hebben.
        Ik heb het uiteraard over de koelkast en de muziekkast. Toen ik hem laatst in levende lijve sprak vertelde hij nog redelijk teleurgesteld te zijn dat de Nederlandse zomer in 2013 er één lijkt te gaan worden, waarbij uit de koelkast weer in hoofdzaak etenswaar moet worden gehaald. En met dat weemoedige bekkie wat we zo goed van hem kennen begon hij te vertellen over de tijd, waarin dagen achter elkaar het te voorschijn trekken van “kouwe kletsen” het belangrijkste contact met die koelkast was. 🙂

      • Ik zie de vraag bijna geboren worden op het intelligente toetje van Jeanette :D. dus laat ik haar maar voor zijn: sinds mijn wilde jaren al heb ik geen kleerkast. Het bevalt me uitstekend om alles direct bij de hand te hebben, dus ligt het keurig wijd en zijd verspreid 😛

        @Willem:
        Wonderschoon, what a way to start the day 🙂
        Tot mijn eigen verrassing bleek ik al scherp genoeg om te horen, dat heer Parsons samen met Moyra heerlijk hadden zitten sleutelen om de Ierse traditional She Moves through the fair als leidraad te gebruiken voor dit erg fraaie The Call of the wild.
        Mijn oren vertelden me vrijwel direct, dat er een al even mooie instrumentale versie van Mike Oldfield [album The Voyager] bestond en een “soundcheck bevestigde dat.
        Maar nog herkenbaarder wordt de muzikale draad, die Moyra en Parsons gebruikten, als ik om in de sfeer te blijven die Redhead from Canada het laat zingen.

        Een andere leuke bijkomstigheid van het plaatsen van The call of the wild is, dat ik via een omweg iets vond wat ik zocht voor een komend logje. Het album The Timemachine van APP bracht me bij die vondst

  3. Jackson gooit de Aarde in reverse en vertelt dus zijn eigen sprookje. Maar hoever terug gaat hij?
    Maar maakt ook eigenlijk niet uit, want een sprookje blijft een sprookje.
    Goed verhaal, RadaR én Paul, het lijkt wel een co-produktie en doet de kwaliteit geen zeer 🙂
    Helpen zal het niet, daar zijn jullie toch wel van doordrongen? Maar het van je af schrijven met Westbroek als inspirator is natuurlijk helemaal niets verkeerds aan.
    Laat de Vesuvius en haar gezusters maar weer eens stevig gaan laten rommelen. Op zijn minst krijgen we dan weer uitgebreid voorgerekend welke economische schade dat zou kunnen gaan opleveren. 🙂

  4. Ik heb hier toch wel even op moeten kauwen [je bent geboren consument of niet immers?]. Het is tenslotte wel iets wezenlijks waar het hier om gaat.
    Allereerst: de stelling van Westbroek [en jou], dat wij steeds meer uit de pas gaan lopen met hoe de natuur [de planeet] zijn eigen huishouding runt, kan moeilijk worden weersproken. De mens is er bewijsbaar de oorzaak van, dat de natuur steeds sterker moet reageren om “verliezen” zo veel mogelijk te beperken.
    Desondanks is de manier, waarop de mens het “economisch” denken en handelen [ooit was er een tijd waarin, als werd gezegd dat je “economisch” met iets moest omgaan dat betekende: verantwoord omgaan met wat je ter beschikking hebt. Inmiddels is al veel te lang die betekenis veranderd in groeigericht denken [winstdenken]; wat op de manier waarop de mens dat in de praktijk brengt onmogelijk is vol te houden. Simpelweg omdat de Aarde als planeet en dus bron niet in hetzelfde tempo kan meegroeien. Blijkbaar omdat zulks ook niet de bedoeling is.
    Het beste voorbeeld uit een lange rij vind ik nog steeds aardolie. De planeet heeft er eeuwen en eeuwen en nog eens eeuwen voor nodig gehad om haar immense voorraden te vormen. En omdat genoegzaam bekend is, dat in de natuur, in tegenstelling tot wat veel onbenullen aannemen, vrijwel niets bij toeval gebeurt [ de keten waar je over spreekt] zou mogen worden aangenomen, dat het vormen van die enorme hoeveelheid aardolie met een bepaald doel is geschied.
    Sinds het zwarte goud werd aangeboord werd het in zo’n 150 jaar door de mens voor >85% opgebruikt. Hoeveel oorlogen zullen er om olie zijn gevoerd en nog worden gaan gevoerd? En als het straks vrijwel op is [en dat moment komt onvermijdelijk] zal de mens op een andere energiebron [moeten] overstappen.
    Het is dat feit, wat veel mensen alweer in hun onbenulligheid doet denken, dat het dan gewoon allemaal goed blijft gaan; hun perceptie van de wereld en hun leven houdt namelijk op bij de constatering, dat de TV en tablet het blijven doen, de CV gewoon blijft werken en de magnetron vrolijk verder blijft tingelen.
    Niet of nauwelijks wordt gerealiseerd, dat die aardolie er niet speciaal voor ons is gekomen. Wat dat betreft zegt Jurgen het meer dan prima: ooit bracht ons bekrompen denken en onze hoogmoed ons op de gedachte, dat de zon er alleen voor ons was. In het verlengde daarvan zijn we gaan denken, dat de Aarde een speciaal voor ons aangelegde voorraadkast is; en als die leeg mocht raken zetten we hem bij het groot vuil en openen een volgende.
    Regelmatig vraag ik me af, waar dat soort denken en handelen toch vandaan zou kunnen zijn gekomen. Gaat de hoogmoed zo ver, dat wij onszelf werkelijk onsterfelijk achten? De planeet zal ooit kaal, dor en onleefbaar worden. Maar wij wippen gewoon over naar een volgende bol en gaan gewoon verder met “oogsten”? Het zou best wel eens waar kunnen zijn, dat we zo denken.
    Want dat doen we veel liever dan ons realiseren, dat we maar een onbelangrijk stofje zijn in de immense machine, die universum heet.

    Ondertussen brengen we wond na wond toe aan de planeet waar we mogen wonen, leven en consumeren. Wie denkt, dat die planeet daar bewegingsloos op reageert, kan zich met recht de onbenul onder de onbenullen noemen.
    Ik ben aanhanger van de gedachte, dat we steeds meer onze trekken thuis zullen krijgen. Tot onze gastvrouw Moeder Aarde gewoon genoeg van ons zal hebben en echt boos wordt.
    En zoals Westbroek ook schrijft zijn er weinig tekenen die erop wijzen, dat we beseffen welke toorn we over ons afroepen. Zelfs de niet meer te negeren klimatologische shift de we nu doormaken brengt ons nauwelijks aan het schrikken. Waarschijnlijk mede, omdat de vele weeralerts van Gerrit Hiemstra c.s. in de praktijk een joke blijken. Daarom doen we aan bootje varen door de ondergelopen straten in Enschede. Ooit zal het pakijs opnieuw tot aan Parijs reiken, aldus Westbroek. Het zou me niet eens verbazen als mensen, die dat hoorden al dromen van een Elf Landen Tocht op de schaats of skiën in de Limburgse heuvels. Want komt wat komt, wij zijn immers de onsterfelijke mens?
    Onze flexibiliteit, ons anticipatievermogen en onze vindingrijkheid zijn eindeloos.

    • Je hebt je dus toch niet laten weerhouden, merk ik. En dat is goed! Aan “milieu”-visies en -meningen kleeft het realistische risico, dat het al snel wordt uitgelegd als bijna religieus gezwam. Het gebruiken van woorden als “toorn” e.d. brengt de onbenullen al snel tot zo’n “afgewogen” oordeel. Zij kijken naar buiten en denken “waar lullen ze over?”. Zij wonen in de kolonie die “Het zal mijn tijd wel uit duren” heet. In Nederland hebben alleen Groningers het voorrecht ervaren te hebben [op minuscule schaal]wat het tomeloze opeisen van “what’s rightfully ours” door ons allemaal teweeg kan brengen. 40 jaar aardgas opslurpen, van geen enkele betekenis van wat de mens op global level allemaal al heeft uitgevoerd. En nog zal gaan uitvoeren.
      En ja, misschien is bootje varen in de ondergelopen straten [in Calgary en omgeving hadden ze geen bootjes meer, in India of Pakistan voeren de huizen door het landschap, de lucky bastards, waarom hebben wij dat nou niet hier in Enschede, verdorie?] een uiting van dat overbekende en alom aanwezige escapegedrag. Als je iets niet snapt, maak er dan een geintje van. Onze manier om te overleven 😦

  5. Ik was een beetje moe, dus las ik het in vogelvlucht. En aan het eind dacht ik “Hè, moeten we alleen Michael Jackson vereren?” 😀
    Maar na een opwekkende douche las ik het nog een keer en toen viel het muntje meteen. Ziet het goed, die Peter Westbroek. Het zal jou ongetwijfeld een prettig gevoel hebben gegeven.
    En zoals de anderen al zeiden: de clip is 100% oke 🙂

  6. De milieu-activist aan het woord, weer eens andere [goede 🙂 ] kant, die we van je zien. Als ik me goed herinner was dit een herhaling, want ik weet haast wel zeker dat ik het gesprek destijds al heb gezien. Verfrissende persoonlijkheid, deze Peter Westbroek. Die inderdaad korte metten maakte met de huidige wijze waarop in veel gevallen “wetenschap” wordt bedreven.
    De clip kon niet beter worden gebruikt om dit blog te illustreren. Hij ontroert mij nog steeds.

  7. Men begon met zeker te weten dat de aarde plat was. Toen dat niet bleek te kloppen werd de Aarde het centrum van het universum en was de zon er voor ons speciaal neergehangen. Nu de tot nu toe modernste versie, dat men via een verrekijker kan zien, dat er planeten zijn waarvan wij precies weten wat ze doen, waar ze van gemaakt zijn en wat ze wegen [en of er weed kan worden verbouwd]. Zo verslaafd aan macht is de mens ook aan sprookjes. Zolang hij zichzelf maar in het middelpunt kan houden. De Aarde is gewoon een bolachtig knolgewas, waar je naar gelieven bommen op gooit of op vakantie gaat. Oh, en natuurlijk Torens van Babel op blijft bouwen. Die clip van Jackson blijft overigens ongeëvenaard goed. 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s