HOOP EN INSPIRATIE

Soms, tegen andere ontwikkelingen in, kun je hoop en inspiratie putten uit dingen, die mensen bedenken en vervolgens ook in de praktijk brengen.
Want als die dingen één ding duidelijk maken dan is het wel, dat er creativiteit, moed en doorzettingsvermogen voor nodig is. Eigenschappen, die nog wel degelijk bij een bepaalde groep mensen aanwezig zijn.
Ik schop een open deur in als ik stel, dat een ruime meerderheid van de Nederlandse burgers het wel gehad heeft met het instituut “banken anno nu”.
Arrogantie, narcisme, graaiersmentaliteit, meedogeloze bonusjagers: een rij typeringen, die elk van u niet alleen herkent maar ook moeiteloos verder zal kunnen aanvullen. Banken, zo is in brede zin het gevoelen, zijn er niet voor ons.
Er is, niet alleen in Nederland, een nog beperkte maar groeiende groep mensen, die uit voornoemde constatering de conclusie hebben getrokken, dat als de banken er niet voor 1crowdfundingons zijn het volstrekt logisch maar vooral ook heel verstandig is om het dan maar zonder die instellingen met een aasgier mentaliteit, die hoofdzakelijk gericht zijn op eigen gewin en in verontrustend toenemende mate nauwelijks in staat blijken om uw geld op de vereiste manier te beschermen, te doen.
Ondernemers, die bij een bank hun hoofd stoten als ze om een bedrijfslening komen, worden in zekere zin hun eigen bank. Door het sterk opkomende middel van “crowdfunding” toe te passen. Waarbij ze de digitale snelweg gebruiken om financiële steun voor hun al bestaande of op te richten onderneming te zoeken. Met behulp van een goed bedrijfsplan [laten we alsjeblieft nooit meer spreken van “businessmodel” in Nederland] en een aantal realistische afspraken blijkt het goed mogelijk om buiten de wereld van de banken om een populatie mensen te interesseren en daarmee voldoende kapitaal te genereren om de beoogde onderneming van start te kunnen laten gaan. Het soort ondernemingen wat wij nog niet zo gek lang geleden kenden onder de noemer “buurtwinkel”.
In het Zeeuwse Sluis slaagde een ondernemende vrouw er in om haar eigen slijterij te openen door 100 mensen bereid te vinden individueel 1000 euro aan haar te lenen. En1buurtwinkel daarvoor kregen die leners terug een jaarlijkse rente op acceptabel niveau + een aantal specifieke voordelen bij het aankopen in de slijterij. Zo snijdt het mes even simpel als slim aan 2 kanten.
En  omdat de bron van alle wantrouwen [de bank] buiten spel wordt gezet krijgt vertrouwen weer een echte kans. En dat blijkt te werken.
In de Amsterdamse Indische Buurt West loopt al enige tijd een project, waarin alles om het betaalmiddel “Makkie” draait. Hier kunt u daar alles over lezen http://www.makkie.cc/
In het Engelse Brixton voerde men een paar jaar geleden de Brixton Pound in. Lees hier hoe dat project zich aan het ontwikkelen is. http://brixtonpound.org/
In [ook al] Amsterdam bestaat de Kunst Reserve Bank [ http://artreservebank.com/index.php?id=11  ]

Wereldwijd bestaan er inmiddels al meer dan 5000 zogenaamde “lokale” betaalmiddelen, waarbij de spin in het web i.c. het kwade genius: de bank op een zijspoor is gezet. En dat aantal wordt verwacht voorlopig gewoon door te groeien. Ook in Nederland of misschien wel vooral in Nederland. Want al zijn we als mens in dit land gedegenereerd tot een lamgeslagen kuddedier, diep in velen van ons gloeit, zij het zwakjes, nog altijd die 1brixtonpoundondernemingsgeest.
Nu er wegen worden ontdekt [crowdfunding, lokale betaalmiddelen, ruilhandel, ruildiensten e.d. ] om uit de moordende greep van de banken te blijven is het realistisch te verwachten, dat die ondernemingsgeest met de daarbij horende creativiteit, moed en wil om het te doen weer zal opflakkeren.
Waar de elite resp. bestuurders resp. de politici in dit land bij voortduring en schrijnend tekort schieten om de banken weer hun dienende rol te gaan laten vervullen is het de burger zelf, die oplossingen vindt. Door banken “koud te stellen”.
Eigenlijk heel logisch allemaal.

Advertenties

16 thoughts on “HOOP EN INSPIRATIE

  1. Mocht er nog iemand zijn die denkt dat de banken een zelf oplossend c.q. zelfreinigend vermogen bezitten lees dan vooral deze “inside story”……….

    Banken hebben een groot aantal storingen te verwerken gekregen de afgelopen weken. Volgens de banken zelf betreft dit aanvallen van buitenaf. Zogenaamde DDoS-aanvallen die via een botnet dusdanig veel verkeer genereren dat een website onbereikbaar kan worden. DDoS-aanvallen kennen globaal drie doelstellingen. Ze kunnen fungeren als een virtueel protest zoals Anonymous dit vaak toepast, ze kunnen gepaard gaan met technieken waarmee men daadwerkelijk gegevens probeert te bemachtigen. In het geval van een bank zal dat bijna altijd een diefstal poging betekenen en tot slot kunnen de veelvuldige aanvallen een chantagemiddel zijn. In dit laatste geval probeert men een bank tot wanhoop te drijven zodat men gaat betalen enkel om de aanvallen te laten stoppen.

    Gezien de hoge ontwrichtingsfactor van de storingen in het dagelijkse leven, valt er iets voor te zeggen het bancaire netwerk kritieke infrastructuur te noemen. Dit is ook de reden waarom er een bijeenkomst op het hoogste niveau is belegd waarbij het National Cybersecurity Centrum is betrokken.
    Redelijk voorspelbaar is dat er voorstellen zullen komen om bevoegdheden van opsporingsdiensten zowel van de overheid als van private security bedrijven uit te breiden. Ook voorspelbaar is dat de categorisatie van het bankensysteem als kritieke infrastructuur ertoe zal leiden dat de toch al fragiele banken financieel ondersteund gaan worden door de belastingbetaler bij het verhogen van de kwaliteit van de cyberbeveiliging.
    Eens een keertje goed analyseren hoe het er binnen IT projecten in de banken aan toegaat, zal niet gebeuren. Juist daarin zit mijns inziens de problematiek.

    Een casus
    Ik kan talloze voorbeelden geven zowel uit eigen ervaring als van andere ICT’ers in bankopdrachten, maar zal me beperken tot een casus waarin de manco’s overduidelijk naar voren komen.
    Bij een grote bank kreeg ik een aantal jaren geleden de opdracht via een van de grote IT consultancybedrijven als projectmanager autorisatiebeheer dicht te timmeren.
    Het mandaat kwam rechtstreeks van de directie en op papier kregen we alle vrijheid de processen volledig naar eigen inzicht in te richten. In mijn team had ik een aantal techneuten, een projectondersteuner, een ethical hacker, twee architecten, een accountant en ik zou zelf de procesinrichting doen.
    In de opdrachtomschrijving was duidelijk geformuleerd dat we de vrije hand hadden wie dan ook uit te organisatie te betrekken bij het project. Een droomopdracht zou je zeggen…

    Helaas zijn de grote banken qua hiërarchische inrichting te vergelijken met een militaire organisatie. De directie wilde dus wel de rapportages krijgen, maar via de hiërarchische lijn. Aangezien het project werd gezien als een IT opdracht op procesmatig vlak, kregen we er drie managers tussen geplaatst. De laagste manager aan wie wij in eerste instantie moesten gaan rapporteren was een persoon zonder enige kennis van autorisatiebeheer, maar ook zonder formele projectmanagement kennis. Deze nam niet enkel de rol van opdrachtgever op zich, maar ook die van projectmanager.

    Afijn, als team bespraken we in de pauze deze manager maar zoveel mogelijk te pleasen en verder onze eigen gang te gaan conform het initiële mandaat.
    Aangezien de organisatie niet was geïnformeerd door de directie over het project en het bijbehorende mandaat, maakten we eerst een communicatiedocument om daarin uit te leggen wie we waren, wat we kwamen doen, waarom, op welke wijze; kortom de zeven W’s welbekend in de politiewereld ter informatie.
    Het baasje aan wie wij moesten gaan rapporteren deed er twee dagen over om dat document naar eigen inzicht te redigeren, maar uiteindelijk werd de organisatie geïnformeerd.

    We stelden een lijst op van afdelingen die betrokken zouden moeten worden bij het project om alle informatie te vergaren met betrekking tot hoe autorisatiebeheer op dat moment was ingericht. Vervolgens wilden we daaruit sleutelfiguren op allerlei niveaus selecteren om in workshops gezamenlijk van de huidige situatie naar de gewenste situatie toe te gaan werken.
    Deze werkwijze is onontbeerlijk om draagvlak binnen een organisatie te creëren, maar ook om mensen op een andere manier te kunnen laten werken.

    De eerste persoon die ik benaderde zat letterlijk nog geen 10 meter bij mijn werkplek vandaan.
    De dag erna kreeg ik een woedend rapportagebaasje aan mijn bureau waar ik het lef wel niet vandaan haalde personeel zomaar aan te spreken. Het baasje van het personeelslid dat ik benaderd had was totaal over de pis bij hem verschenen.
    Of wij van het project in het vervolg schriftelijk alle afdelingen die we wilden benaderen bij het rapportagebaasje aan wilden melden. Hij zou dan schriftelijk het verzoek gaan indienen bij de andere managers en die zouden dan bepalen of en met wie wij mochten spreken.
    Kortom; een volstrekt onwerkbare situatie die groteske vormen aannam nadat ik me moest verantwoorden waarom ik lunchte met een manager van de rechercheafdeling (familielid).

    Als team besloten we dan maar zelf de systemen en processen uit te gaan spitten en een herontwerp te maken. In rookpauzes overlegden we een en ander met personen van andere afdelingen, op deze wijze onttrokken aan het oog van het enorme aantal managers; we werden een soort van ondergrondse organisatie.
    De zaak escaleren had ook geen zin, want de weg door de lijn heen was onmogelijk te bewandelen.

    Bij presentatie van het herontwerp aan het rapportagebaasje door de ethical hacker, was voor mij de maat vol. Deze briljante hacker had een al even briljant ontwerp bedacht waar de manager inhoudelijk werkelijk niets van leek te begrijpen, maar zich wel allerlei weinig intelligente meningen over vormde. De frustratie van de hacker liep daarbij na al wat eerdere incidenten zo hoog op dat een handgemeen nog net door de andere aanwezigen voorkomen kon worden.
    Ik heb vervolgens direct om overplaatsing naar een ander bedrijf verzocht.

    Aanbevelingen
    De directie zal de ware toedracht van het mislukken van dergelijke projecten nooit te horen krijgen. De hele lijn aan managers er tussenin veegt het eigen straatje schoon.
    Beschreven casus is niet uniek; elke ICT’er heeft soortgelijke verhalen. Ik nodig andere ICT’ers dan ook van harte uit hun eigen verhalen te delen.
    Aangezien we in de huidige situatie geen tijd hebben uit te zoeken waarom er in de grote banken zo’n verziekte, wantrouwige cultuur heerst, is het zaak IT projecten echt onder de directie te plaatsen, bij voorkeur niet eens onder de CIO maar onder de CEO. Het mandaat moet duidelijk gecommuniceerd worden door de directie zelf met de hele organisatie en de lijn dient hierbij volledige medewerking te verlenen zonder uitzondering.

    Daarnaast opteer ik voor een platform waarop vliegende teams te maken zijn van allerlei toppers uit verschillende vakgebieden met raakvlakken cybersecurity.
    Deze toppers zouden gezamenlijk een blauwdruk moeten maken van welke expertises een kernteam moet bevatten.
    Op deze wijze ondervang je enigszins dat 1 groot IT bedrijf een opdracht krijgt van waaruit een team wordt samengesteld voor projecten. Diversiteit is goed voor het niveau en voorkomt machtsconcentratie.
    Dergelijke teams zouden met mandaat nu binnen geplaatst moeten worden bij de banken en overkoepelend moeten rapporteren mede aan de minister van veiligheid en justitie.
    Tijd voor een baasjesstrijd is er niet.

    (integraal overgenomen van Meedogenloos.nl/ Kaatje waarvoor dank)

    • Heel herkenbaar verhaal, Willem. Organisaties van enige omvang bestaan per definitie uit eilandjes met elk hun eigen stamhoofd. Hoe groter de organisatie hoe machtiger het stamhoofd. En daar als buitenstaander doorheen te komen is vrijwel onmogelijk. De frustratie van de schrijver is even herkenbaar als voorspelbaar. Zodra je als projectmanager in de lijnorganisatie verzeild raakt ontmoet je managers, waarvan de sluwheid slechts wordt geëvenaard door hun gebrek aan IT-kennis. Dan is het wachten op ongelukken zoals messen die in ruggen worden gestoken. En de top van het bedrijf bekijkt het allemaal glimlachend.

    • Allereerst dank voor deze bijdrage vanuit de praktijk. Leon zegt het al: het schetst een heel herkenbare situatie.
      De gedachte van de schrijver, dat het positioneren van een dergelijk organisatie overspannend IT-project direct onder de top van de organisatie [“the board”] is in theorie prima en zou ook prima moeten werken. Maar zo’n board voelt er natuurlijk compleet niets voor om de onderliggende managementlagen uit te schakelen, waar het verantwoordelijkheid betreft. Want juist in die managementlagen moeten de gevechten gaan plaatsvinden en niet binnen en met de top.
      Bij onvermijdelijk mislopen van dergelijke projecten moeten wel panklare koppen van jut voorhanden zijn. Het eigen hachje gaat per definitie ver boven het belang van het slagen van het project.

  2. Een ontwikkeling in de goede richting! Er zijn nog mensen, die initiatief nemen en dat is pure winst. Wat mij vooral aanspreekt is het lokale karakter, omdat daar ook de “buurtwinkel” een rol bij speelt. Want dat houdt immers in, dat ook de terreur van de supermarkten wordt gepoogd te breken. Ik weet van nabij, dat er genoeg mensen zijn die met weemoed en verlangen terugdenken aan de “buurtwinkel”. Duurder, ok, maar daar kreeg je wel sociale contacten voor terug. En was van stressen veel minder sprake dan nu in de voedselschuren.

    • Nou en of, O. Er is zeker weer behoefte aan winkels ter vervanging van de voedselschuren. De tijd, dat de bakker, slager, groenteman e.d. hun klanten nog echt kenden [anders dan via koopgedrag en bestedingen zoals nu] roept prettige herinneringen op. Als het ontstaan van nieuwe buurtwinkels een gevolg is van het gebruiken van lokaal geld dan teken ik daar voor.
      De manier waarop je tegenwoordig door je bank wordt behandeld is voor mij toch al reden om er zo weinig mogelijk te komen.

      • Wie komt er nog wel vaak bij zijn bank tegenwoordig?
        – Het aantal kantoren is drastisch verminderd
        – De mate van behandeling wordt bepaald door je saldo op de rekening
        – Een hypotheek afsluiten kan vrijwel niet meer
        – Je kunt vaker niet bij je geld dan wel dezer dagen
        Waarom zijn er eigenlijk nog banken [nodig]?

    • Na enig nadenken moet ik erkennen, dat ook ik het risico van infiltratie door banken nauwelijks zie. Want het is immers zo, dat de regels waarop bijvoorbeeld “crowdfunding” is gebaseerd grotendeels [95%] door niet de uitlener maar de lener worden bepaald. Zoals die vrouw in Sluis bijvoorbeeld deed. Een compleet omgekeerde situatie t.o.v. wat we gewend zijn. Een bank, die greep op zo’n alternatief betaalmiddel wil krijgen, kan dit feitelijk alleen door iets met de relatie tussen dat alternatieve betaalmiddel en het echte geld te gaan doen. Wat niet alleen heel moeilijk te realiseren is, maar ook als het begeven op zeer glad ijs kan worden gezien.
      Een bank kan natuurlijk wel gewoon op zekere schaal meedoen aan dat alternatieve circuit, maar zal zich dan aan de regels van het spel moeten houden.
      Waar voor banken wel een risico zit [daar ga ik met je mee, Arno] is een situatie, waarin het alternatieve circuit sterk zal groeien. Dat zal namelijk een forse impact hebben op de bedrijfsvoering [sterke afname aantal transacties, mogelijke krimp van het aantal rekeninghouders, aanmerkelijke afname van de inleg van klanten e.d.].
      Het is dan ook bijzonder interessant te volgen hoe e.e.a. zich in de aankomende tijd zal gaan ontwikkelen.

    • Als banken gaan meedoen zou dat m.i. alleen maar kunnen als “funder” c.q. lener. En zoals Paul terecht opmerkt volgens de regels van het spel en zeker niet volgens de eigen regels.
      En dus zouden participerende banken via dat alternatieve circuit weer de enige rol kunnen gaan vervullen waar ze voor bestaan: het investeren in economie-gerelateerde bedrijven. Een positie , die ze nu weigeren in te nemen.

    • Ik dacht laat ik eens “een stuk rood vlees” in de arena gooien. 🙂
      En het werkt 🙂 Maar zonder dollen: de reacties zijn meer dan afdoende. Op naar ons “eigen geld”.

  3. Het ware hoopgevende zit hierin dat zowel het liberale (zelfredzaamheid) als het socialistische(samen doen) gedachtegoed laten zien dat een huwelijk tussen die twee heel goed mogelijk is, voor mij is dat de ware boodschap die hiermee word gezegd en gedaan.

    Natuurlijk zitten er allerlei haken en ogen aan en kun je van alles gaan roepen en verzinnen om op de nadelen te wijzen, echter dit is vooralsnog de enige manier om al die gore graaiende hufters kalt te stellen en met in hun kielzog de wartaal ronkende politici, uiteraard zal de nu nog heersende klasse alles in het werk stellen om dit soort nieuwe vormen van samen leven de nek om te draaien, nou ZE doen maar de ball is rolling en niet meer tegen te houden.

    Vertrouwen, Hoop en Liefde zijn de kernwoorden en waarden van de toekomst en laat ik nu toevallig een leuk bandje kennen wat daar een liedeke over heeft!!

    “And life can change, if you really want it to”

    Zo en dan als fraai toetje ook omdat het nog maar een paar dagen duurt voordat het mooie weer eindelijk hier is voor de donkere uurtjes een bijna 2 uur durend concert van het bewijs dat goede muziek nooit verloren gaat, bij deze de Southern Rock Band ” Blackberry Smoke – Live at Georgia Theatre……

    • Je pikt de 2 elementen, die ik niet bij name noemde. er prima uit, Willem. En zoals je zegt: het balletje rolt en wie weet wordt het een sneeuwbal met het bijbehorende effect. Als de mensen maar gaan snappen, dat het ook anders [zonder de banken in hun huidige vorm] kan.
      Pareltje van de Ash trouwens; nu heb ik een load van de heren in huis, maar verdorie dus niet het album Bona Fide, waarop de track blijkt te staan. Mooie gelegenheid om de gaten te vullen. Ik heb inmiddels wel de DVD van het optreden in 1983 in The Marquee te pakken. Met daarop een spetterende uitvoering van o.a. Phoenix. En die komt eind 2013 dus op de Catchsite te staan samen met King Will Come en Living proof.
      De rednecks heb ik even besnuffeld, de rest ga ik vanavond besnuffelen. Thx voor de clips!

  4. Ik vind al die initiatieven meer dan prima. Hoewel je natuurlijk altijd zult moeten oppassen voor wildgroei. Maar het grote winstpunt is m.i., dat mensen weer het bewustzijn kan worden bijgebracht dat het desnoods zonder de banken i.c. buiten dat volstrekt vastgelopen financieel systeem om ook kan.

  5. Prima initiatieven allemaal. Het zal best met vallen en opstaan gepaard gaan maar alternatieve betaalmiddelen zijn zeker een mogelijkheid. Kijk maar naar de “bitcoin”! Laat de banken het maar zo benauwd krijgen dat men in de top het “France Telecom-syndroom” oploopt.

  6. Zeer interessant verhaal! Er blijven natuurlijk zat vragen over, die beantwoord moeten worden. Zoals “hoe zeker is zo’n lokaal betaalmiddel?” en “Als lokaal betekent stadswijk krijg je dan niet allerlei kleine netwerkjes waarin “geld” rondgaat waar je er buiten niets aan hebt?”
    Maar voor de duidelijkheid: elk initiatief wat de banken in hun huidige vorm “koud stelt” is een prima zaak.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s