ARME ILSE

Bij toeval zag ik haar als gast bij DWDD eerder deze week. Dus veerde ik op want ik zie Ilse graag. En toen haar nieuwe album ter sprake kwam wist ik wat me te doen stond.
Inmiddels heb ik zojuist voor de 2e keer naar dat album “Eye of the hurricane” geluisterd maar daarover straks meer. Want ik ga mezelf eerst mee terugnemen in de tijd.
In 1998 kwam Ilse niet alleen bij mij, maar in heel Nederland met een knal binnen vallen.
Een heerlijke frisse, innemende, ontwapenende, openhartige meid uit Twente die wat Amerikaanse country-songs, aangevuld met wat eigen werk uit dezelfde hoek, op een album had gezet. Country is nooit “my thing” geweest, maar toch ging ik zoals heel Nederland plat voor die dame. I’m not so though en Flying solo, pareltjes tussen veel ander fraais. Ilse kreeg een plaatsje in mijn collectie-database met de kanttekening “volgen” erbij.
En volgen deed ik haar dus, wat haar muzikale ontwikkeling betreft. Toen in 2000 het album “Livin’ on love” verscheen was ik net zo opgewonden als ik gewoonlijk alleen maar was als Golden Earring iets had uitgebracht. En wie mij kent weet wat dat betekent.
Teleurgesteld werd ik geenszins, want Livin’ on love duidde op een prachtige ontwikkeling van Ilse. Minder country-like, ze raakte zelfs de mainstream rock aan op dat album.
En met “Good thing”, “I still cry”, “Peaceful in mine” en “Breathe in breathe out” bleek Ilse 4 songs te hebben opgenomen, die wat mij betreft behoren tot het beste wat ooit door een Nederlandse zangeres op de plaat werd gezet.
“Livin’ on love” bleek vooral bedoeld te zijn om de Amerikaanse markt te veroveren. Maar waar Ilse binnen onze polderdijken als onderscheidend werd gezien, bleek dat in de States in het geheel niet het geval. Een mislukte poging was het gevolg.
En een vrij langdurige periode van verwerken van die tegenslag was nodig. Tot 2003 zelfs, want toen pas verscheen het “uithuilen en opnieuw beginnen” album met de veelzeggende titel “Clean up”. Wat nauwelijks aan de weg timmerde en Ilse leek ook het slachtoffer te zijn geworden van de Nederlandse vluchtigheid.
In 2006 verscheen The Great Escape, waarmee Ilse zich een beetje leek te ontworstelen aan de donkere jaren daarvoor. Zelf begon ik toen al te twijfelen of het nog wel goed zou komen, of we die frisse meid uit Twente ooit nog in die gedaante zouden terughoren.
Toen in 2008 “Incredible” verscheen wist ik dat mijn twijfel gegrond was geweest. Zowel in “looks” als in vooral muziek had Ilse zich laten transformeren tot het popsterretje van 13 in een dozijn. 1x gedraaid dat album, daarna nooit meer.
Maar hoop doet leven, dus bleef het woordje “volgen” achter haar naam staan. En dus waaide in 2009 het dubbelalbum Live in Ahoy binnen met daarop zonder enige twijfel prachtige live-uitvoeringen van o.a. I still cry , I’m not so tough en World of hurt er op. Ik verschoot van kleur toen ik haar de ZZ Top-classic Sharp dressed man hoorde vertolken.
Dat was “not done”.
In 2011 verscheen het eerste album van inmiddels middle of the road zangeresje DeLange, wat ik compleet aan me voorbij heb laten gaan. “Next to me” was om het maar zacht te zeggen “garbage”. Nooit meer over praten of schrijven.
Overigens moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen, dat Ilse in muziekland Nederland bijna net zo “hot” was geworden als bijvoorbeeld De Toppers.
“Live in Gelredome” ging ook geruisloos aan me voorbij. En zelf zag ik Ilse het laatst op Concert at Sea. Alle plussen [uiterlijk, formidabele stem] zijn er nog, maar wat er uit haar mond komt is middle of the road voorbij. En dan heb ik het nog niet eens over de zichtbaar geforceerde wijze,  waarop ze een andere Nederlandse bühnetijgerin Anouk probeert te benaderen. Ik begrijp het best: de meute vraagt het en Ilse draait wat men vraagt.
Maar voor wat het waard is: de 5 sterren uit 1998 zijn er nog maar net 3 in 2012.
En met die achtergrond beluisterde ik Eye of the hurricane. En eigenlijk had ik al gewaarschuwd moeten zijn, omdat van Nieuwkerk het als een geweldig album beschreef. Maar ik luisterde toch en vandaag zelfs voor de 2e keer. En laat ik er maar niet om heen draaien; bij die 2e keer spoelde ik 6 van de 12 tracks al door. Helaas, het is niet anders. Zelfs het ter nagedachtenis van haar recent overleden vader opgenomen I need for you, in potentie een geweldige song, is niet gevrijwaard gebleven van technische vocale snufjes, waardoor Ilse moet klinken als die onafzienbare kudde Amerikaanse poppen van het kaliber Kate Perry. Werkelijk een doodzonde, wat ze met die song hebben uitgehaald.
Ik had zo gehoopt op een smakelijke brok, het werd weer blikvoer van het kaliber Nasi in blik.
Oprecht maak ik me zorgen om Ilse; zoveel talent, zoveel vocale klasse en het wordt allemaal ondergeschikt gemaakt aan de muzikale gehaktmolen.  Zou het ooit nog goed met haar komen? Hoop doet leven en die hoop blijft worden gevoed door “what once was”.

Advertenties

11 thoughts on “ARME ILSE

  1. Hello there, just became aware of your blog through Google, and found that it’s really informative. I’m gonna watch out for brussels. I will appreciate if you continue this in future. Numerous people will be benefited from your writing. Cheers!

  2. Ilse is als zangeres van importantie afgezakt tot inderdaad een middle of the road popsterretje, wat in een land als Nederland nog relatief goed uit te voeten kan. Het incestueuze gezelschap waar ze inmiddels bij is gaan horen verdeelt de festivalletjes onder elkaar, laat een stadion vol lopen met volstrekt gehoorgestoord vee en nodigt elkaar uit als speciale gast. Guus bij Ilse, Marco bij Guus, Ilse bij Marco, een rondje Toppertje doen. Ik denk dat ze over een paar jaar zo compleet gek van elkaar zijn geworden, dat ze elkaar beginnen neer te maaien. En het vee maar gillen 😛

    Sorry, maar ik ben niet van plan ook maar een woord vuil te maken over Ilse nieuwe product. Gezien de beperkte houdbaarheidsdatum, die inmiddels voor haar legsels geldt, is het gewoon een kwestie van even geduld hebben en niemand lult er nog over.
    Veel belangrijker: het nieuwe album van Marillion!!! [Heb je zeker al, fanaat? 😀

    • “Sounds that can’t be made” is ook hier “in the bag”. Het mooie aan een Marillion-album is dat je na 1x luisteren nog maar een vaag idee hebt hoeveel moois er bij benadering over je heen komt. De opener van het album [Gaza 17+ minuten] is tot nu toe verwerkt en piekt nu bij mij. Straks een 2e luisterronde, waar ik me nu al op verheug. Ongetwijfeld zal er dan 1 of meer andere tracks zijn [Lucky man of Invisible ink of Montréal] die mee gaan pieken.

      Je harde oordeel over Ilse kan niet anders als terecht worden gezien. Evenals je opmerking over de incestueuze cirkel waar ze is ingekropen. Neermaaien hoeft overigen voor mij niet, ik ben al tevreden als bij wet wordt verboden, dat de leden van de cirkel ooit nog een microfoon mogen gebruiken. 🙂

  3. Zowel in “looks” als in vooral muziek had Ilse zich laten transformeren tot het popsterretje van 13 in een dozijn.

    Zo zonde is dat, maar waar is het zeker. Zou het ook niet te maken kunnen hebben met de flinke onzekerheid waar Ilse zelf onder gebukt gaat? Of is het toch die bewuste stap om binnen het circuit van de “sterren” van Nederland, de Borsato’s, de Meeuwissen etc. een eigen plekje te veroveren?
    Gelukkig zijn er op het nieuwe album [uiteraard gekocht want ik blijf alles van haar kopen] nog een paar sporen van de oorspronkelijke Ilse te vinden. Maar ik ben het met je eens, RadaR, dat The eye in hoofdzaak gevuld is met wegwerp popmuziek, waarbij er ernstig met de stem van Ilse is gerommeld. Maar ja, Adèle doet het ook zo ……..

    OT: mooie lijstjes op de site, waarvan één heel erg mooi 😛

  4. Ik vermoed dat Ilse, net als veel jonge voetballers, in de verkeerde handen is gevallen en zich slechts omringd heeft met allerlei figuren die werkelijk alles wat ze doen adoreren zelfs als het een zeiknatte hachewind betreft.

    Het is voor mij bijvoorbeeld tekenend dat ze nu pas haar eigen band serieus neemt, de heren zijn wel goed voor optredens van Hutjekutteveen tot Rottumerplaat is musical sinking, maar zo gauw als er iets moest worden opgenomen in een studio dan verdwenen de mannen spoorslags naar de befaamde background.

    Iemand heeft dat arme meissie ooit wijs gemaakt dat ze in de U.S. of A op haar zaten te wachten, terwijl de realiteit is dat er daar op bijna iedere straathoek meerdere Ilse de lange’s zitten te wachten en er echt helemaal niemand op die van ons zit of staat te wachten.

    Het is uiteindelijk toch wel een beetje meelijwekkend dat zij slechts met “the Great Escape” een plaat heeft gemaakt die en volwassen genoeg klinkt en een beetje recht doet aan haar zeer zeker aanwezige talent.

    Ook deze nieuwe plaat heeft het inderdaad @RadaR ( weer!!) niet en dat is best jammer vooral voor haarzelf.

    Als ik haar mocht adviseren dan zou ik zeggen meid, blijf lekker dicht bij jezelf nodig die Leonard (van Great Escape) uit om samen lekkere liedjes te schrijven het liefste in een ouwe boerderij in Twente laat je adviseurs lekker zelf naar America gaan en maak nou eens gewoon een album met mooie liedjes en vergeet de rest want die rest komt vanzelf en anders maar niet!!.

  5. Zo’n mooi liedje, dat I still cry. De “vroege” Ilse de Lange herinner ik me goed, want ze destijds inderdaad heel populair. Wat ze sindsdien allemaal heeft gedaan is eerlijk gezegd compleet aan me voorbij gegaan. En als ze de pure popmuziek richting is opgegaan dan zal dat er ongetwijfeld mee te maken hebben, dat er krentenmik op de plank moet blijven komen, denk je ook niet?

  6. Ilse blijft één van weinige bloemen, die nog bloeien in de compleet verdorde muziekaarde van dit land. Maar ik ben helemaal met je eens: waar ze nu mee bezig is ontstijgt het nivo van de kinderjukebox nog niet.

  7. Ik had zo gehoopt op een smakelijke brok, het werd weer blikvoer van het kaliber Nasi in blik.

    Oei oei, zelfs tegen vrouwen waar je van houdt kun je keihard zijn, zo blijkt. Denk toch aan wat de door jou zo gewaardeerde Derksen zei toen hij over de aanpak van Dick Advocaat bij PSV orakelde: “Slecht functionerende “top”voetballers moet je een aai over de bol geven; uitfoeteren en stijf schelden helpt voor geen meter”. Aai Ilse over de bol en wie weet misschien hervindt ze zichzelf. 🙂

    I still cry blijft fenomenaal goed. Ze kan het wel!!!

    • Oh, maar die aai over de bol kan ze altijd komen halen, hoor. En dat “orakel” wat je aanhaalt: die lult volgende week waarschijnlijk weer compleet tegengesteld. Ik heb ze afgelopen maandag een half uur aan het werk gezien en vermoed dat de heren zelf inmiddels ook in de gaten krijgen dat het langzamerhand een beetje op begint te raken met de lol. Het had in ieder geval bijzonder veel weg van een mix tussen Koffietijd en RTL Boulevard. 🙂

      • Tegen de tijd, dat Gijp de enige nog is die om zijn eigen grollen kan lachen [en dat moment nadert snel] zullen ze allicht gaan nadenken. Ik stel een sabbatical decennium voor 😀

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s