THEATER

Omdat het hele leven eigenlijk maar één groot theater is [kijk bijvoorbeeld naar het toneelstuk wat vandaag in Groningen voor de voorlopig laatste keer werd opgevoerd door Diederik en zijn gezelschap De Rotte Appel] is het alleszins verklaarbaar dat je ook met een zekere regelmaat in het filmtheater verzeild raakt. Je moet daarbij uiteraard wel proberen om zo scherp mogelijk onderscheid te maken tussen wat je te zien krijgt. Alles in elk theater is feitelijk fictie, maar er blijven altijd creaturen [zoals bijvoorbeeld de al genoemde Diederik] proberen jou die fictie als non-fictie te verkopen. En bij onvoldoende scherpte kun je dan weleens bedrogen worden, zo leert ieder van ons de ervaring.
Goed voorbeeld was dat filmpje van onze Songfestival-bitch Anouk, wat op You Tube terecht kwam. Waarin Neerlands populairste vocaliste [na Patricia Paay uiteraard] in kennelijke staat van dronkenschap te zien was, uitgevloerd na een nacht “lekker raggen”. Er steeg een damp uit Nederland op, wat je een mengeling van verbijstering, bewondering en afkeuring zou kunnen noemen.
Tot een dag later bleek dat het om een commercial van “Even Apeldoorn bellen” bleek te gaan. En Nederland opgelucht giechelend besefte dat men in het bekende O-tje was genomen. Fictie en non-fictie, ze lopen steeds meer door elkaar in de huidige tijd.
Een niet te onderschatten voordeel van het filmtheater is, dat je als bij je gezond verstand weet, dat het immer om fictie zal gaan. Schrik niet, het is echt waar wat ik zeg: fictie. Dus Iron Man kan niet echt alles wat hij in Editie 3 doet. Fictie!
Je hoeft je dus geen enkele zorg te maken over de vraag of je in dat O-tje wordt genomen; dat is een vaststaand feit.
Het enige wat je in het filmtheater behoeft te doen is onderscheid maken tussen “pulp fiction” en “good fiction”. Beschouw dat maar als dezelfde handeling, die u dagelijks eigenlijk zou moeten doen, als u hangend op uw bank voor het home filmtheater bivakkeert.
Ik heb zo’n selectie pas weer achter de rug. Neen, niet die voor de TV; ik heb ooit jaren geleden één keer zo’n selectie  gemaakt en sindsdien staat mijn “home theater” constant op zwart. Die recente selectie betrof een paar filmtheaterfilms. En als er een paar films door zo’n selectie komen dan, dat weet u inmiddels als u hier vaker komt, meld ik dat even. Zo nu ook dus.

Laat ik beginnen met een oudere film. Fargo [1996] van het om zijn specifieke voorkeur voor naar zwart neigende humor bekend staande duo Joel en Ethan Coen. Fargo wordt een misdaadfilm genoemd en in de letterlijke zin is het dat ook wel. De broers Coen hebben inmiddels een in vele opzichten indrukwekkend oeuvre opgebouwd, waarvan parels als The Big Lebowski, No country for old men en True Grit onderdeel uitmaken.
Maar Fargo dus; het verhaal van het gluiperige onderkruipertje van een burgermannetje [Jerry], wat als zetbaas van de autodealershop van zijn schoonvader zodanig aan het 0Fargorotzooien is geslagen, dat er grote problemen dreigen. Dus dat mannetje [een typische rol voor Willam Macy] verzint een list. Hij wil zijn al even onbeduidende vrouw laten ontvoeren en zijn goed gevulde schoonvader voor het losgeld laten opdraaien. Er worden 2 wat Jerry meent ervaren criminelen in de hand genomen. Jerry ontvouwt zijn plan en het duurt niet lang of de bal gaat rollen. Er ontrolt zich een waar festival aan misverstanden,  onderling bedrog en geweld. Waarbij de nodige slachtoffers vallen. Maar het plot laat ik voor wat het is.
Het vermakelijkste [in mijn ogen althans] is echter, dat de gebeurtenissen zijn gesitueerd in zo’n typisch Amerikaans gehucht Brainerd in de staat Minnesota. En de broers Coen schetsen een dermate hilarisch beeld van Brainerd en haar bewoners, dat het nauwelijks moeite kost om tussen de meest bloederige scenes door in hard gelach uit te barsten. Vooral de plaatselijke vrouwelijke politiechef is in dat opzicht een plaatje.
Mocht u Fargo nog niet gezien hebben, ik raad hem graag van harte aan.

Voor de twee andere films blijven we dichter bij huis, sterker nog ze zijn nog als nieuw aan 0Side effectste merken. Jude Law, Catherine Zeta-Jones en Rooney Mara vertolken de hoofdrollen in de psychologische thriller Side Effects.
Waarin de Amerikaanse verslaving aan uppers, downers en al die rommel meer als aangrijpingspunt wordt gebruikt voor de ontwikkeling van een zeker spannend plot.  Op een knappe manier wordt een uiterst sluw uitgedachte moord gelinkt aan het gebruiken van inside informatie om een geweldige financiële slag te slaan. Weinig humor in Side Effects, maar de prima manier waarop het plot zich laat ontrafelen vergoedt dat helemaal.

De laatste tip die ik heb is wat je een speciaal geval mag noemen. Het draait allemaal om een gebeurtenis, waarvan ik [ en wellicht anderen ook] zich kunnen afvragen, waarom die niet in 2008/2009 werkelijk heeft plaatsgevonden.
Ik kan er verder kort over zijn; de clip van de trailer verschaft alle toelichting die maar nodig is.

En hoewel de film, na een lang rustig intro van een uur, explodeert in een golf van geweld, waarbij vergelding de belangrijkste drijfveer is, is er op de achtergrond althans in mijn beleving goed zichtbaar, dat regisseur Uwe Boll zijn vinger op ons richt  en zegt: “Zo had het ook kunnen gaan”. Of misschien wel “moeten ” gaan.
Wat in ieder geval wel zeker is, is dat mensen, die na de gebeurtenissen in de afgelopen 5 jaar een forse afkeer of misschien wel wrok hebben opgebouwd ten opzichte van het financieel systeem en al het ongedierte wat daar rondkruipt “Assault on Wall Street” als een soort uitlaatklep kunnen beschouwen.
Beschouw het maar als het kijken naar een sitcom, waarin een man zijn kreng van een vrouw eindelijk op haar nummer zet. Ik wed, dat er onder u zijn, die op zo’n moment heel schielijk een lachje van genoegen voelen opkomen.
Zo’n effect kan Assault on Wall Street ook  teweeg brengen.
But remember: it’s only fiction!!!

Advertenties

21 thoughts on “THEATER

  1. Ik moet maar eens een sabbatical opnemen. Want als ik van de 3 films die jij noemt er geen [her]ken dan werk ik te hard. 🙂
    Weet je trouwens, dat ik eigenlijk een logje over het op handen zijnde optreden van Neerlands eigen Queen-bitch had verwacht? Want morgen al gaat ze voor de eerste keer “Birds” kwelen. O en voor ik het vergeet: volgende week komt een heel album met kweelsongs van haar uit.

  2. Na grondige bestudering ben ik er eindelijk achter welk deel uit Fargo op die afbeelding in je log te zien is. En ik schoot geweldig in de lach, net als toen ik het destijds voor de eerste keer zag.
    Het is die blonde psychopaat, die zijn maatje door een houtverspinteraar staat te draaien 😛 En zijn voet wilde er niet door :P:P:P.
    Vervolgens vraagt die vrouwelijke politiechef uit Brainerd hem zonder te verblikken om zijn handen omhoog te doen. Geweldige scene!!!!

  3. Side Effects spreekt mij wel aan. Zowel qua verhaal als de rolbezetting. De combinatie van de “drugs”verslaving, het plannen en uitvoeren van een moord en het slaan van een grote financiële slag moet in de huidige tijd toch bijna ieders droom zijn? 🙂
    Wat me trouwens brengt bij het volgende. Ik denk dat je het niet gezien zult hebben dus breng ik het maar even op tafel. In Brandpunt was gisteren een reportage te zien over de zoveelste wantoestand in de zorg [de “drugs”verslaving in Side Effects triggerde me 🙂 ]. Er blijken nogal wat zorginstellingen te zijn, die buiten medeweten van patiënten en de familie daarvan om de indicaties van patiënten blijken te hebben verhoogd. In gewoon Nederlands betekent dat, dat zulke patiënten op papier als langdurige zorggevallen zijn aangemerkt, waar tegenover een aanzienlijker aanspraak op de enorme pot met geld kan worden gedaan.
    “Evil is everywhere” , mocht je dat nog niet weten. 🙂

    • Ik heb die reportage ook gezien. Het is werkelijk niet te geloven wat er allemaal gebeurt in dit land. Maar vrees niet: de Kamerleden gaan er ongetwijfeld vragen over stellen in het Vragenuurtje morgen. 😦

    • Jouw opmerking over de Brandpunt-reportage kan gerust worden gevoegd bij de almaar groeiende lijst van op zijn zachtst gezegd bedenkelijke voorvloeisels van de “Neo-liberale” periode. Hoewel nog steeds geen met een bestuursfunctie belaste politicus het zal willen toegeven wordt stap voor stap duidelijk, dat fenomenen als neo-liberalisme en vrije markt/marktwerking alleen lijken te kunnen floreren in een wereld, waarin fraude, misleiding, bedrog en meer van die frisse zaken, die zich hoofdzakelijk openbaren zodra er geld en winst in het geding is, gemeengoed zijn.
      In een tijdspanne van nog geen 2 maanden zijn er zaken boven water gekomen als:
      – fraude met toeslagen, [de Bulgaren annex Weekers-kwestie]
      – grootschalige verspilling van gemeenschapsgeld ingegeven door megalomaan gedrag van incompetente, narcistische bestuurders [zie Zembla over Breda en Almere]
      In dat rijtje voegt zich nu de sterke verdenking van zorginstellingen i.r.t. tot het manipuleren met indicaties met als enig doel meer overheidsgeld binnen te slepen.
      En ik zal het maar niet hebben over de schier onafzienbare lijst met gevallen [Amarantis, Vestia, Meavita etc. etc. etc.] waar we al eerder mee werden geconfronteerd.
      Zelfs de meest domme Nederlander zal de rode draad herkennen, die in al die onwelriekende zaken zit. Het loslaten van toezicht of het volledig falen van wel aanwezig, zeer goed betaald toezicht, waardoor vrij baan werd verleend.
      Het meest treurig en woedend tegelijk werd ik zojuist nog, toen ik las dat in navolging van de al eerdere oproep van Rutte om te stoppen met somberen [in feite heeft men gewoon de gore lef om ons te verzoeken om onze ogen weer te sluiten voor alles wat er mis gegaan is en nog steeds mis gaat] een 100-tal grote bedrijven [the usual suspects] de handen ineen willen slaan om te komen tot een nationale campagne tegen het heersende cynisme in Nederland.
      De ongelooflijke, gore brutaliteit: het gaat je bevattingsvermogen bijna te boven.

      • Als ik niet beter wist zou ik denken, dat je je opwindt. Leon 😀
        Je kunt de grote denkers, die Ondernemend Nederland leiden, toch nauwelijks kwalijk dat ze het trucje proberen?
        Ze hebben immers gezien, dat een soortgelijk trucje op 30 april jl. prima werkte. Ze springen gewoon op de trein die “feel good” heet en proberen het op 30 april zichtbare sentiment verder uit te bouwen. 😀

      • Ja ja, je kunt me nog meer vertellen, P. Wat er volgens mij veel eerder aan de orde is heeft alles te maken met het feit, dat de heren hun mogelijkheden tot winstmaximalisatie [reorganisatie op reorganisatie met de daarbij behorende ontslaggolven] uitgeput zien raken. En dus weer bij ons rechtstreeks aankloppen om onze resterende eurootjes aan hen over te dragen.
        Ik wind me niet op; ik geef gewoon een negatief advies 🙂

      • De heren weigeren [niet geheel onopzettelijk] in te zien, dat er maar één ultieme oplossing is voor het terugwinnen van het vertrouwen en het daarmee terugdringen van het cynisme. Een oplossing, die “schoon schip maken heet”.
        Want hoe je er ook tegenaan kijkt, het getuigt toch wel van een verregaande arrogantie om aan te nemen, dat wij zo maar bereid zouden moeten zijn om de mensen en gelijksoortige types, die op een voor velen wonderbaarlijke wijze ongeschonden uit de 5 jaar crisis zijn gekomen [zit Sjoerd van Keulen al “behind bars” of één van de anderen?] en ons tegelijkertijd met de brokken hebben opgezadeld, ons vertrouwen opnieuw te geven.
        Zinloze campagne aldus van de heren, in ieder geval wat mij betreft. Die het besteden van tijd en aandacht eraan nutteloos doet zijn.
        Het is juist aan ons om ons niet te laten aanpraten, dat we cynisch zijn. We moeten de heren duidelijk maken, dat wij realisten zijn geworden door de les die ons is geleerd. Het zou goed zijn als de heren ons voorbeeld zouden volgen. Beter dan andersom.

  4. Begrijp ik het goed als ik zeg, dat Assault on Wall Street in principe een herhaling van Inside Job is, maar dan in de keiharde uitvoering? Met niet de Occupy-aanpak als volksreactie maar de “Destroy”-aanpak? En dat dus nauwelijks kan worden verwacht, dat de film iets zal doen in de wereld van de schapen?

    • Daar vergis je je een beetje in, Leon. Uwe Boll staat bekend als een regisseur met een twijfelachtige reputatie. De man gaat volledig zijn eigen gang en dat maakt hem allesbehalve geliefd in de filmwereld. Waar hij zich overigens weinig tot niets van aantrekt.
      Maar Assault on Wall Street is verrassend goed ontvangen en lijkt aan te slaan bij een breed publiek. En ik hoef echt niet lang na te denken om te kunnen raden wat daar de reden van is. 🙂 Het is zeker niet het type film, wat ik graag een plekje geef in mijn collectie. Maar wat hoofdrolspeler Jim in de film overkomt is m.i. zonder enige overdrijving wat in Amerika, maar ook hier in Europa in verschillende vormen veel mensen is overkomen. Spaargeld kwijt, baan kwijt, forclosure van zijn huis, geen enkele empathie bij de dure pakken enzovoort.
      In die zin is het verhaal van Jim gerust herkenbaar te noemen. Jim’s reactie neemt alleen een compleet andere wending dan de onze is geweest. Maar dat maakt die reactie zeker niet minder voorstelbaar.

    • En ik hoef echt niet lang na te denken om te kunnen raden wat daar de reden van is.

      Je doelt op de overdosis aan geweld, gericht op de dure pakken, in de film?

      • Niet helemaal, nee. Veel eerder denk ik, zoals ik in het log al aangaf, dat het naakte feit, dat in de film Jim afrekent met die dure pakken mensen een zekere genoegdoening geven. Een soort uitlaat voor opgekropte woede, die nog steeds [in zekere landen zelfs dagelijks] wordt gevoeld richting “dure pakken”.
        Het is denk ik ook goed nog even te vermelden, dat zogenaamde “blood & violence” addicts nauwelijks echt aan hun trekken komen in de film. Liefhebbers van dat soort genre films kunnen het immers nauwelijks opbrengen om naar een film te kijken, waarin een uur lang nauwelijks iets anders gebeurd dan het vertellen van een verhaal over een echtpaar, wat door treurige omstandigheden in een zeer moeilijke situatie terecht komt en tot overmaat van ramp ook nog eens slachtoffer wordt van de crisis op Wall Street. Want pas na dat uur gaat Jim los. En zelfs ik vond dat als kijker begrijpelijk en logisch. En laten we eerlijk zijn: van wat bloed en zo kijken wij tegenwoordig toch niet meer op [zie beelden uit Syrië]?

  5. Na wat gegraaf in mijn geheugen herinnerde ik me weer, dat Fargo die film is, waarin de vocabulaire van de inwoners van Brainerd [mooie naam voor dat plaatsje 😛 “brain + nerd” ] hoofdzakelijk uit “Yeah!Yeah” bestond. En dat voor de rol van Jerry de onderkruiper inderdaad geen betere had kunnen worden gevonden dan Macy.

  6. Slecht met slecht vergelden is per definitie niet een manier, waar ik achter sta. Omdat ons ooit is geleerd, dat we altijd moeten blijven geloven in het goeds in elk mens. De regisseur van Assault on Wall Street wil ons blijkbaar de mogelijkheid offreren, dat er soorten mensen zijn, waar slechtheid aangeboren is en dus het toekeren van de andere wang om op te slaan geen enkele zin heeft. En met de ontwikkelingen van de laatste decennia in gedachten en de beerputten die zijn opengegaan [en dat nog tot op de dag van vandaag doen] durf ik het niet meer aan om, wat pakweg 20 jaar geleden mijn onmiddellijke reactie zou zijn geweest, direct te stellen, dat die regisseur volledig ongelijk heeft.

  7. Moeilijk om wat bruikbare info over Assault on Wall Street te vinden. Uiteindelijk vond ik een interview met de regisseur en de hoofdrolspeler. Het verhaal is “man neemt wraak op de dure pakken, die graag zijn geld aannamen om mee te spelen en hem de hoogste rendementen beloofden” als ik het goed begrijp.

    BTW: ik had het niet vervelend gevonden als je de voorlaatste alinea op een alternatieve wijze had geformuleerd, bijvoorbeeld “Beschouw het maar als het kijken naar een sitcom, waarin een vrouw haar schuinsmarcheerder van een man eindelijk op zijn nummer zet. Ik wed, dat er onder u zijn, die op zo’n moment heel schielijk een lachje van genoegen voelen opkomen. 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s