OUD & JONG

Ik heb met gemengde gevoelens en soms kromme tenen naar het “debat” in Buitenhof tussen jong [2 aanstormende vakbondstalenten] en oud [2 volgevreten mastodonten met tonnen boter op het hoofd] zitten kijken.
Mij ontbreekt de lust [ik heb in de afgelopen tijd al zo vaak in uitgebreidere vorm mijn mening over en gevoelens bij de verhalen van soms jong maar vooral oud weergegeven] om tot in detail in te gaan op de gaten, verdraaiingen e.d. die nu weer in de verhalen zitten. Ik beperk mijn reactie dan ook tot sec 2 hoofdpunten..
Te meer omdat mij de zelfopgelegde taak wacht om met het begin van het nieuwe jaar de pensioenproblematiek weer naar voren te halen, want niet alleen wordt zo rond deze kerstdagen aan diverse bestuurstafels besloten, dat velen van ons m.i.v. 1-4-2013 een soms drastische [extra] achteruitgang in besteedbaar inkomen te wachten staat, maar daarnaast zullen jongere generaties onverbloemd te horen krijgen [als ze de boodschap snappen tenminste] dat hun toekomstig pensioen [als dat er überhaupt in zijn huidige vorm nog zal zijn] aanmerkelijk lager zal uitkomen dan hen heel lang is voorgespiegeld.
Die pensioenproblematiek werd ook aangeraakt in het debat bij Buitenhof, dus zijdelings komt het onderwerp hier nog wel even terug.

Jong.
Alsof het toeval het zo wilde. Nog maar een paar uur geleden had ik een gesprek gehad met een mij warm aan het hart liggende dame, waarin een schrijnende situatie aan de orde kwam. Het gesprek handelde om een vrouw, die omdat ze onverwacht min of meer ernstige fysieke problemen had gekregen en dus ziek thuis was gebleven van haar werk, van haar werkgever te horen had gekregen, dat haar tijdelijke contract [flex] met onmiddellijke ingang was beëindigd. Ze was ontslagen.Een gang naar de rechter hielp niet, want die stelde dat het ontslag rechtmatig was. Over de consequenties voor de inkomenspositie van de in geding zijnde vrouw, die heftig zijn, gaan we het verder niet hebben.
Wat wel van belang is ligt in het gegeven, dat ik met mijn gesprekspartner door de jaren heen ettelijke soms urenlange gesprekken heb gehad over de zich steeds duidelijker aftekenende verslechtering van de positie van de werknemer t.o.v. zijn werkgever. Ik heb daarbij niet nagelaten voortdurend te wijzen op de wijze, waarop “in mijn tijd” die positie werd bevochten, bewaakt en waar mogelijk versterkt.
Omdat mijn vraag of zij mij zou kunnen uitleggen waarom vanaf het begin van deze eeuw, toen iedereen de bomen nog tot in de hemel zag groeien, er een proces op gang is gekomen, wat tot de uiteindelijke uitholling van nu  van die positie van de gewone werknemer heeft geleid, vrijwel altijd op een soms met zuchten begeleide stilte leidde, heb ik zelf dat antwoord maar gegeven. En omdat ik er bekend om sta mijn mening onverbloemd te geven, werd dat antwoord niet altijd in dank aanvaard.
Het antwoord is namelijk even simpel als voor de hand liggend: niet langer werd de positie van de werknemer als een collectief belang gezien en als zodanig beschermd. Het eigen belang,  zo kenmerkend voor m.n. de mens van de 21e eeuw, werd alleen in het oog gehouden. Waarbij niemand, ook mijn gesprekspartner niet, onderkende dat nastreven van het eigen belang in goede tijden misschien nog wel profijt kan brengen, maar in slechte tijden [en die komen er altijd en meestal sneller dan wordt gedacht] de kwetsbaarheid van de individuele positie genadeloos zou blootleggen. Met alle nare consequenties vandien.
Ik hield haar voor, dat in  “mijn tijd” een situatie als van de vrouw hierboven nooit zou hebben kunnen voorkomen. Omdat ik mij beschermd wist  door een vangnet, vastgelegd in een collectieve arbeidsovereenkomst en een fors aantal sociale verzekeringswetten. En omdat ik, maar vele anderen met mij, prima op de hoogte waren van de rechten en de plichten, die uit die regelgeving voortvloeiden.
De werknemer van de 21e eeuw is uit een heel ander hout gesneden. Die heeft een aantal jaren slechts een paar “speerpunten” gehad:
-zelf een aardige baan  hebben en leuk verdienen
-zich hartstochtelijk storten op de hem geboden “spelen” , die historisch zo prima passen bij dat andere onderdeel “brood”. En hij interesseerde zich nauwelijks tot niet voor een CAO of wat voor overeenkomst dan ook. Leidde allemaal zo af van de lol van alledag, weet u.
En hij voelde zich er happy bij. Maar terwijl hij zijn “dolce vita” beleefde, werd stukje bij beetje het fundament onder zijn rechtspositie weg gesloopt. Werkelijk 100’n waarschuwingen heb ik laten horen aan iedereen, die het maar betrof. Schouderophalen was nog de vriendelijkste reactie; soms werd ik weggelachen, als eeuwige zwartkijker afgeserveerd.
Maar nu is die andere tijd er, nu ondervinden steeds meer mensen aan den lijve wat het betekent vanuit hun huidige positie als “werknemer” [ik prefereer al enige tijd de term “loonslaaf”] in zo’n slechte tijd te moeten meedraaien. De boemerang van de zelfzuchtigheid, kortzichtigheid en domheid komt nu terug.

Aan het vorenstaande moest ik denken, toen ik de 2 jonge bevlogen vakbondskerels hun verhaal hoorde afdraaien . Het verhaal , wat er op neerkomt, dat er weer een collectiviteit moet gaan ontstaan, die de strijd aan moet gaan om de positie van de werknemer op de abeidsmarkt te versterken.
Natuurlijk, er ging een warm gevoel door mijn lijf bij de constatering, dat er nog jonge mensen zijn, die wel ergens het licht menen te ontwaren.
Maar direct daarna schudde ik mismoedig het hoofd. Want had het allemaal niet iets van de wederopbouw van na WO II?  Eerst gooien ze alles bij elkaar plat, vervolgens komen wat enthousiaste patriotten met het voorstel om de boel weer op te gaan bouwen. Toen in feite zinloos, nu vrees ik ook.  In  de afgelopen 10 -15 jaar is er een oorlog verloren. En in tegenstelling tot bij WO II is er nu ook een volgende oorlog nodig om de wederopbouw van de grond te kunnen krijgen. En waar is in godsnaam het “leger” om die volgende  “oorlog” te kunnen voeren?

Oud.
Voor de inbreng van  “oud” in het debat heb ik veel minder woorden over. Als 2 plucheplakkers, bestuursverslaafden en baantjesjagers als de oude heren Lubbers en Wiegel een pleidooi gaan houden voor een een verregaande verjonging van het [leidinggevende] kader bij de vakbonden dan kan ik daar nauwelijks nog boos over worden. Een beetje meesmuilend grijnzen, een wegwerpgebaar, daar liet ik het bij. En daar laat ik het trouwens ook nu verder bij.

Op naar volgend jaar, op naar “the War of the Pensions”. De DVD komt in april 2013 uit. Vooruit bestellen hoeft niet.

Advertenties

12 thoughts on “OUD & JONG

  1. De boemerang van de zelfzuchtigheid, kortzichtigheid en domheid komt nu terug.
    Een keiharde waarheid [ik zeg met opzet geen “les” 🙂 ]

    En waar is in godsnaam het “leger” om die volgende “oorlog” te kunnen voeren?
    Hét grote probleem van deze tijd! Er zijn miljoenen 1-mans legertjes.

  2. Kan de lijn in je verhaal en de diepere betekenis er achter heel goed herkennen. De gedachte die bij mij zich opdrong was, dat je maar om je heen hoeft te kijken [en dat bedoel ik zo breed als maar kan] en je ziet, dat het leven niet blijkt te kunnen zonder een zekere mate van confrontatie en conflict. “Men” [die groep ongrijpbare mensen die in werkelijkheid aan de touwtjes trekken in deze wereld] hebben als strategie gekozen voor het ombouwen van mensen tot eenheidsworst. De bedoeling is dat we allemaal zoveel mogelijk en zo hard mogelijk werken én zoveel mogelijk hetzelfde willen [eten, drinken. TV-kijken, idooltje kiezen etc etc.]
    En steeds duidelijker wordt dat die eenheidsworst zich niet goed laat verbinden met de ware aard van leven. Mensen worden als plak eenheidsworst alleen maar moeilijker te verdragen, zijn veelal ongelukkig.
    M.i. moet er dan ook,in tegenstelling tot zoals het 4-tal in Buitenhof propageerde, geen poldermodel komen, want dat is mede het scenario voor het draaien van die eenheidsworst. We zijn toe aan een revival van de “Kloos of v.d. Ploeg en v.d Scheur vakbonden”. M.a.w. de confrontatie-figuur. Dan leren mensen ook weer denken i.p.v. de zombie-werknemer te zijn.

  3. Maar RadaR, lieve jongen, jij beseft toch ook wel, dat het steeds minder op prijs wordt gesteld als je op je werk een mening blijkt te hebben die afwijkt van de standaardmening: “kruip zo ver mogelijk in de kont [hoe onsmakelijk ook] van je baas”? 🙂

    • Misschien is het een idee om in plaats van een “happy hour” te besteden aan “the usual” eens met gelijkgestemden bij elkaar te gaan zitten om meningen en gedachten uit te wisselen. Want, het zal je verrassen, de stem van 2 klinkt misschien niet altijd harder maar weegt wel degelijk zwaarder dan die van 1. 🙂
      Het is vaak een kwestie van durven, nietwaar?

  4. @Willem:
    ik zat net de clip van “Engel” te bekijken en bedacht me ineens, dat “Mein Gott, ich will kein Engel sein” in de huidige tijd ook steeds meer op mij van toepassing wordt. Kijk, je hebt in mijn ogen 2 soorten hulpeloze en dus hulpbehoevende mensen. Één soort kan hét gewoon niet en die moeten geholpen worden waar dat nodig en mogelijk is.
    Maar er is ook die andere soort, die hét wel kan maar het om een of andere reden [weigeren volwassen te worden, weigeren verantwoordelijkheid te dragen e.d] gewoon verdomt om hun hersens te gebruiken. Het soort mensen wat ook hulp nodig heeft, die veelal ook krijgt om vervolgens vrolijk verder te gaan met wat ze al bezig waren: er een teringzooitje van te maken, omdat ze menen met het volste recht weer te mogen aankloppen voor hulp als het moment daar is.
    In het niet zo lange verleden liet ik die mensen ook niet vallen. Maar sinds de intrede van het individualisme, egoïsme en vaak ook narcisme in onze samenleving geldt voor dergelijke mensen dat ze van mij “de vinger” kunnen krijgen. Dat is de prijs, die je als sociaal opgevoed en geschoold mens in de huidige tijd moet betalen. Je moet als het ware gedwongen ontmenselijken. En dat is geen prettig proces om door te maken, maar voor het eigen lijfsbehoud wel noodzakelijk.
    Ik schop en ik beuk door, maar behoud me het recht voor dat nu vaker met de pen en het woord te doen dan via de voorheen gebruikelijke weg.

    @Jurgen:
    het is met de transparantie qua informatie bij de pensioenfondsen nog steeds de “oesterstrategie”. Ze stellen de verzekerden graag voor voldongen feiten. Hoewel al 2 maanden ruim bekend is, dat die ruimere rekenrente mag worden gebruikt heb ik van mijn PF nog geen woord gehoord of gelezen over de effecten daarvan op de kapitaalpositie van het fonds.
    Wel heb ik via de site [die qua krakkemikkigheid en informatief tekort schieten het fonds eer aan doet] inmiddels kunnen lezen, dat er een besluit over zowel afstempelen als aanpassen van opbouwpercentages [ongetwijfeld is er een fraai epistel in de maak, waarin wordt verteld dat daarmee de pijn eerlijk verdeeld wordt over pensionado’s en opbouwenden] aan zit te komen.
    De kanjers van het bestuur komen, althans dat staat op die site op 26 december [ja ja, 2e Kerstdag …. zou je ze geen erelid van het fonds maken?] in vergadering bijeen. Om de verzekerden zo vroeg mogelijk in het nieuwe jaar blij te maken met een sappige, smakelijke nieuwjaarsverrassing.

  5. Het verhaal is en blijft, althans in mijn ogen, zo simpel als 1 +1, immers het is de Overheid en dus in feite wijzelf als zijnde de kiezers van en op die Overheid, die de Wettelijke regelingen en kaders heeft geschapen die de totale afbraak van ons eens zo fraaie sociale stelsel heeft veroorzaakt.

    Net als jij constateer ik enigzins wrang dat ten tijde van de “bomen in de hemel” de meeste mensen alles maar lieten gebeuren want “het zou zo een vaart wel niet lopen” en nu, nu blijkt dat het wel zo een vaart loopt gaat iedereen ineens huilie huilie doen.

    En zelfs dus nu waarin het water bij velen reeds voorbij de lippen is gestegen, weigeren de meeste mensen hun verschillende inzichten en politieke standpunten opzij te schuiven en zich te realiseren dat de huidige wijze waarin wij allen een maatschappij vormen allang al achterhaald is en dat het hoog tijd is om ondanks al die verschillende meningen en inzichten zich te gaan realiseren dat het roer (en eigenlijk de hele vloot) radicaal om moet omdat anders het nu al zinkende schip mijns inzien reddeloos als verloren kan worden beschouwd.

    Uiteraard speelt de perfide Overheid daar met graagte op in door niet te wijzen op de overeenkomsten tussen de verschillende groepen maar door juist op de verschillen te wijzen en deze verschillen zelfs te vergroten, want ja machtspelletjes hoef je geen enkele Overheid meer te leren en het past uitstekend in de door de Overheid uitsgestippelde marsroute naar haar eigen overleving.

    Zo lang wij ons als puppets on a string tegen elkaar laten uitspelen en door anderen laten bepalen wat ons lot zal zijn vrees ik dat er bijzonder weinig tot niets zal veranderen.

    Het grappige is (alhoewel zo grappig is het eigenlijk ook weer niet echt) dat wat dat jong en oud betreft het oude wijn in nieuwe zakken en nieuwe wijn in oude zakken is!!!

    • We hebben 10 jaar [globaal genomen de periode 1997 – 2007] meegemaakt, waarin dat uithollingsproces zijn werk heeft gedaan. Onopgemerkt, veronachtzaamd, als een sluipwesp, als een moordenaar in de nacht. In die ca. 10 jaar was er, zo vond de van het dolce vita genietende werknemer, geen enkele aanleiding om je druk te maken. Het ging toch prima allemaal?
      Maar nu zijn we in een hele andere periode aangeland, een periode waarvoor in die andere “goede” periode, waarin het vooral materieel voor de wind ging, vaak en soms heel nadrukkelijk is gewaarschuwd. Nu vallen de banen bij bosjes [ook in 2013 zet dat door], vallen de inkomens terug, stijgen de lasten onevenredig, verdwijnen steeds meer “sociale” en maatschappijvriendelijke regelingen. Terwijl ze in feite harder nodig zijn dan ooit.
      De blindheid van de “plebejer” [zoals Paul hem kleurrijk omschrijft] is zo stuitend, dat het mijn bevattingsvermogen bijna te boven gaat. Er zijn dus blijkbaar nog hardere klappen nodig! Wel, ze kunnen er op rekenen, dat ze die ook zullen krijgen. En dan nog blijft men als de bekende kip zonder kop rondlopen, zoekend … ja, naar wat?
      In de “goede tijden” werd tegen mij regelmatig gezegd “hier, pak een pilsje …. daar kikker je van op. zwartkijker”. Je moest eens weten hoe vaak ik de laatste tijd die andere, al net zo hopeloze reactie krijg. Eerst de zucht, en dan “Maar wat kan ik er nou aan doen? In mijn eentje bereik ik toch niks?” Eigenlijk is daar wel alles mee gezegd.

      • Daar heb je de mens van de 21e eeuw ten voeten uit, RadaR. Hij manoeuvreert zichzelf eerst in een solo-positie, daartoe verleidt door al het lekkers wat voor zijn neus bungelt. En heeft vervolgens geen idee meer hoe hij, als de situatie erom schreeuwt, uit die positie moet weg geraken. Een beetje zielig is het wel, vind je niet? 🙂

      • Mensen hebben inderdaad nauwelijks nog enig besef hoe je kracht, macht of hoe je het ook wilt noemen, mobiliseert. Maar dat wordt hen ook niet geleerd via Boer Zoekt Vrouw of The Voice. Ze moeten zich wentelen in narcisme en egoïsme en die les hebben ze uitstekend ter harte genomen.

        BTW: heb jij al nieuws over de laatste ontwikkelingen op het pensioenfront?

      • Je bent de absolute dooddoeners “ik stem niet, want of je nu door de kat of de hond gebeten word maakt toch niks uit” en de aloude classic “ze doen toch wel wat ze zelf willen”, nog vergeten.

        Dat laat dus feitelijk allemaal maar 2 opties open, 1e is je aan lethargie overgeven en dus de strijd maar opgeven, of de 2e en die is waar jij en enkele anderen voor hebt gekozen namelijk de strijd never nooit opgeven ondanks de “umwelt”.

        De laatste keuze is de moeilijkste en dus kiezen daar maar zeer weinig mensen voor immers de hoon en afwijzing zijn dan dichterbij dan de lof en erkenning.

        Hopelijk brand dat heilige vuur nog vele vele malen en zal dat nooit een waakvlammetje worden er is in ieder geval brandstof genoeg om het vuur te blijven aanwakkeren.

        En misschien, heel misschien worden er komend jaar wat meer mensen verwarmd en wakker door dat loeihete vuur, en dat vind ik nou een mooie kerstgedachte.

  6. Zelf had ik het niet beter onder woorden kunnen brengen, RadaR. Bij mij groeide de wrevel met de minuut, dat de mastodonten aan het woord waren. En tja, wat voelde ik bij die 2 jonge “strijders”? Meegevoel misschien, omdat ze zich zo zichtbaar lieten inpakken door die 2 door de bestuurderswol geverfde oude mannen.
    Je verwijzing naar en vergelijking met een situatie als de wederopbouw is scherp en perfect gevonden. En er is inderdaad de afgelopen 10-15 jaar een oorlog verloren. Waarbij de ene partij meteen al de wapens vrijwillig heeft neergelegd, verblind als zij was door het “El Dorado” wat haar werd voorgespiegeld. Harde lessen, maar dat niet alleen. Ook lessen waar telkens maar weer geen lessen uit worden getrokken [zie de houding t.o.v. Europa]. Daarom zal de “plebejer” ook wel altijd “plebejer” blijven vermoed ik. Helaas!

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s