ESCAPE-GEDRAG

Wie het mij pakweg 10-15 jaar geleden zou hebben voorspeld zou ik zonder enige aarzeling voor geschuffeld hebben uitgemaakt.
En toch, als ik helemaal eerlijk ben, heeft zich al enige jaren geleden een ontwikkeling ingezet, die anno 2012 tot een resultaat heeft geleid wat me mezelf doet afvragen wat er met me aan de hand is.
Sinds sport weer onderdeel is gaan uitmaken van het vaste voer voor de meute [“brood en SPELEN” zoals Juul Caesar dat in zijn hoogtijdagen noemde] heb ik me tijden lang kunnen verlekkeren aan alle sporten, die zich in mijn interesse mochten verheugen. Met voetbal en wielrennen als de belangrijkste takken van sport.
Maar hoe om te gaan met de constatering, dat deze “sportfanaat met mate” op de kille aprilzondag van gisteren al met al 20 minuten meepikte van de enige echte wielerklassieker die Limburg rijk is, de Amstel Gold Race?
10 minuten van de eerste beelden van fietsende krachtpatsers [het gebruikelijke uur vooraf waarin het theekransje van Smeets steevast staat geprogrammeerd en “Bogey” komt vertellen, welke “birdies, eagles” maar ook “bogeys” zijn ettelijke Gold Race’s opleverden, heeft bij mij al lang de status van niet langer verteerbaar bereikt] en 10 minuten van die elk jaar identieke apotheose [stoempen tegen de Cauberg op en altijd dezelfde renners het weer zien proberen maar het weer niet zien halen], da’s alles wat ik koos om mee te pikken. En misschien is nog wel het ergste dat ik helemaal niet het gevoel heb iets gemist te hebben. En dat voor een man, die in het niet zo verre verleden er niet voor terugschrok om visites af te zeggen of vervroegd af te breken als duidelijk werd dat een sportevenement niet werd bekeken. Een man moest immers zijn prioriteiten stellen, nietwaar? En in die tijd was het luisteren naar “Muts A” die over haar nieuwe vitrage vertelde of “Muts B” die uitgebreid verslag deed van het stukje literatuur wat ze had doorgebladerd of “Muts C” die vol trots haar zelfgebakken zandkoekjes door de strot van de visite probeerde te persen, nadrukkelijk ondergeschikt aan het volgen van een pseudo groot sportevenement. Dat gaf je namelijk de kans om als het ware weg te demarreren van die poel vol nuffige ellende, die visites doorgaans zijn. Een soort escapegedrag zou je het kunnen noemen.
Wat me ineens bij misschien wel het antwoord op de afvraging waar ik dit log mee begon doet belanden.
Met de jaren verdwijnt immers bij mannen het verzet tegen de nuffige poel ellende, die ieder van ons gedoemd is te verdragen. Je wordt om het maar met Pink Floyd te zeggen “comfortably numb”. Omdat ook de escape die je jarenlang hebt gekoesterd in alle opzichten voorspelbaar is geworden.
Dus toen ik die keuze voor slechts 20 minuten AmstelGold Race maakte moet zich ergens in mijn onderbewustzijn al iets hebben geroerd, wat me influisterde, dat het allemaal hetzelfde als het vorig jaar, het jaar daarvoor, het jaar daarvoor etc.etc zou zijn. Een peloton met een groep vooraf al kansloze Nederlandse fietsers en een paar extra gedrogeerde fietsers, die na 250 km het uitgekauwde scenario te hebben gevolgd, de race tegen de Cauberg zouden rijden.
Het is simpel de gesel van de eeuwige herhaling, waardoor mijn escapegedrag zich zo nadrukkelijk openbaarde.

Advertenties

10 thoughts on “ESCAPE-GEDRAG

  1. De Waalse Pijl was wél aardig om naar te kijken. Regenachtig, veel wind, trosje klimmetjes en de Ardense omgeving is toch net even iets afwisselender dan het bronsgroen eikenhout. Rodriguez als verwachte en terechte winnaar met alweer Bouke Mollema als beste Nederlander. Die jongen gaat er altijd voor.

  2. Het interessante voor mij aan die wielerwedstrijd is louter en alleen gelegen in het feit, dat je een paar uur beelden ziet van het andere Nederland. Want dat is Limburg toch wel. Hoe anders laat ik graag aan een ieder persoonlijk ter beoordeling, maar de beelden zijn altijd de moeite waard.
    Het is wel jammer, dat de Nederlandse renners in het andere Nederland niets in te brengen hebben. Terwijl ik ze elk jaar hoor zeggen, dat ze weer vaker en harder hebben geoefend in het bedwingen van de Limburgse “bergen”.

  3. Anders dan vorig jaar dwingt het voorjaar ons om meer het vermaak binnenshuis te vinden. Verlangen jullie ook zo naar de eerste echte lentedag met een graadje of 18?
    En dan kies je dat vermaak vaak via de buis als er sport te bekijken is. Maar gisteren kwamen we bekocht uit. Een paar slaapverwekkende voetbalwedstrijden en een wielerklassieker, die nog niet eens het nivo doorsnee wedstrijdje verdiende. Het voetbal bewees maar weer eens, dat het nivo in Nederland lager en lager wordt. Als dat maar geen teleurstelling op het EK gaat opleveren!
    En het Nederlandse wielrennen, ondanks al die nieuwe namen als Ruijg, Poels, Hoogerland. Kruiswijk en Terpstra, is een maatje te klein voor de concurrentie.
    Dat zal ook in de grote rondes wel weer blijken.
    En dan wordt, dat begrijp ik volkomen RadaR, het voortdurende opkloppen door Smeets c.s. zo irritant, dat je ervan weg wilt kijken. Vooral ook omdat het inderdaad altijd hetzelfde liedje is.
    Bij mij geldt inmiddels wel, dat wielrennen kijken niets meer met verwachtigingen van Nederlanders [Geesink is in recordtijd tot vedette gemaakt, maar blijkt gelukkig slechts subtopper] te maken heeft, maar meer met de hoop op mooie ritten, waarin Spanjaarden en Italianen los gaan.
    Want de sport [behoudens de voortdurend via een zelfde scenario verlopende klassiekers] blijft mooi, al is de rol van Nederlanders een ondergeschikte.
    Dus Giro, Tour en Ronde van Spanje ga ik zeker volgen. Jij ook heb ik het gevoel.

    • Ja hoor, P. De grote rondes zal ik zoveel mogelijk volgen. Want jongens als Kruiswijk en Mollema komen daarin veel beter tot hun recht dan in de compleet dichtgespijkerde klassiekers. Maar ik heb me wel voorgenomen de vlakke etappes te laten schieten, want dat zijn immers volledig via het klassiekerscenario [dus vanuit de ploegleidersauto’s] verlopende pseudo-klassiekers. Tenzij het een “kutzomer” wordt natuurlijk, maar laten we daar maar niet van uitgaan. 🙂

  4. Je gaat me toch niet vertellen, dat ook jij zo “comfortably numb” bent geworden, dat je mutsen kunt verdragen? Laat staan bent gaan preferen boven sport???????? 😀

    • Je hebt me verkeerd begrepen, Jeanette. En daar moet je eens mee ophouden 😛 . Naast mutsen ben ik ook mijn voorheen escape als bijna onverdraagbaar gaan herkennen.

      • “prefereren” bedoelde ik trouwens 🙂
        Maar ik ben aan de ene kant gerustgesteld, maar aan de kant maak ik me ook een beetje zorgen. Geen mutsen, geen escape …. wat blijft er over? Drank? Sex? Of het klooster??? 😀

  5. Het lot wat jij beschrijft wacht ons allen, RadaR. De één wordt er vroeger, de ander wat later mee geconfronteerd. Sommigen onder ons blijven tot op hoge leeftijd de indruk wekken zich te blijven vernieuwen. Feitelijk is dat ook escapegedrag, want die drang naar eeuwig vernieuwen wordt niet ingegeven door werkelijke interesse. Het is een vlucht weg van het bestaande.
    De gesel van de herhaling is onvermijdbaar. Kijk maar naar de geschiedenis.
    Kijk maar naar de mens zelf. Kijk naar de TV. Kijk naar de sport. Kijk naar de politiek. Kijk naar het bedrijfsleven. Moet ik langer doorgaan?
    Alles krijgt uiteraard een eigentijds jasje, maar is desondanks meer van hetzelfde. En het meest irritante van al is wel, dat de mensen die ons die eigentijdse “vernieuwing” verkopen altijd hetzelfde oude verhaal vertellen, doorspekt met dezelfde oude leugens.
    Zo’n Smeets zit een uur lang vol gespeeld enthousiasme vol te lullen, terwijl hij dondersgoed beseft dat hij verzinsels en sprookjes debiteert. Het is de steeds wisselende en duurder wordende verpakking, waarmee een oud en al enige tijd aan bederf onderhevig produkt wordt verkocht. Smeets deed zijn prelude om pakweg 1 uur; nog geen 2 uur later kon zijn verhaal en dus dat uur zendtijd bij het groot vuil. Maar denk niet dat hij daar mee zit, want hij vindt ongetwijfeld zelf, dat hij “goede televisie” heeft gemaakt. En doet het dus een volgende keer gewoon weer. Vol overgave. En “Bogey” schuift gewoon weer aan om zijn blinkende paardengebit te tonen en ons voor de 61e keer te leren wat een 21×12 of een 23×14 is.

    • Het zou wel heel gek worden als Bogey over cupmaten zou gaan praten, vind je niet? Inhoudelijk heeft hij nooit zoveel te brengen, dus wordt hij ingehuurd om de lulkoek, die Ducrot af en toe verkoopt te corrigeren. Met zijn eigen lulkoek. 😀

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s