DONKERE DAGEN

We zitten in de periode van de kortste dagen. Je hoopt dan op vorst, met de daarbij behorende strakblauwe luchten. Maar als een ieder besef ik terdege, dat Hollandse donkere dagen zich nauwelijks laten verjagen door strak blauwe vorstluchten. En dus is het echt donker, zelfs om half 4 ’s middags al. Grijs is de kleur die overheerst en het is geboden je daar niet door te laten verleiden om er in mee te gaan.

De periode, zoals ik die schetste noem ik mijn eigen “mol” periode. Het is allesbehalve uitnodigend om een lekkere wandeling te maken of een bakje koffie te gaan doen bij oud-tante Beppie. Jammer, maar het is niet anders: ik kies voor de mol-optie. De vlucht vooruit, die op zich logisch lijkt, om dan maar het avondje TV-kijken voor de winterperiode her in te voeren, maak ik echter niet. Mijn aversie tegen pulp blijft kaarsrecht overeind, ongeacht het seizoen.
Dus zijn andere bezigheden geboden en dat lijkt me voor het staartje van dit jaar wel te gaan lukken. Nu is het standaard al zo, dat ik de laatste 2 maanden van het jaar veel meer muziek luister dan andere maanden. Een soort natuurlijk afweermechanisme zou je kunnen zeggen. Want gelukkig is het nog steeds zo, dat audiogeluid het vaak hinderlijke visuele deel uitschakelt. Je kunt bij het beluisteren van muziek zelfs heel goed een boek lezen.
Neen, niet van Gijp of die andere bastaard onder de schrijvers. Zou ik daarvoor kiezen, dan zou ik de TV net zo goed op RTL4,5,7,8  kunnen zetten. Ik beschik gewoon niet over de competenties, die nodig zijn om daar naar te kunnen kijken of dergelijke literaire hoogstandjes te lezen. Want aan mijn kont krabben, scrotum schurken, forse scheten en boeren laten zijn bij mij meer uitzondering dan gewoonte. En er leeft naast mij geen getatoeëerde blonde bonk, die voortdurend “Owww, wat errug” of “hé joh, pannenkoek” GE AmDroomdoor de woonkamer gilt.
Neen, ik las een lichtvoetig geschreven boek getiteld De Amerikaanse Droom, waarin op een onderhoudende manier werd bewezen, dat mijn bandje Golden Earring het wel degelijk in de US helemaal gemaakt heeft in die duistere jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Duister, want internet en sociale media waren toen nog niet eens embryonaal aanwezig. Vandaar dat het boek, wat zich ontvouwt op basis van feitelijk materiaal uit de US zelf, zelfs een levenslange fan van de Earring als ondergetekende nog veel nieuws heeft te vertellen. Misschien wijd ik er nog wel eens een logje aan.

Een andere prima opvulling van de molperiode is te vinden in het bekijken van filmmateriaal. Recent filmmateriaal, bestaande uit óf prima series óf films, waar de bioscopen vol voor lopen.
SkyfallLaat ik er 2 uitpikken, die mij zijn opgevallen. Te beginnen met de nog verse recente James Bond-sequel Skyfall. Eerste kanttekening: Adéle de themesong laten zingen is mij volkomen duidelijk geworden. Een draak van een themesong voor wat ook een draak van een film bleek te zijn. Skyfall is tegelijk een tribute aan Judy Dench [die voor de laatste keer M&M speelde] en een definitief afscheid van het echte Bond-genre.
Een sombere, volkomen humorloze film met een vliesdun verhaaltje, waarin Daniel Craig volledig tot zijn recht komt. Een geweldig acteur als Javier Bardem heeft zichzelf zelfs laten verleiden om de rol van de superschurk te spelen, een volstrekt ongeloofwaardige randdebiel uit de homofiele hoek. Die haast tot abuse van Bond overgaat.
Skyfall is een puber-sensatiefilm vol animaties, ongeloofwaardige situaties en acteerprestaties op soap-niveau. Weg ermee.
No. 2 betreft Hope Springs met Meryl Streep en Tommy Lee Jones in de rol van ouderHopeSprings echtpaar, waarvan het huwelijk sinds het laatste kind het huis verliet, langzaam is afgegleden naar een dodelijke sleur, waarin beiden als het ware vegeteren.
Hoewel zij de moed niet heeft, voornamelijk ingegeven door haar eigen preutsheid, om zaken als sex bij haar volkomen routineus functionerende echtgenoot aan te kaarten, wil ze wel, dat er iets gebeurt. En trekt de stoute schoenen aan door hen aan te melden bij een huwelijkstherapeut. Vervolgens ontrolt zich alles, wat velen als ons als herkenbaar zullen zien. Ik verklap daar maar verder niets over.  Wel wil ik nog kwijt, dat het zeer plezierig kijken is naar de wijze waarop Streep en Jones hun karakters gestalte geven.
Topacteerwerk in een onderhoudende, vaak ook humoristische film zonder een enkele computeranimatie.

Zo, ik ben mijn ei weer kwijt, deze mol kan weer in zijn comfortabele hol.

Advertenties

17 thoughts on “DONKERE DAGEN

  1. Mijn interesse voor het GE-boek is inmiddels wel voldoende gewekt, heren 🙂 Even wachten tot het in de afgeprijsde rekken terecht gaat komen.
    Maar straks gaan we maar eens kijken wat Skyfall werkelijk voorstelt. Ik heb San verboden mee te lezen op dit log, want al converserend heeft onze RadaR al net iets teveel verklapt, Foei!!!

    • “Hier hoeven we dus voortaan ook niet meer naar toe” zei ze. En direct daarna “zouden wij ook al te oud worden voor dit soort ongein?” Bij dat laatste trok ze een serieuze rimpel. 🙂
      Een rijdende trein knokpartij, die Moore al deed in Octopussy, een begin met een motorrace over daken, die ook al in Solace zit, een volstrekt over the top eind, wat inderdaad rechtstreeks uit GTST leek te komen [er werd genoeg ammunitie verspild voor een nieuwe Krimoorlog], een hacker, een nerd als Q, een ronduit lachwekkende bomaanslag op HQ van MI6 ………. rubbish!!
      Eens met RadaR: weg ermee, nooit meer op terugkomen.
      Over Craig als “dark knight Bond” [prima typering, RadaR] wil ik het niet eens hebben. Wel over dat enige lachmoment, toen “villain” Bardem zijn bijzondere gebitsprothese tevoorschijn haalde. Hilarisch!!!

      • Je had dan beter thuis voor de buis kunnen kruipen, Jurgen. Dan had je een heerlijk potje bekervoetbal kunnen zien 🙂

  2. Leuk dat boek dacht ik en zeker je lovende recensie erover maar als ik dan een intervieuw met een van de auteurs hoor (linkje word hieronder geplaatst) denk ik toch dat er vrij weinig echt nieuws onder de zon is.
    Wat ik wel weer een leuk detail vind is dat de Earring ook toen al glad schijt had aan wat ‘men” vond gezien de quote over de opvolger van Moontan, moest gelijk denken aan de wisseling van de wacht tijdens de opnames van “Tits ’n Ass” en die wijze van handelen en denken van de Earring maakt ze volgens mij uniek.
    Ook leuk om te horen dat Steve Harris van Iron Maiden het voorwoord heeft geschreven maar of dit voldoende is voor aanschaf moet ik nog ff laten bezinken.

    kleine extra

    Jammer dat je niet zo heb genoten van “Skyfall” ik heb me er kostelijk bij geamuseerd en dan vooral van meneer Craig, want daar waar Roger Moore de humor en losheid van het karater benadrukt doet Daniel Craig dat met zijn verbetenheid en totale gebrek aan humor waarbij beiden overigens even ongeloofwaardig zijn en ongeloofwaardig is ook deze nieuwe Bond, maar is dat erg??
    Lekker met het hoofd leeg ongegeneerd ruim 2 uur naar totale onzin kijken want dat is ook deze Bondfilm natuurlijk, ik bedoel alleen maar het feit dat jij nog weet dat het een flinterdun verhaaltje was en dat is iets wat ik inmiddels al vergeten ben geeft aan dat alles staat en valt met de juiste attidude naar een Bond film te koekeloeren, ik verwacht namelijk helemaal niks en nada van Bond als zijnde een film maar gewoon simpel straight forward amusement en dat is wat je krijgt niks meer en niks minder.

    Overigens die film met Streep is toch niet net zo een tearjerker als die kerstfilm die ze ooit met Robert de Niro heeft gemaakt die heette volgens mij “Falling in Love” waarbij tijdens het kijken het glazuur spontaan van je gebit afbrak als dat wel zo is sla ik die maar even over.

    • Wat de auteur in het interview vertelt geeft een goed beeld van het boek zelf. Hier en daar wat onzorgvuldig [ Twilight Zone haalde nl. plek 10 wel degelijk in Billboard en was zelfs wekenlang no. 1 in de mainstream lijst] maar dat zij hem vergeven. De kracht van het boek ligt niet zozeer in de wijze waarop het is geschreven [je leest het in een avond uit] maar veel meer in het feit, dat keihard bewijsmateriaal wordt aangedragen over de belevenissen en status van de band in die jaren in de US. Daar onderscheidt het zich van andere boeken als Haagsche Bluf, wat voor mij al snel duidelijk maakte dat er niet te zuiver met feiten werd omgesprongen.
      Het is grappig dat je de clip van Nugent plaatst, want die heeft als onderdeel van een ca. 20 minuten durend extract uit de Earring-docu Don’t stop the show nog maar pas op de Catchsite gestaan. Met 8 miles high als achtergrond er achter.
      En zelfs dan blijkt dat de Earring mensen trekt, want het bezoekersaantal piekte fors. 🙂
      De Amerikaanse Droom, ik zei het geloof ik eerder, is een waardevolle aanvulling op eerder verschenen materiaal over de band. Het boek krijgt bij mij het plekje dat het verdient.

      Als ik je woorden goed interpreteer dan betitel je Skyfall als pretentieloze prut en daar kan ik me helemaal in vinden. Het is een sombere film vol uitgekauwde scenes [Bond dood-niet dood; zoveelste knokpartij op een rijdende trein, Javier Bardem als een volstrekt achterhaalde idioot, Dench die op een GTST-wijze dood gaat enzovoort enzovoort]. Dat zou nog te verteren zijn geweest als de film de Roger Moore-humor zou hebben gehad. Maar Craig vertolkt Bond als een soort “dark knight” achtige zombie. Humorloos, emotieloos, hopeloos. Kortom, een draak van een film, die het herbekijken echt niet waard is.
      Hope Springs is allesbehalve een tearjerker. Ik heb bij het bekijken bijna voortdurend met een lach op de mond gezeten. OK, geen brullen, maar dat hoeft ook niet, omdat de film op een subtiele manier ook nog een heel herkenbaar verhaal vertelt. Twee ouder wordende mensen op advies van hun therapeut pogingen zien doen om een avondje wilde sex te hebben, het had niets gekunsteld, het was ontroerend en humoristisch tegelijk. Nee, aan Hope Springs valt niemand zich een bult.

      • Heeft Willem niet een beetje gelijk als hij zegt, dat het weleens heerlijk is om lekker onderuitgezakt naar iets pretentieloos te kijken als bijv. Bond? 🙂

      • Ligt eraan wat je insteek is, Sjaantje. Bij mij gaat het over algemeen bij boeken en films om 2 punten: of ze zetten me/ houden me aan het denken óf ze brengen de gulle lach op mijn gezicht. Al die stripverhaal-actiefilms [Captain America, Spiderman, Captain Fabulous, Iron Man 1 tm 324, The Avengers doen geen van beide. Ze maken me aan het gapen, maar ze zijn ook niet voor mijn doelgroep bestemd. Wat echter niet betekent, dat ik er geen mening over kan of mag hebben. Eenheidsworst, prut …. daar komt het wel op neer. En de Bond-serie heeft zich daar vanaf The Quantum Solace aan geconformeerd met een volstrekt waardeloos Skyfall tot gevolg.
        En anders dan bij de stripverhaalfilms vind ik dat bezien in “the legacy of James Bond” een beetje triest. Werkelijk alles wordt vermalen tot die eenheidsworst, waarin een film voor 80% of meer zelfs in de computer wordt gemaakt. Waar is de tijd, dat Clint Eastwood nog op een echt paard gezeten door de echte Italiaanse siërra’s galoppeerde? 😀

  3. Brrrrr ………..een slecht begin van de dag, zeg! Het eerste wat ik zag toen ik de TV aanzette was dat rare hoofd van dat ding van Beelen. Dat wordt weer een paar dagen ontwijkmanoeuvres maken. Ik begon zelfs al mijn favoriete kerstdeuntje te zingen: “All I want right before Christmas is definitely not you” 😀
    De hoeveelheid naslagwerk van GE neemt langzamerhand forse proporties aan, is het niet? Ook de oude mannen beseffen inmiddels hoe een marketingmachine behoort te draaien. Heb je al een aparte kast met GE-naslagwerk?
    Wat mij verbaast is dat blijkbaar nog behoefte was aan een bewijs, dat de heren het in Amerika echt gemaakt hebben. Dat weet elke fan toch al lang?
    Wat Bond betreft, ik was al afgehaakt na Quantum Solace, Ze hebben ooit van de film Goldeneye [met Brosnan als Bond] een computerspel gemaakt. Deze keer hebben ze het gewoon omgedraaid en van een PC-game een film gemaakt. Zoals ze het met alle verfilmde striphelden [en dat zijn er inmiddels een zooi] hebben gedaan. Kidstuff!!! Niks mis mee, hoor, maar kidstuff is kidstuff, nietwaar? Wij grote mensen gaan toch zeker ook niet weer met Lego spelen?

    • Nou, het valt wel mee hoor met die boeken die over GE zijn verschenen in die 50 jaar. Zeker is in ieder geval, dat het plaatwerk groter in aantal is 🙂 Maar dit boek is [hoewel geen literair hoogstandje] in dit opzicht wel bijzonder, omdat er voldoende waarheidsgetrouw wordt beschreven hoe groot de Earring in feite was in Amerika. Niveau Rush, Lynyrd Skynyrd, Aerosmith e.d. bands. En het geeft bovenal een fraai overzicht van alle grote bands waarmee op het podium werd gestaan. En de eerlijkheid is in die zin lovend, dat ook helder wordt beschreven hoe grootheidswaanzin in combinatie met een flinke portie onnozelheid vooral Hay, maar ook Kooymans er toe brachten op 2 cruciale momenten [1974: het uitbrengen van het album Switch en de single Ce Soir en 1984: de flater met de clip van When the lady smiles] tot gevolg hadden, dat van consolidatie van hitsucces geen sprake was. Live bleven de Yanks de Earring echter gewoon zien als één van de topacts. Kortom: ik zei het reeds een lezenswaardig boek, zeker voor de fan.

  4. Meryl Streep speelt maar heel weinig in films die het bekijken niet waard zijn. Één van mijn favoriete actrices. Sorry, maar in de nieuwe Bond-film ben ik niet meer zo geïnteresseerd. De laatste die ik ooit zag was er één met Roger Moore, kun je nagaan 🙂
    Je moet me even helpen: dat “oh wat erg” doet me aan iets of iemand denken, maar ik kom er maar niet op.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s