PERPETUUM VICIOSO

Natuurlijk is het evident, dat iedereen op een zeker moment in zijn leven tegen wat ik in positieve zin déjà-vu-moment pleeg te noemen oploopt. Zo’n déjà-vu-moment kan het best worden gedefinieerd als “het moment waarop het gevoel ontstaat dat je steeds meer actuele ontwikkelingen tegenkomt, waarvan je welhaast zeker weet, dat je ze in een eerdere levensfase al een of meerdere keren bent tegengekomen”.
Het kan om de meest basale maar ook banale zaken handelen. Om gebieden als muziek en sport, maar zelfs op microniveau als je ziet gebeuren dat een huwelijk op de klippen gaat lopen of een vol ambitie gestart bedrijfje kopje onder gaat.
Ik ben er inmiddels wel van overtuigd, dat die déjà-vu-momenten niet te ontlopen zijn. En dat de reden simpel aan te wijzen is. Zo is daar de samenleving/maatschappij, die zich om de zoveel jaar onvermijdelijk lijkt te recyclen. Neem bijvoorbeeld dat fenomeen van de zich via een vast patroon herhalende crises. Neem het voorbeeld van de ontwikkeling en het daaruit voortkomende gedragspatroon van [een deel van] de jeugd. Het lijkt een soort perpetuum mobile in combinatie met een vicieuze cirkel.
Wij en de dingen die we doen blijven aan die ene kant altijd in beweging en met een vast patroon en met een soms verbazend identieke interval komen we vervolgens altijd uit bij een eindpunt om abrupt bijna terug te keren naar een beginpunt, waarna het hele pandemonium weer van voren af aan begint.
Een soort “circle of life” maar dan verdeeld in meerdere fases, waar telkens weer dat vicieuze cirkel effect optreedt.
Natuurlijk verandert de omgeving waarbinnen zo’n “perpetuum vicioso” zich voltrekt constant. Om een paar voorbeelden te noemen:
– de mens leeft langer en maakt daardoor meer van die déjà-vu fases mee;
– de mens, zo beweren hardnekkige optimisten, wordt intelligenter;
– de technologie ontwikkelt zich in razend tempo verder
Eigenlijk zijn de enige vaste factoren in dat verhaal de bol waarop we leven en het klimaat wat die bol door zijn welhaast “eeuwig” het zelfde blijvende gedrag ons te bieden heeft. En wij lijken met een herkenbaar en constant tot vrijwel niets leidend patroon over die bol heen te rennen, onderwijl her en der wat uitroeiend, kapot makend en opbouwend. Zou die bol zich net zo wispelturig gedragen als haar hoofdbewoners, wij zouden reeds lang in de vergetelheid zijn verdwenen.

Deze voor mijzelf ook onverwachte gedachten kwamen op, doordat ikzelf steeds vaker het gevoel krijg dat wij weer zo’n eind van een “cycle” aan het naderen zijn. Waarbij de boel weer gereshuffled gaat worden en de mens van nu in zijn ontwikkeling tot en met nu gaat worden teruggedreven van dat eindpunt naar dat beginpunt.
Het begrip eindpunt heb ik hierboven al trachten te verduidelijken. Het is het moment, waarop niet alleen samenlevingen maar ook human systems en die mens als individu als het ware lijken vast te lopen en weinig tot geen energie of inspiratie meer bezitten, die zo broodnodig zijn om “the next step” te maken.
De huidige crisis is daar een duidelijke indicator van. Maar om het eens in een andere sfeer te treffen ook op het vlak van cultuur [kunst – muziek] is er nauwelijks iets te merken van menselijke activiteit, waarvan je zou mogen verwachten dat ze eeuwigheidswaarde bezitten of de kiem van de vernieuwing in zich dragen. Een prachtig voorbeeld [misschien is pijnlijk een beter adjectiv dan prachtig in dit geval] is bijvoorbeeld architectuur. De belangrijkste prestatie, al was het alleen maar volumegewijs, van de hedendaagse mens blijkt het bouwen van steeds hogere “glazen paleizen” te zijn. Waarvan velen op drijfzand zijn gebouwd.
Een architectonische prestatie, die niet in de schaduw kan staan van wat volkeren duizenden jaren geleden presteerden.
Terug naar die andere tak van wat wij cultuur noemen: zijn er de laatste jaren werkelijk 100% vernieuwende kunstenaars opgestaan? Of is er sprake van oude wijn in nieuwe zakken?
Zijn er de laatste jaren werkelijk 100% vernieuwende musici opgestaan? Of is er sprake van oude akkoorden uit nieuwe instrumenten?
Zijn er de laatste jaren werkelijk 100% vernieuwende cineasten opgestaan? Of is het een oud scenario uit een gedigitaliseerde speeldoos?

Dit soort vragen ga je jezelf stellen als je dat “point of no return”, dat moment waarop dat déjà-vu gevoel zich steeds vaker aan je opdringt bent tegen gekomen.
Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar voor mij geldt, dat vragen als ze gesteld worden ook beantwoord moeten worden. Dus ben ik de aankomende tijd zoekende.
Een ding moet ik nog even heel duidelijk stipuleren. Veel mensen zullen om diverse redenen bedoelde vragen [nog] niet stellen. Carpe Diem-mensen, die bij de dag leven en weinig of nooit terugkijken. En laat ik helder zijn: ze hebben daar wat mij betreft het volste recht toe. Als je nooit terugkijkt zul je ook nooit de herhaling, die vicieuze cirkel ontdekken. Maar, en dat weegt bij mij persoonlijk zwaar, je zult dan ook nooit in staat zijn om gebeurtenissen, ontwikkelingen te duiden. En dat kan als een belediging van de menselijke intelligentie worden beschouwd. En het is juist die gave van de intelligentie, die ons stapje voor stapje altijd verder zal moeten blijven helpen.

Zo en na deze privé-overpeinzing ga ik eens kijken wat Tom Cruise van zijn laatste 1Pikecinemascopische werkje heeft gemaakt. Het vehikel heet “Jack Reacher” en de trailer belooft niet veel goeds. Maar je moet soms even doorbijten. En dat gaat zeker lukken, omdat de beeldschone [nee, nee, niet in de “barbie-categorie” maar echt beeldschone] Rosamund Pike zijn tegenspeelster is. En ik las op een forum over “Jack Reacher” dat er mensen zijn die “her breasts amazing” vinden, dus kan ik me als het scenario onder de maat blijkt te zijn altijd nog op de tieten van Rosamund concentreren.
Waarmee ik maar wil zeggen, dat ik net zo’n mens ben als het type wat ik hierboven heb beschreven.

Advertisements

22 thoughts on “PERPETUUM VICIOSO

  1. Ik denk, dat er één sterk bepalende factor is, die heeft geleid tot die inderdaad wijd en zijd zeer aanwezige en dus herkenbare voorspelbaarheid. Dat is de bij mensen, ook bij ons dus, tot in de genen aanwezige drang en behoefte om ergens bij te willen horen. Beter bekend als het hier al vaker behandelde kudde-instinct.
    In principe al aanwezig is en wordt het nog steeds op een vakkundige manier gestimuleerd via de media, met de sociale media als koploper.
    Neem Tv-programma’s. Waar je er vroeger onderuitgezakt, kauwend op een chippie en lurkend aan een flesje bier, af en toe een knallende boer of scheet latend slechts naar kon kijken, wordt anno nu bij Jan, Piet en Kees, maar ook Beppie, Truus en Anneke het gevoel gestimuleerd dat ze als simpele ziel onderdeel van zo’n Tv-programma kunnen uitmaken. Zie de Mol. Zie ook de Mol in de gedaante van ene Linda, die een “kennis”quiz blijkt te hebben, waar het illustere gezelschap wat ik al noemde in hun slobberige onderbroek of duster gekleed het idee kan worden gegeven, dat ze meedoen. Het verschijnsel APP.
    Eigenlijk is die pijp op het dak van het Vaticaan ook een soort APP. Zet de pijp op dat dak, zorg er voor dat er of zwarte of witte rook uitkomt en je hebt een kijkcijferhit. De “Jurken” doen die truc al eeuwenlang [over voorspelbaarheid gesproken] en ook deze keer liep het Grote Plein helemaal vol. En de media voerden het genot ook nog op door elke keer braaf te melden wat er uit de pijp kwam. En daar vervolgens door de onvermijdelijke deskundigen uitleg over te laten geven. Terwijl het al eeuwenlang exact dezelfde show betreft.
    De ellende is, dat al doe je zelf niet mee met al die soorten hijgerige onbenulligheid, je kunt het niet ontlopen. Tenzij je stopt met kranten lezen, je TV uit het raam gooit. Het zijn slechts de allersterksten onder ons, die zich niet door die niet aflatende stroom voorspelbaarheid laten beïnvloeden.
    Toen Barca de eerste wedstrijd tegen Milan met 2-0 verloor was het 100% zeker, dat er een week lang door allerlei “materiedeskundigen” zou worden gezeverd over de vraag of de ploeg op zijn retour was. Of uitschakeling onvermijdelijk was.
    Na de show van dinsdag wordt geen van die deskundigen, die Barca al hadden afgeschreven, vriendelijk verzocht het pand te verlaten, omdat men zijn voortdurende slap gelul zat was. Welnee, zeg. Je kon het op je vingers uittellen [voorspellen], dat diezelfde deskundigen na de Messi-clinic elkaar de loef zouden gaan proberen af te steken via de superlatieven, die ze zouden uitbraken.
    Als ik de tijd had zou ik nog vele vele andere gelijksoortige voorbeelden kunnen noemen. Maar laat ik mijn punt maar maken.
    We worden al jaren inmiddels simpelweg beziggehouden door luchtfietsers, kletsmeiers, omhoog gevallen middelmatigen. En dat is zonder al teveel problemen mogelijk, omdat we willen bezig gehouden worden. Met een onstilbare honger en de vinger gretig boven het schermpje, klaar om onze eigen onzin naar die minkukels te sturen. Het programma van de Snor leeft er van.
    De voorspelbaarheid druipt, neen wat zeg ik, klotst er vanaf.
    Wij hebben niet eens in de gaten, dat de luchtfietsers, kletsmeiers en omhoog gevallen middelmatigen allang niet meer in staat zijn om zelf iets te verzinnen om over te lullen en te doen. Want we hebben het veel te druk om ons eigen slap gelul te “appen”.
    En we geloven nog steeds heilig, dat wij en onze mening [hoe beroerd ook verwoord] er werkelijk toe doen. Terwijl die mening al vervlogen is op het moment dat hij wordt gegeven. Wat overigens zeker geen slechte zaak is, want 99% van die meningen is volkomen betekeningsloos.
    Maar ,zoals ik al zei, we worden leuk bezig gehouden.
    Ik ben het dan ook volkomen met RadaR eens, dat we afstevenen op dat onvermijdelijke moment, waarop we allemaal eindelijk worden afgerekend voor dat alleen maar geluid maken om het geluid. Het moment waarop deze trein zonder eindbestemming uiteindelijk ontspoort.
    En het is vrijwel zeker, dat er dan vanaf het beginstation een nieuwe trein op de rails zal worden gezet. En dat we dan voor de zoveelste keer de kans krijgen om er een zinvolle eindbestemming voor te kiezen.
    Maar ja, het kan bijna worden voorspeld wat er dan gebeurt.

    • Goed verhaal, Jurgen. Waarbij ik wel één kanttekening wil plaatsen. Hoewel niet helemaal kun je m.i. wel een groot deel van die rommel, waar jij zo hartstochtelijk over schrijft, ontlopen. Door gewoon die “apps” niet op je foon of pc te zetten.

      • Dat klopt O. Maar dat betekent ook, dat je er voor kiest om niet te worden bezig gehouden. En ik mag toch aannemen, dat je beseft wat dat voor de mens van nu betekent? De inrichtingen gaan dan wel heel snel heel vol lopen. 😀

    • @Jurgen

      Even los van het inhoudelijke (wat overigens uitstekend is hoor daar niet van!!) maar zeg jij nu feitelijk ook niet meteen dat ook de mening(en) hier geuit er dus niet toe doen of althans 99% daarvan?? c.q. al is vervlogen nog voor deze “mening” hier is geplaatst???

      Overigens in de vorige eeuw had men nog aparte inrichtingen tegenwoordig is dit gehele land een open inrichting.

      • Willem: ik kan me je vraag/opmerking voorstellen. Want het lijkt redelijk voor de hand te liggen, dat ik dat lijk te zeggen.
        Maar vervliegen doet er niets. Letterlijk niet,omdat op deze plek een voorraad van 1,5 jaar aan meningen [zowel van onze gastheer als van ons] vastligt en dus heroproepbaar is.
        Vervliegen doet er ook niets, omdat onze host er in mijn ogen op een knappe manier in slaagt een rode lijn vast te houden, die zich in >90% van zijn logs laat herkennen. RadaRoligy is niet bedoeld als en wordt door mij, en naar ik meen te weten de anderen, ook niet herkend als het soort log, waar geschreven wordt om het schrijven [analoog aan het geluid maken om het maken van geluid].
        Hier wordt vrijwel altijd de confrontatie gezocht, niet eens zo zeer tussen de reaguurders onderling, maar veel meer met die idiote buitenwereld.
        Ik weet niet hoever jouw bekendheid met de blogwereld reikt, maar ik weet wel, dat die wereld [net als vele anderen] bulkt van het produceren van het zalige niets.
        Oude dames, die dagelijks schrijven over hun tuintje, hun hondje, hun tripje naar Texel, jonge meiden die hun lichaamsvochtigheid projecteren op hun blog door bijna per minuut hun aanbidding voor noem maar wat aan de wereld te vertellen, oude heren, die vertellen over het restaurantje waar ze een pannenkoek hebben gegeten met hun eega etc. Let wel, ik gun het die mensen van harte allemaal, omdat het hun in een staat van “feelgood” brengt.
        En er zijn meer dan voldoende mannelijke en vrouwelijke mutsen, die daar altijd wel een nietszeggende reactie op willen neerzetten.
        Voor mij is dat de categorie, die valt in die 99% “vervliegers”. Wat rest is die ene lullige procent [vooruit, laat het 5% zijn] waar stuff te vinden is , waarover je al zou je het een jaar na het geschreven is lezen nog steeds kan nadenken.
        En bij die 5% behoort RadaRoligy voor mij. En dus ook wat niet alleen onze gastheer, maar ook de reaguurders [een lolletje links en rechts daargelaten] hier achterlaten.

      • Even van mijn kant waardering voor deze mooie, maar vooral ware woorden, Jurgen. Ik sluit me er graag bij aan.

  2. Nieuwe trending topic op Twoeter vandaag: Frans 1 heeft gewonnen. Zijn eerste single staat deze week in 1x op 1.
    @Leon: dat kroningslied mocht niet gezongen worden. Er hangt een sterke geur van plagiaat omheen. Het enige alternatief wat er was [“Je kunt mijn rug op” van Joling] vond men niet passend. Dus is via Twoeter het pleingebeuren rond “Nostra Papa” snel afgeblazen.

  3. Met die voorspelbaarheid lijkt het eigenlijk wel mee te vallen. OK, ik hoorde vanavond ineens klokken luiden. Maar op geen enkel plein stonden mensen een “kroningslied” te vieren. Terwijl net Frans 1 tot “popie jopie” was gekroond.
    Ik zou haast gaan denken, dat je overdrijft, RadaR 😀

    • Wat in ieder geval wel heel voorspelbaar was was het feit, dat de “hofcompinist” voor het kroningslied uit de stal van Borsato e.d. zou gaan komen. En die voorspelling van onze gastheer, die hij eerder deed, komt dus naadloos uit.

    • Gelukkig zitten we volgens onze gastheer bijna bij het eindpunt van een “cycle”. Dus nog even en we zijn van de Borsato’s van deze wereld verlost. Misschien krijgen dan weer jongetjes en meisjes, die iets origineels gaan verzinnen. Dat lukte immers eind jaren 60 van de vorige eeuw ook prima?

      @Arno: Dat “Je kunt me rug op” komt dat van het album “Op de vuist van een bruinwerker”?

      • Misschien krijgen dan weer jongetjes en meisjes, die iets origineels gaan verzinnen. Dat lukte immers eind jaren 60 van de vorige eeuw ook prima?
        Dat is wel waar ik stilletjes op hoop. 🙂 Overigens die single van Joling moet je echt eens beluisteren. Want daar zingen ook The Los Angeles Farths ft. Goor op mee.

  4. De heren hebben weer wat [zeer interessant] leesvoer neergezet. Waarvoor op voorhand mijn complimenten. Druk gehad vandaag, dus inlezen kan straks pas beginnen. I’ll be back 🙂

  5. Wellicht bevinden we ons als mensen op een kruispunt, aan de ene kant word de wereld dankzij de zogenaamde nieuwe media steeds kleiner en aan de andere kant juist door die nieuwe media ook steeds groter.

    Waar je zou verwachten dat door het kleiner worden van de wereld door de nieuwe vormen van communicatie er meer begrip en waardering zou ontstaan voor andere mensen juist omdat zij nu niet meer een abstract beeld in de verte vertegenwoordigen maar veel meer net als je buurman dichter bij zijn dan ooit, zie je tegelijk de angst voor het nieuwe en het andere toeslaan, en in plaats van meer begrip zie je dus steeds meer afstand tussen volken en mensen ontstaan.

    Evenzo is het treurig te noemen dat ondanks alle relatieve rijkdom op een steeds meer groeiend deel van deze aardkloot regeringen en systemen ons hopeloos in de steek laten als het gaat om ons de eenvoudige individuele mens een gevoel van tevredenheid en vertrouwen in ons bestaan te geven.

    Wanhopig klampen sommigen waaronder helaas de nu nog macht bezittende heersende klasse zich vast aan een vermolmd en door en door rot en daardoor dus niet meer functionerend economisch en financieel systeem. ondanks men heus ook wel weet dat dit geen stand meer zal kan houden en zeker niet op de langere termijn.

    In plaats van deze dingen als nieuwe kansen te zien en ze te omhelzen nemen wij steeds meer afstand van wat deze in potentie aanwezige gigantische kansen op daadwerkelijke verandering zouden kunnen betekenen en doen en kruipen we steeds meer in ons eigen veilige holletje.

    Deze angst voor het nieuwe en onbekende leid alleen maar tot stilstand van de mens op ieder gebied, alle creativiteit word en is eruit geperst en niet meer het mooie en de schoonheid van al het fraaie maar het functionele en economische waarde bezittende worden en zijn als norm nu boven alles verheven.

    Een dichter, een schilder, een schrijver of dirigent waren nog niet eens zo lang geleden nog echte eerbiedwaardige ambachten en zie eens hoe er in deze tijd op deze ambachten word neergekeken het is een teken des hedendaagse tijd waarin functies als “financial controller”, “Senior Manager Relation Services”, “C.E.O. retail and consumerproduct” deze rol hebben overgenomen.

    In feite echter is er sprake van weinig nieuws immers ook in oude culturen waren er van dit soort schommelingen en uitwassen waarbij soms de burgers, soms de technocraten of soms de militairen hun stempel drukten op de samenleving.

    Wat wel nieuw is lijkt wel het feit te zijn dat waar vroeger er altijd nog wel ergens een menselijke cultuur te vinden was die zich niet zo met het economische model en het daarmee samenhangende materialisme bezig hield dat deze andersdenkenden en andere cultuur op de huidige planeet welhaast lijkt uitgestorven, van China tot Nederland roepen de mensen alleen maar om meer en meer in plaats van genoeg is genoeg.

    Het lijkt er dus steeds meer en meer op dat het egoistische, hebzuchtige en alles om zich heen vernietigende deel van het collectieve menselijke brein de strijd heeft gewonnen ten koste van het meer met zijn omgeving levende en compassie bezittende op behoud gerichte deel van datzelfde collectieve brein.

    Nu zijn er nog kansen en mogelijkheden om de in gang zijnde negatieve processen tussen mensen en volken onderling zo niet op te lossen dan wel in een dusdanige richting te gaan sturen die veel meer gaan naar de zich echt vernieuwende en groeiende mens dan naar degene waar we bijna allemaal langzaam toe zijn verworden.

    Grijpen we die kansen niet dan zijn we als mensheid gedoemd tot uitsterven en op zich is daar niks mee want uitsterven dat is wel vaker gebeurd op Moeder Aarde.

    Wat dat betreft moet ik altijd ernstig lachen om ons kleine mensjes die menen dat Moeder Aarde zich ook maar een reet aantrekt van wat wij hier allemaal aan het doen zijn, echter daar waar wij in jaren denken, denkt Moeder Aarde in miljoenen eeuwen hetgeen betekend dat het Moeder Aarde weinig tot niets zal kunnen schelen of wij wat door haar aan ons is gegeven
    misbruiken of opmaken of wat dan ook en ongetwijfeld zal Moeder als we alles hebben opgemaakt en wij het leven voor ons als mens onmogelijk hebben gemaakt denken zo dat waren de mensjes wie zal ik nu eens een kans op leven geven.

    • Hoogwaardige reactie, Willem. waarvoor mijn dank. En om het in jouw eigen eerder gebruikte woorden te zeggen: ik heb de indruk, dat je uitstekend hebt begrepen, wat ik bedoeld heb in het log te zeggen.
      “There’s always a next step where it’s the direction you take that’s the most important”. Wordt de verkeerde richting ingeslagen dan is het risico groot dat je of een “cul de sac” inloopt of op een rotonde zonder afslag terecht komt. Die “cul de sac” zijn we de eerste helft van de vorige eeuw ingelopen; vanaf de jaren 80 van die vorige eeuw lopen we op die rotonde.
      Het enige waar we werkelijk erg blij om mogen zijn is, dat Moeder Aarde zoveel clementie met ons heeft, dat we zo vaak de verkeerde richting mogen kiezen. Maar iets als een eindeloos geduld bestaat niet, zo moet worden gevreesd.

  6. Eigenlijk zijn de enige vaste factoren in dat verhaal de bol waarop we leven en het klimaat wat die bol door zijn welhaast “eeuwig” het zelfde blijvende gedrag ons te bieden heeft. En wij lijken met een herkenbaar en constant tot vrijwel niets leidend patroon over die bol heen te rennen, onderwijl her en der wat uitroeiend, kapot makend en opbouwend. Zou die bol zich net zo wispelturig gedragen als haar hoofdbewoners, wij zouden reeds lang in de vergetelheid zijn verdwenen.

    Voortreffelijke manier om ons met onze neus op de feiten te drukken. Onze eigen vergankelijkheid én onbelangrijkheid!

  7. Jij peinst wat af, hè? Weet je dat ik me bedacht, dat die “Carpe Diem”-instelling misschien wel eens niet zo beroerd zou kunnen zijn. Scheelt je een belangrijk deel van de sores, die peinzers van jouw soort over zich heen halen, toch?

    Leuk te lezen, dat Cruise weer een nieuwe film heeft gemaakt. Hij mag dan een jaartje ouder worden, ik zie hem altijd nog liever dan pakweg Rutte 🙂

    • Carpe diem of Pluk de dag is een uitdrukking die zijn ontstaan te danken heeft aan het uitgangspunt, dat de dag in kwestie in overwegend meerdere mate een prettige dan een onprettige dag zou blijken te worden. Zolang de balans doorslaat naar die prettige dagen is de Carpe Diem-instelling prima. Maar de praktijk van het leven wees al heel snel uit, dat er met grote regelmaat periodes van onheil en rampspoed optraden. En dan heb je niet zo gek veel aan de Carpe Diem-instelling, althans in zijn oorspronkelijke betekenis. Maar de mens is inventief, vooral als het om vervangen gaat. Dus werd de oorspronkelijke betekenis “Pluk de dag” vervangen door “Leef bij de dag”. En die betekenis bleek prima te kloppen met “goede tijden” en “slechte tijden”. Waar de oorspronkelijk te plukken dag als een vrijwel zekere prettige dag werd bedoeld, voegde men er aan toe, dat “deze dag weleens je laatste kon zijn”. En ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat veel Carpe Diem-mensen van nu volgens die aangepaste definitie leven. 🙂

  8. Vanaf de buitenkant lijkt het er vaak op, dat we wel degelijk voortdurend aan het veranderen zijn. Maar dat gaat voor minimaal 90% om puur materiële zaken, die op de keper beschouwd vervanging zonder echte vernieuwing zijn.
    Het meest sprekende voorbeeld daarvan is het uit het internet geboren fenomeen van de sociale media. Iedereen plakte daar het etiket “nieuw” op.
    Nu we er een aantal jaren mee leven blijkt in de praktijk, dat sociale media voor meer dan 90% het vis-à-vis met elkaar communiceren heeft vervangen.
    Oud [maar wel veel meer dan vroeger] gelul met nieuwe “stembanden”. En ik neem aan, dat jullie net als ik nog een flink rijtje andere voorbeelden zullen kunnen verzinnen.

    NB: laat je nog even weten hoe het zit met die tieten van Rosamund? 😛

  9. Ik begrijp heel goed waar je op doelt. Zo’n deja-vu moment is eigenlijk synoniem aan voorspelbaarheid. Met het doorlopen van de levensfases neemt die voorspelbaarheid toe. Omdat wij als mens eigenlijk maar heel beperkt zijn in ons vermogen ons leven voortdurend een andere [volgende] invulling te geven.
    Wat feitelijk slechts echt verandert is het fysieke ik. We worden onstuitbaar ouder. Maar dat is de natuur, die we, net als op een debiele wijze stukje bij beetje vernietigen, ook af en toe een handje helpen.
    Maar dat leidt ook onvermijdelijk tot meer deja-vu momenten. 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s