OP ZOEK NAAR HET NIEUWE WAAR

De muziek van de categorie Frans Duits is in mijn woonwijk inmiddels weggestorven. De gemeente gooit er nog even wat vuurwerk tegenaan; de laatste stuiptrekkingen van Kningedag 2012.
En ik ga aan die dag ook een eind maken met muziek. En of het nu door die overdosis Frans Duits e.d. komt, ik voelde de aandrang opkomen om het met wat gewichtiger muziek te gaan doen.
Arjen Anthony Lucassen heb ik voor jullie. Een Nederlander inderdaad, een Brabander zelfs. In de jaren 80 begon Lucassen zijn carriere als gitarist van Bodine, die hij verliet om toe te treden tot de groep “Vengeance“, een rockband die er in slaagde in Nederland een grote naam op te bouwen zonder ooit een hit te scoren.
Lucassen bleek een duizendpoot, want al snel begon hij 24/7 in zijn studio te werken aan eigen projecten. Het meest bekende en ook internationaal succesvolle was Ayreon, in feite het alter ego van Arjen zelf.
Jarenlang verzamelde Lucassen passende gastmusici en vocalisten uit de metal, spacemetal en symphmetal hoek om zijn projecten op de plaat vast te leggen. “The final experiment”was het debuutalbum uit 1995, waar zomaar Barry Hay als gastvocalist [“Sail away to Avalon”] opdook.
De lijst van gasten is ellenlang; ik volsta dan ook met Anneke van Giersbergen [nu succesvol met een recent soloalbum] en Floor Jansen te noemen. Albums volgden elkaar op als “Actual fantasy [1996]”, “Into the electric castle” het meesterwerk uit 1999 en nog een 5-tal anderen.
Allemaal vol symphonische spacemetal van hoogwaardige kwaliteit.
Duizendpoot zei ik al en dat uitte zich erin, dat Arjen af en toe behoefte had aan muzikale uitstapjes. Richting melodiese symphrock [album “Fate of a dreamer” onder de naam Ambeon, waarop alle teksten werden geschreven en gezongen door het toen 15-jarige giga-talent Astrid van Dijk, een knop die om onbekende redenen nooit echt tot volle bloei is gekomen] en richting betonharde metal met Star One [Space metal [2002] en Victims of the modern age [2010] en Guilt Machine [On this perfect day [2009].
De opsomming is verre van compleet, maar geeft wel een bruikbaar beeld van het bezige baasje Lucassen.
De laatste jaren is Lucassen erin geslaagd naast een vaste schare fans her en der in de wereld ook in Nederland liefhebbers van het mooiere ruige werk aan zich te binden. Reden voor de inmiddels ook ruim 50-er om onverdroten door te gaan met zijn werk, waarvoor hij zijn inspiratie hoofdzakelijk put uit mythologie en vooral alles wat met de kosmos te maken heeft. Het al genoemde “Into the electric castle” bijvoorbeeld is een dubbel conceptalbum, waarop menselijke wezens uit alle tijden [van barbaar tot hippie] een tijdreis door de kosmos maken en vele vragen die zij zich rond het eigen bestaan stellen beantwoord krijgen. Een fascinerend album!
Voor het eerst sinds10 jaar heeft Lucassen onder eigen naam het nog maar net verschenen “Lost in the new real” uitgebracht, ook al een dubbelalbum, waarin hij zich als “mister L” afvraagt wat er nog echt is in deze bijna geheel gedigitaliseerde wereld. Ruim anderhalf uur duurt de reis vol fantastische muziek, w.o. voor het eerst een 2-tal covers [Welcome to the machine – Pink Floyd en Some other time, een track van Alan Parsons’ I Robot-album, waar ik zelf heel speciale herinneringen aan heb].
Arjen heeft een compilatieclip samengesteld, die ik uiteraard met jullie wil delen. Hij vertelt zelf veel meer over het album, dus zwijg ik er verder over.
Alleen wil ik jullie nog wel meegeven, dat ik het album in zijn geheel beluisterde vandaag en “it knocked me of my feet”. Have fun!

Advertisements

14 thoughts on “OP ZOEK NAAR HET NIEUWE WAAR

  1. Ik kon kiezen tussen genieten van de festiviteiten, of genieten van het fraaie weer middels een fikse boswandeling in de omgeving van Oosterhout. Het is het laatste geworden.

  2. Totaal verloren dag gisteren! Met mijn domme kop heb ik me verschuild in een geΓ―mproviseerde “bunker” totaal los van elke communicatie met de buitenwereld. Wij doen dat om de zoveel jaar, voornamelijk ingegeven door de schrik die San heeft voor onverwachte “angstige” ontwikkelingen.
    Na de tsunami van vorig jaar heeft ze 3 dagen “ondergronds” gezeten, terwijl ik waarschuwde dat dat nu juist de beste plek is om natte voeten te krijgen.
    Maar geloof me, het heeft ook voordelen, zo’n overvoorzichtige partner.
    Wat wilde ik ook al weer zeggen? O ja, dat “bunkeren” was dus de reden, dat ik gisteren dit clipje heb gemist en dus wat verlaat reageer πŸ™‚
    En het is maar goed ook, want als San had meegegluurd zou ze weleens een extra paar dagen kunnen zijn gaan bunkeren. Wat natuurlijk te wijten is aan het allesbehalve vrolijke verhaal, wat deze heer Lucassen te vertellen heeft over “Life in the new real”. Gelukkig klinkt de muziek die hij erbij maakt buitengewoon goed. Dus een vette duim omhoog [oh, ik zie ineens dat er nog wat aarde onder mijn nagel zit πŸ™‚ ] voor deze Nederlandse muziekmaker

    • ?????? Is het redelijk weer kruipt die Leon in een bunker. Je moet het me maar vergeven, maar ik ben toch wel heel benieuwd welke aanleiding daar deze keer voor was? Verwachtte je hagelstenen ter grote van duiveneieren?
      Een aardbeving? Vervroegd kampioensfeest van Ajax? Een toch niet kloppende Mayakalender? World-Revolution???

    • Ach, je hebt gelijk … blijkbaar zitten mijn hersens nog deels in de “bunker”. Het “why” vergeet ik er bij te vertellen. De redenen, die jij als mogelijkheid geeft zijn zonder meer legitiem. Sterker nog: met de laatste sla je bijna de spijker op de kop. Want was 1 mei niet de dag [zie een eerder logje van je] waarop de Occupy-beweging zich voor de eerste keer zou manifesteren als de beweging, die niet meer te negeren zou blijken, die zich niet opzij laat schuiven? Dus wij verwachtten een bezetting van de Euromast, een gijzeling van Matthijs van Nieuwkerk [om maar een grote Nederlander [qua salaris dan] te noemen], een vreedzame aanval [bestaat zoiets trouwens???] op het parlement, het leeghalen van banken [2-zits, 3-zit,hoekbanken, slaapbanken, alles scheen mogelijk]……. maar helemaal niets van dat alles. Op veel plakken in de wereld werd gedemonstreerd en de media hadden daar 30 seconden voor over. Niets, geen woord, geen beeld over Occupy. Wat me tot de conclusie moet brengen, dat Occupy blijkbaar ook een produkt van de “virtual reality” is, waar [en daar ze we weer bij ons uitgangspunt] Lucassen zo terecht zijn onvrede en walging over spuit. πŸ™‚

      • LOL Leon …… het schijnt dat Occupy op het Malieveld gisteren een voor 80% uit piepschuim bestaande bank heeft proberen ritueel te slachten. Het ding schijnt echter te zijn ontsnapt. πŸ˜€

      • Ik heb smakelijk kunnen lachen om het fraaie verzinsel van je, Leon . Kijk maar uit dat je van San geen draai om je oren krijgt. πŸ˜›

  3. Ik zou bijna op de “like”-knop hebben geklikt, weet je dat? Het is dat ik net op tijd besefte datr het ding hier onder stroom staat :D.
    Deze Arjen is helemaal zoals ik het graag wil horen. Niet elke dag hoor, maar zo op zijn tijd erg lekker. Hard, bombastisch, melodieus, kortom symphonische rock zoals het hoort. Leuk introductiefilmpje, moet een creatief typetje zijn, die Lucassen.
    Bij mij zingen na een paar keer luisteren die violen al door mijn hoofd. Prachtig! En die mellotron aan het eind is ook smullen.
    Ik houd me aanbevolen πŸ˜›

    • Ja, dit vreet het meisje wel, hΓ©?? Effe lekker headbangen op een beton-uitvoering van Welcome to the machine. Maar zeg eens, sinds wanneer weet jij wat een mellotron is????? πŸ˜›

  4. Ik heb het album op jouw advies ook aangeschaft [wie luistert er niet naar “de meester” ???] en ben een tevreden mens. Lucassen onder zijn eigen naam, maar “New Real” is natuurlijk qua concept en geluid gewoon een Ayreon-album. Het ongewone is wellicht, dat er inderdaad 2 covers op staan.
    De “beton”-uitvoering van Welcome to the machine klinkt prima. Some other time ken ik niet van Parsons, dus is vergelijken moeilijk.
    Wat mij bij het luisteren opviel is dat digi-adept Lucassen uitgesproken kritisch is over o.a. de kant waar het met de muziek op gaat [ “every tune has been played before” zingt hij ergens op de Rutger Hauer vrije CD2] en over internet [“I’m the slime [that comes to you through the internet]” als de heroine van deze tijd.
    Prima plaat, die prima past bij mijn groeiende collectie Lucassen-werk.
    BTW … ik heb laatst ook iets van Star One beluisterd, maar dat is even teveel metal naar mijn smaak.

  5. Brengen de Frans Duits’n van deze wereld dit bij je teweeg. ? πŸ™‚ Ik geloof, dat ik daar wel begrip voor kan opbrengen. Luisterde dit vannacht, net terug van werken, en hoe zeg je dat ook alweer? … O ja, “it hit me hard in the face” πŸ˜›
    Na nog een keer luisteren viel het allemaal wat meer op zijn stekkie.
    Deze tuttebol had echt nog nooit van Arjen Lucassen gehoord en het was dus leuk met hem kennis te maken. πŸ™‚ Lijkt mij een man die leeft van en voor de muziek. En zich er daarbij niet met een popdeuntje hier en daar vanaf maakt.
    Vooral het eerste stuk, inclusief Hauer vond ik mooi. Wat kan er toch fraai geluid uit een viool komen, krijg ik kippenvel van. De vele tempowisselingen zijn vooral voor hedendaagse muziek nogal ongewoon [dat hoor ik Duits of dat kreng van Montreal nog niet doen πŸ˜› ], maar ze zullen wel passen bij Lucassen’s muziek. En het eind vond ik prachtig.
    Conclusie: laat er maar eens meer van horen!

  6. Een man met duidelijk een filosofie, deze Lucassen. De muziek, ik geef het eerlijk toe, is een streepje te fors voor mijn oren. Maar ik hoorde ook hele mooie fragmenten [de viool, het stukje aan het eind] en de stem van Rutger Hauer heeft ook impact.
    Al die technische termen, die Lucassen gebruikt om zijn muziek te omschrijven, de meeste gaan me boven de pet. Maar invloeden van David Bowie, Queen, Pink Floyd ……. dan kan het geen rommel worden.
    Het verhaal intrigeert me wel: soms schiet bij mij ook weleens de gedachte door het hoofd waar het allemaal naar toegaat in deze eeuw. En zijn opmerking, dat ons “real” grotendeels door de media wordt geschapen …… wie durft dat te ontkennen?
    Weer een andere kant van jouw muzikale spectrum leren kennen levert weer een verrassing op.

  7. Wat je ook van zijn muziek vind verder, de man is natuurlijk een weergaloos en exeptioneel goed onnederlands multi-talent die zelfs binnen dit genre een volstrekt unieke sound heeft weten te creeeren.
    De clips is fantastisch natuurlijk vanwege het gegeven dat deze een tipje van de sluier van het mysterie Lucassen oplicht.
    Verder Radar, kan ik me alleen maar aansluiten bij je lofzang op deze wonderbaarlijk fraaie muziek gemaak door een al even wonderbaarlijke muzikant.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s