Roland Garos 2013

Er lijkt een soort waas van gelatenheid, van routinematigheid over Roland Garos te liggen dit jaar. Althans, die indruk is bij mij ontstaan,nadat ik de afgelopen 10 dagen op een hapsnap manier het toernooi heb gevolgd.
Dat laatste is ook al opmerkelijk; meestal besteed ik flink wat uren aan het bekijken van vooral de matches van de toppers. Dit jaar betrapte ik me er op, dat ik wel vaak iets anders ging doen.Een breuk met een routine zou je kunnen zeggen.
Natuurlijk, dit jaar keken we meer dan ooit naar “play suspended caused by weather” boodschap. En misschien “groei” je dan als kijker niet mee in het toernooi. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat Nadal fletser dan anders oogt, Djokovic er op momenten niet helemaal bij lijkt te zijn. En het meest opvallend van al was nog wel de flegmatieke wijze, waarop Federer zich gisteren door een overigens sterke Tsonga in straigt sets uit het toernooi liet slaan.
En uiteraard werkt het voor een kijker [en waarschijnlijk ook niet voor een speler] niet stimulerend, dat vrijwel elke dag tot nu toe het toernooi startte voor compleet lege tribunes.
Het damestoernooi verloopt als “business as usual”. Serena W. timmert erop los en het gros van haar opponentes wordt weggeblazen. Slechts Svetlana K. , ook niet voor een kleintje vervaard, bood gisteren tegenstand van enige betekenis.
0SjarapovaMisschien is dat wel de belangrijkste reden van dat gevoel van gelatenheid en routinematigheid: de voorspelbaarheid. DÊ reden bijvoorbeeld, waarom ik voor mezelf verrassend veel wedstrijden uit de Champions League langs me heen heb laten gaan. Het dodelijke effect van routine Ên voorspelbaarheid.
Met natuurlijk dat ene niet uit te wissen verschil. Waar ik het niet warm krijg van de aanblik van de korte beentjes van Messi of de nieuwe tattoo van Balotelli overvalt me ook dit jaar weer dat aangename gevoel, zodra zij de baan op komt. Om onder begeleiding van gilletjes en kreuntjes op die onbeschrijflijk veel elegantere wijze dan welke speelster dan ook op weg te gaan naar op zijn minst de eindstrijd. Maria blijft steeds weer erg veel compenseren.

Advertenties

17 thoughts on “Roland Garos 2013

  1. Tja, zullen we het er maar op houden, dat de 2e halve finale van gisteren hÊt bewijs was van het betoog over de “voorspelbaarheid”?
    Zelf vond ik het bijna genant om naar te kijken. De no. 5 van de ATP-lijst werd in net drie kwartier compleet weggeslagen door de no. 1.
    Ik las, dat Chris Evert dat ooit eerder deed door haar opponente met 6-0 6-0 in de finale van Parijs met de grond gelijk te maken. Maar dat was 27 jaar geleden in 1984 en toen was het een compleet andere situatie in het damestennis.
    Ben wel benieuwd of “mooie Maria” wel een weerwoord zal hebben op “Dikke Bertha”.

    • Het wordt hoog tijd, dat er een tussencategorie wordt uitgevonden in het tennis. Waarin alleen beukers als Williams, Stosur en dergelijke types uitkomen.
      De Erani’s mogen dan in de categorie “dwergen” om een klein bekertje strijden.

  2. Wellicht kun je via nu nog onbekende paden, lanen en of wegen het volgende toepasselijke chanson in Maria’s ook al fraaie oortjes laten blazen???

      • De “baas”is er toch even niet en als jij gewoon je mond houdt blijft mijn “dossier” mooi schoon 🙂
        Inmiddels gevonden, dat dit liedje een cover is en op het album “Love sweat” staat. Waar ik dit van vond [ook al zo goed!!!]

        Je merkt, ik leer steeds meer bij 🙂

  3. Als geen kenner van het tennis hou ik mezelf verre van een waardeoordeel over spelers en speelsters te geven.
    Hier wordt, althans zo lees ik het, een verband gelegd tussen een nogal constante top en het gevoel van voorspelbaarheid of routinematigheid, wat aan kracht wint.
    Naar mijn gevoel wordt niet helemaal de juiste verklaring gevonden. Is het met veel of misschien wel de meeste sporten niet zo, dat niet sec wie er aan de top staan die voorspelbaarheid in de hand werken, maar veel meer de manier wordt die sport wordt bedreven? Wat ik af en toe van de tenniswedstrijden zie komt tamelijk geestdodend op mij over. Veel snoeiharde klappen, rally’s zijn eerder uitzondering dan regel.
    Een heel goed voorbeeld, zo werd me verteld, was de periode waarin Armstrong de Tour de France domineerde. Jaar na jaar verliep het als geprogrammeerd. Voetbal geldt het ook voor: Barcelona wat een paar jaar met het altijd identieke tikkie takkie spel domineerde en geloof me, vele malen zag ik de lichte afkeer waarmee onze gastheer daar over sprak en waarschijnlijk nog steeds spreekt. [zie log].
    Sport voorspelbaar, muziek voorspelbaar, mensen en relaties voorspelbaar, politici voorspelbaar [onbetrouwbaar] ; zo kun je nog wel even doorgaan.
    Zou het in algemene zin niet gewoon “the circle of life” van de moderne mens zijn, waag ik mezelf af te vragen 🙂 Want waar meestal 1 of 2 mensen, 1 of 2 krantenberichten, 1 of 2 TV-programma’s meer dan voldoende zouden zijn om over onverschillig welk onderwerp te berichten en/of praten is die groep in de praktijk verantwoord met een factor 100 of meer te vermenigvuldigen.
    En zoals met het zelfde boek wat je steeds maar leest geldt voor wat je maar “over and over” hoort of ziet, dat het onverbiddelijk voorspelbaar wordt.

  4. Vandaag kun je er weer voor gaan zitten 🙂 Gilletjes en kreuntjes [Sharapova] tegen gekrijs [Azarenka]. En niet te vergeten David tegen Goliath. Of geef je aan het mooie weer de voorkeur?

  5. Vooral bij de heren is het verschil tussen de top4-5 en de rest al jaren te groot. De afgelopen jaren is er nauwelijks nog sprake van bijvoorbeeld jonge talenten, die onverwacht de positie van de toppers in gevaar brengen. Het lijkt allemaal volgens een vast patroon te verlopen. Murray is daar een prima voorbeeld van. 3 jaar er net niet bijhoren, inmiddels lid van de top 4. Maar de no 5 Ferrer weet bijna zeker dat hij nooit een Grand Slam titel zal winnen. En achter Ferrer staat geen clubje jonge talenten klaar.
    In het damestennis speelt zo’n verschijnsel iets minder [zie Stosur, die de US-Open won en de finale van Parijs haalde], maar ook daar zijn Williams, Sharapova, Azarenka en in iets mindere mate Radwanska de klassieke top 4. Wozniacki is zo’n voorbeeld wat op een verrassing leek, maar bleek een overrated speelster te zijn, die via heel veel spelen en puntjes pakken de no. 1 van de wereld werd. Inmiddels is ze wat moe en gezakt naar ik meen zelfs buiten de top 10.
    Dus voorspelbaarheid: nou en of. Zelfs wat mij betreft afstompend veel. Alleen Maria houdt ons nog een beetje op de been. 😀

    • Klopt allemaal wat je zegt. Wat Wozniacki betreft: dat is m.i. een schoolvoorbeeld van een meisje, wat op een perfecte marketingtechnische manier is gebracht. Slim uitgekiend hoe, zonder constant Williams e.d. tegen te komen, de top van de ranglijst kan worden gepakt, ook de commercial side goed uitbaten en in 2 jaar wordt er heel veel geld door en aan haar verdiend. En wat staat er op haar palmares? Geen enkele Grand slam-titel, in de grote toernooien werd ze steevast heel snel geruimd. En nu, na een paar jaar al, is het meisje vrijwel versleten.

  6. Beetje hakken over de sloot voor jouw favoriete vrouw, vind je niet? Maar als ik eerlijk ben begrijp ik best waarom ze je zo aanspreekt. Want wat er 9 van de 10 keer aan de andere kant van het net staat …. 😛

  7. Weinig gekeken om eerlijk te zijn. Want “Hollands Glorie” Aranxta en Kiki 😀 lagen er meteen uit.
    Net als bij de giro d’Italia het geval was neemt de interesse direct af, zodra Nederlanders achteloos opzij worden geschoven.
    En zoals je zelf zegt: de mate van voorspelbaarheid neemt groteske vormen aan. Een mens heeft [gezonde] spanning nodig. Die in de Fyra-crimi volop aanwezig is; want wie is er niet benieuwd naar de kutsmoezen, die nu weer worden gevonden om Kamer en ministers zich onder de boel te laten uitdraaien??? Daar kan geen backhand van Nadal tegenop.

  8. Federer ging er inderdaad vrij simpel uit. Maar het moet toch een keer minder worden met deze legende? Blijft een technisch geweldige speler, die vaak met ogenschijnlijk gemak de meeste kanonkogels verwerkt. Maar Djokovic zal wel gaan winnen, want Nadal oogt naar wat ik van hem zag niet zo goed op “clay” als anders.
    Overigens zal “jouw Maria” het denk niet redden met gilletjes en kreuntjes tegen Williams [helaas] 🙂

  9. Ik vroeg me eerlijk gezegd al af: waar blijft de jaarlijkse “ode aan Maria?” 😀
    Eerlijk gezegd: ik volg het nauwelijks dat toernooi. Pik soms iets mee in het Journaal. Kijk wel vrijwel altijd de finales, maar door het heerlijke weer zouden die er deze keer ook bij kunnen gaan inschieten.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s