TRUELY A MASTER*PIECE*

Het overkomt iedereen wel eens een keer en dus ook mij. Dat je met de mond vol tanden staat, niet in staat bent een [gefundeerde] mening te geven.
Met dat op zich overigens best te verwerken feit werd ik geconfronteerd na het bekijken van  [in mijn perceptie, dat wel natuurlijk] één van de indrukwekkendste films van de laatste jaren: The Master van regisseur Paul Thomas Anderson.
Met ronduit geweldige hoofdrollen van Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams.
Misschien maakte de film extra indruk op me omdat ik een dag eerder naar de remake van  Total Recall had gekeken, waarin Colin Farrell een krampachtige poging doet heer Schwarzenegger uit de originele versie naar de kroon te steken en daar op een lachwekkende wijze in faalt.
The Master liet mij na de volle ruim 2 uur kijken volledig in de war achter. Ik was me er van bewust, dat ik naar een filmisch hoogstandje had gekeken en naar acteren van een bijzonder hoog niveau. Maar ik was [en ben dat trouwens ook nu nog niet, er zal minimaal nog een keer gekeken moeten worden] niet in staat om in een paar woorden samen te vatten waar ik nu precies naar had gekeken.
Na wat naslagwerk kon ik tot mijn opluchting vaststellen, dat ik niet de enige bleek te zijn. Een recensie uit de Volkskrant, hoewel verder komend dan ik kon en dus iets meer duidelijkheid gevend, maakt er ook al melding van:
“Maar die vertwijfeling moet precies zijn wat Anderson beoogt. The Master is een film die tijdens gesprekken erover van vorm verandert, nieuwe betekenissen krijgt en weer tussen de vingers doorglipt voor je er echt grip op krijgt.”
Bijna exact de woorden die ik zocht maar niet kon produceren.

Er was twijfel of het wel zin zou hebben een trailer van the Master op te nemen, want in dit geval zegt die trailer niets. Het is slechts een aaneensluiting van knipsels uit een “boek”, wat alleen maar in zijn geheel kan worden “gelezen”. En herlezen! Maar goed, zo’n trailer is niet voor niets per definitie de lokker [of soms juist de afstoter] dus laat ik hem dan ook maar gebruiken.

Advertenties

14 thoughts on “TRUELY A MASTER*PIECE*

  1. Aimee Mann, Magnolia zijn beide apart en samen al bewonderingswaardig mooi en nu dan the Master die net binnen is gevist het word weer eens genieten, genieten en genieten in plaats van ergeren, ergeren en ergeren en dat mag ook wel eens worden gezegd!!!,
    Thanks voor deze gouden tip, southern comfort en Jimmy Carter pinda’s(wie kent ze niet!!) onder handbereik voor later vandaag en dan op naar een andere wereld.
    Overigens laat ik Totall Recall maar voor wat het is er is tenslotte al meer dan genoeg overdreven gedoe en pief paf poef in de real world.

    • Heel verstandig, Willem. Ergeren moet je doseren, daarom was ook zo heerlijk dat ik geheel onverwacht zo om total Recall moest gieren en brullen 🙂
      Geniet van The Master!!

    • Willem, doe als ik en maak een scheiding tussen ergernis en boosheid. Het laatste biedt de mogelijkheid tot stoom afblazen, het eerste werkt vrijwel altijd als een snelkookpan.

    • Aimee Mann heeft in 2012 na heel lang stil te zijn geweest haar nieuwe album The Charmer uitgebracht, Willem. En ik kan alleen maar zeggen, dat hij heerlijk langs de hamer en het aambeeld glijdt. 🙂

  2. Ik heb eigenlijk wel erg moeten lachen bij het bekijken van de remake van Total Recall. Na 10 minuten begint een achtervolging tussen Boy Wonder en Supergirl en die houdt pas op 1 minuut voor het eind van de film. Want dan moet nog even snel het verplichte [naar US-standaards] sentimentele ‘ all’s well that ends well” moment eruit worden geperst. Je zit 2 uur naar gespring, doodsprongen, klauterpartijen, neerstortingen e.d te kijken en dat gaat op je lachspieren werken. Dat lachen veranderde in gieren, toen Supergirl Kate Beckinsale overal bleef opduiken ondanks de doodklappen die Farrell bleef uitdelen en ondanks de ca. 1.000.000.000 kogels die op haar werden afgevuurd. En Beckinsale werd helemaal een joke door de manier waarop ze maar door gangenstelsels, tunnels bleef stampen en over muren bleef springen. En het moment supreme [ik rolde van mijn stoel] kwam, toen bleek dat de teksten van de 3 hoofdrolspelers [Jennifer Biel liet ook nog even haar gezicht zien] voor 95% bestonden uit achtereenvolgens: GO!!! – NOW!!!!! – Are you OK?.

    Overigens was het lachen gisteravond niet aan de orde bij het kijken naar The Master. Maar dat heb je in persoon kunnen ervaren. Een geweldige film, een echte film!

    • Totall recall is in een paar woorden te vangen: een film voor ADHD-kinderen in de categorie 8-12 jaar. De makers hebben schaamteloos 1 op 1 bepalende onderdelen uit zeer populaire PC-games als Halflife 2 [zie de stoel waarin Farrell wordt gezet] en Fall Out [de plaatjes van de wereld waarin Boy Wonder en Supergirl hun renwedstrijd houden komen voor 80% uit de Fall Out wereld] gekopieerd. En het restant [het eerste half uur] is gesitueerd in een wereld, die in alles aan Blade Runner doet denken. Feitelijk is het schandalig dat zonder ook maar enige creativiteit [of behoort 1 op 1 kopiëren tegenwoordig ook tot een uiting van hoogwaardige creativiteit? ] een film wordt gemaakt, die het origineel terugbrengt tot een run baby run en pief-paf-poef misbaksel. Ik ga binnenkort het origineel nog maar eens bekijken.

      Wat The Master betreft: de titel van het log zegt genoeg.

  3. Het onderwerp “film” doet het niet erg vandaag he? 😀 Maar dat begrijp ik wel, want het is eigenlijk a. een filmhuis-film b. een film die maar weinig mensen [waaronder ook ik] niet kennen.
    En er ontploft niets, er zit geen bloed in de trailer, er zijn geen barbiepoppen te zien en dus ook al geen vrouwelijk naakt. Dan haken mensen snel af. 😛
    Maar wist je dat regisseur Anderson ook de maker is van de veel geroemde film uit 1999 Magnolia? Die zul je vast ook wel gezien hebben [met een toen nog echt acterende Tom Cruise in een van de hoofdrollen]. Ik moet eens nakijken of The Master hier wel in grote theaters draait.
    Wel zo af en toe een goeie film er tussendoor blijven gooien, hoor. 🙂

    • Magnolia is de reden, waarom ik nooit kikkerbilletjes meer eet. 😀
      Film van de zelfde kwaliteit als The Master met nog een extra-bonuspunt: het bundeltje prachtige songs van Aimee Mann, dat de hoofdmoot van de soundtrack uitmaakt. Zoals dit juweeltje, wat ik graag aan je toewerp. 🙂

      • Heel mooi liedje! En apart dat de acteurs het in de film ook zingen. Lijkt me trouwens niet echt een vrolijke film als ik de beelden bekijk. Of ben ik te snel met mijn conclusie?

      • Om dat te weten te komen is er maar 1 manier: de film kijken 🙂 En het klopt, het is geen film genre Joep Meloen. Magnolia gaat over echte mensen met al hun kwaliteiten maar vooral ook hun tekortkomingen. Die onafhankelijk maar ook onder invloed van elkaar van hun eigen maar ook van elkaars leven een puinhoop maken. En elk hun eigen vluchtroute kiezen, wanhopig wegvluchtend van waar ze desondanks elke keer weer met een enorme knal tegen aan lopen: de niet te stillen behoefte om lief te hebben en van gehouden te willen worden, maar hun eigen onvermogen om dat te kunnen. En dus rest hen niet anders dan elkaar het leven zo zuur, zo zwaar mogelijk te maken.
        Kortom: een film die echt over iets gaat en de acteurs uitdaagt om stuk voor stuk een topprestatie neer te zetten.

      • Lief dat je deze clip plaatste. Nog maar net wakker en dan komt zo’n clip extra-hard binnen. Er is trouwens een jonge Philip Seymour Hoffman in te zien als de verpleger. Ik ga Magnolia snel weer eens kijken.
        @O.: je moet doorklikken bij het einde van deze clip op Save me, dat is hét liedje van de film. 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s