LEEDKANNIBALISME

Ik sla een denkbeeldige krant open. Nee, in geen geval de Telegraaf, de grote koppen alleen al maken me onpasselijk. Ik “browse” [zo heet dat geloof ik tegenwoordig] er doorheen.
30 april ……niet alleen een weer vol fake emoties gepompte Koninginnedag, maar, zo lees ik, ook de deadline voor het Catshuis-gezelschap. Prima, blijft het in ieder geval nog weken stil uit die hoek.
Hmm, met die voetballer die onlangs op het veld een hartaanval kreeg schijnt het beter te gaan. Gelukkig maar, zo’n jonge gozer!
Rouwplechtigheid in Lommel voor de slachtoffers van dat busongeluk in Zwitserland. Ik kan me voorstellen, dat het een hartverscheurende gebeurtenis zal zijn geweest. Hoop dat alle direct betrokkenen het verdriet aan zullen kunnen.
Moordenaar in Toulouse dood na sprong uit raam ………weer een fanaticus minder.
PSV naar de bekerfinale, Twente klopt de Graafschap, Wüst ontbeert topvorm …….ik zoek nog even naar wat interessant opiniewerk ……iedereen schijnt nog volop bezig het Brinkman-effect te analyseren en uit te leggen.
Ik sla de krant dicht, vouw hem keurig op en deponeer hem op de stapel. Hij heeft zijn waarde verloren, morgen komt er immers weer een nieuw exemplaar?

Al decennia lang lees ik op de boven omschreven wijze de krant. Ik neem tot mij wat me interesseert, soms nodigt dat uit tot nadenken, soms zelfs tot het schrijven van een blog.
En in een enkel geval ga ik op zoek naar meer informatie, naar meer achtergronden bij nieuws. Dat heet nieuwsgierigheid, de ene keer ingegeven door achterdocht [klopt dat nieuws wel?] de andere door onduidelijkheid [is dat nieuws wel volledig of sterker nog wel objectief?].
In de meeste gevallen neem ik nieuws echter ter kennisgeving aan. En dan is er nog die categorie nieuws, waarvan je vind ik gewoon verder af moet blijven, hoe je er ook door geraakt wordt.
Ik bedoel daarmee, dat het voor mij voldoende is te weten dat op enig moment een moordenaar in Montauban en Toulouse aan het werk is en op een volgende moment die moordenaar is gepakt of in dit geval dood is.
Ik heb er geen behoefte aan van uur tot uur op de hoogte te worden gesteld over de belegering van het appartement van die gek.
Ik bedoel daarmee, dat het voor mij voldoende is te weten dat het beter gaat met die overigens voor mij volstrekt onbekende [en dat geldt wederzijds] jonge voetballer. Het tekenen van “steun”-registers komt niet bij me op. Idem geldt voor het zenden van een Hallmark-kaart, een sms-je of een “rouwfoto” op facebook.
Ik bedoel daarmee, dat het voor mij volstrekt evident is, dat ouders van schoolkinderen in Lommel diep rouwen en dat die wetenschap voor mij daarom genoeg is. Zoals voor mij ook evident is, dat elk mens voorzien van het normale pakket medegevoel, compassie hetgeen die kinderen is overkomen in- en intriest zal vinden. Ook in zo’n geval mijd ik consequent alle condoleanceregisters [slechts bij het overlijden van mij via de bloedlijn of een daaraan gelijk te stellen vriendschapsband na staande mensen teken ik condoleanceregisters]. Omdat medeleven namelijk even normaal als voor de hand liggend is. Hij of zij, die bij dergelijke gebeurtenissen achteloos de schouders ophaalt heeft een emotioneel probleem en zou daarvoor behandeld moeten worden.
Maar bij medeleven past ook bescheidenheid, met name voor hen die buitenstaander zijn. Want rouw en verdriet zijn ten principale zeer persoonlijke emoties, die ook als zodanig en in gepaste afscherming moeten kunnen worden beleefd.
Als maatschappij [het collectief aan burgers] is het onze taak, nee haast plicht om naar “the bigger picture” te blijven kijken. Niet naar het individuele geval.
Individueel leed kan én mag niet worden gecollectiveerd. Dat is ongepast en maakt mij onpasselijk. Omdat het teveel weg heeft van leedkannibalisme.
En is dat niet de ziekte, waaraan we collectief lijken te lijden? Zijn al die mensen, die bijvoorbeeld naar die rouwplechtigheid hebben zitten kijken, al die mensen, die registers tekenen, al die sms-ende mensen niet leedkannibalen? En zijn de media niet de “kok”, die al roerend in die kookpot vol leed het “gerecht” vakkundig voor ons klaar maken, opdat het in smakelijke hapklare brokken [zoveel mogelijk shots van intens verdriet, een zo professioneel mogelijk geregisseerde registratie van elke druppel leed, die via de camera de huiskamers van de kannibalen in wordt geperst] kan worden verorberd?

Advertisements

12 thoughts on “LEEDKANNIBALISME

  1. Jij noemt het nog netjes “collectiveren” van leed. Natuurlijk gaat het werkelijk om “commercialiseren” ervan. Kijkcijfers, RadaR, kijkcijfers!!! Dat is alles wat telt. Want daar ontleende de TV niet alleen zijn bestaansrecht anno nu aan, maar ze wordt er ook door hun subsidiegever de overheid op afgerekend. Dus als mensen veelvreters zijn geworden met kannibalistische trekjes dan geef je ze kannibalenvoer.
    Het valt me eigenlijk nog mee, dat er nog geen plaatje “om de ouders in Lommel te steunen” over werd gemaakt. Maar er zal best wel al een “sick mind” rondlopen met het idee voor een realityprogramma over het hoe het verder gaat met die ouders. En het erge is, dat er naar alle waarschijnlijkheid ook ouders bij zullen zijn, die de camera maar al te graag binnen halen.

  2. Het is allemaal in feite ontspoort met het ontstaan van het fenomeen “stille tocht”. Oorspronkelijk integer van opzet en gedachte werden ze in de eerste periode ook georganiseerd voor gebeurtenissen, die onder jouw noemer “the bigger picture” vallen. Zoals “zinloos geweld” e.d.
    Maar al redelijk snel veranderde dat in tochten ter gezamenlijke leedsbelijdenis voor een bepaald persoon, die iets vreselijks was overkomen. Daarmee werd leed iets “persoonlijks” in de meest brede invulling die je je maar kunt voorstellen. Toen kwamen ook de condoleanceregisters opduiken en werden de zaden van het leedkannibalisme verspreid. Tel daarbij op de ziekelijke verslaving van de media om “emo” tot de belangrijkste basis van hun berichtgeving en hun programmering te maken en je komt bij de situatie, waarin we nu verkeren.

    • Volledig mee eens, Jurgen. Iets wat in wezen recht uit het hart kwam is vermalen tot “catfood” en dus voer voor de massa geworden. Gelukkig lijkt het erop, dat het fenomeen stille tocht al minder interessant is geworden. Hoewel ik besef, dat zo maar weer kan oplaaien.

    • Misschien is het een goed idee om alvast een stille tocht voor Nederland te plannen. Want als het llustere trio het Catshuis eenmaal zal verlaten zullen er waarschijnlijk grote groepen binnen de Nederlandse samenleving heel veel verdriet hebben. 30 april lijkt me wel een mooie datum. 🙂

  3. Vooral de rol van de media in dit soort kwesties is te laken. Regelmatig verfoei ik de uitvinder van de draagbare camera [zoals ik dat trouwens ook doe m.b.t. de uitvnding van de camera in mobieltjes]. Als omroep e.d. stuur je in een mum van tijd een paar halve zolen met zo’n camera en een microfoon naar een “plaats delict” en je hebt “full time coverage” van elke scheet, waarvan de kudde graag een suif wil nemen. Misselijk makend.

  4. Voor mij is het in wezen simpel. Bij al de troep, die de media over ons uitstorten, stel ik me steevast de vraag “zou ik er ook geïnteresseerd in [behoren te] zijn als er geen TV was”.
    De link tussen medeleven en gepaste bescheidenheid is een heel terechte.

  5. Scherp en knetterhard oordeel over de mensen van nu. En let wel, m.i. een volkomen passend en juist oordeel.
    Het wordt langzamerhand te erg voor woorden. De camera leeft ons.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s