WINKELCENTRUM EUROPA

Stel je voor: je woont in een net opgeleverde Vinex-wijk [laten we de wijk de naam Naïevenburg geven]. U heeft er een fraaie woning kunnen kopen via een aflossingvrije hypotheek van ca. 5x uw jaarsalaris. Allemaal prima te doen vertelde die keurige man in dat keurige pak u. Met wat tabelletjes werd u netjes voorgerekend, dat de hypotheekrente-aftrek er voor zal zorgen dat u het allemaal prima zou kunnen dragen. Want die HRA, die is er nog wel een eeuw of wat. U had niet voor niets gestemd op die partij, die “handen af van de HRA” als de vaakst gebezigde slogan uitdraagt.
Nee, dat zit echt wel gebeiteld allemaal. Vooral omdat u ook nog eens werd verzekerd, dat dat nieuwe huis van u alleen maar in waarde zou kunnen stijgen. Leuk spaarpotje voor de oude dag!
Huisprijs, hypotheek, HRA, inkomenszekerheid … ze passeerden ieder de revu en elk zat helemaal gebeiteld.
Inmiddels is er vlakbij de Vinexwijk een prachtig nieuw winkelcentrum met de aansprekende naam Eurozonia verschenen, waar u het geld dat u nog overhoudt na aftrek van de vaste kosten mag uitgeven. Werkelijk alles is er te koop en tegen billijke prijzen.
Er is maar één wat vreemd aspect aan dat winkelcentrum: er staat een hoog hek omheen en je moet jezelf aanmelden voordat de kooplust kan worden gestild. En als je je voor de eerste keer meldt als koper krijg je een soort overeenkomst voorgeschoteld, waarin als belangrijkste zaken zijn opgenomen:
– de garantie, dat het winkelcentrum alle te koop zijnde goederen tegen concurrende prijzen zal aanbieden;
– de verplichting om minimaal 90% van uw koopbudget voor onbepaalde tijd in dat winkelcentrum te besteden.
Nu behoort u als wij allen van nature tot het ras der veelkopers en heeft zich in die hoedanigheid ervan gewist, dat de prijzen in dat winkelcentrum zeer aantrekkelijk zijn. Dus accepteert u die overeenkomst probleemloos.
Een jaar of wat verstrijkt en alles lijkt crescendo te gaan. Alle voorspellingen zitten prima op de rails. En u koopt zoals u nog nooit gekocht heeft. Het lijkt wel niet op te kunnen. Het leven is mooi en de wereld is van u [en van de hordes, die uw voorbeeld hebben gevolgd].
Maar dan gebeuren er toch nog onverwacht enkele dingen, die u aan het denken zetten. Het Griekse restaurant in het centrum, u at er graag met een zekere regelmaat, is ineens failliet. Geen souvlaki meer te krijgen.
In de pizzeria loopt ineens een andere eigenaar rond en met zijn komst is de kwaliteit van de tortellini carbonara duidelijk achteruit gegaan.
De Portugeze wijnhandelaar, waar u graag uw flesje port haalde, blijkt zijn personeel te hebben ontslagen en zijn assortiment fiks te hebben ingekrompen. Uw dochter, die een vast baantje had in de modezaak, krijgt te horen dat ze moet vertrekken.
En als klap op de vuurpijl gaan de prijzen in de winkels waar u graag komt schrikbarend snel omhoog. Samen met wat andere assertieve kopers besluit u op het management van het centrum af te stappen om eens te vragen hoe dat allemaal precies zit. 2 strak gepakte heren [1 wat slungelachtige dertiger, die constant staat te grinniken en 1 te zwaargebouwde met een wat diabolisch hoofd uitgeruste figuur, die gezien zijn gewicht vrijwel zeker door zijn werkgever op de ontslaglijst zou moeten worden gezet] vertellen u, dat er door omstandigheden een aantal winkels in het centrum in grote problemen is gekomen. En omdat het winkelcentrum is opgezet vanuit de solidariteitsgedachte springen nog wel redelijk draaiende winkels nu bij om hun noodruftige collega’s te helpen. Dat betekent, zo vertelt het kloeke tweetal, dat de prijzen voor het geheel aan artikelen, wat in het centrum te koop is, moeten worden verhoogd. En fors ook!
Ik zei het al: u bent assertief dus u komt voor uzelf op. U haalt er zelfs de overeenkomst bij, waarin toch van concurrerende prijzen werd gesproken.
De reactie is heel fijntjes “maar daarom gaan ook alle prijzen omhoog”.
En daar wordt vervolgens aan toegevoegd “het centrum staat voor immense problemen, maar we zijn er van overtuigd dat we er binnen een aantal jaren echt uitkomen en dan kunt u weer fijn kopen zoals u dat gewend was”.
U werpt tegen, dat er andere winkels, OK wel geen winkelcentra maar toch winkels, zijn die nu onder de prijzen zitten van Eurozonia. En omdat u geen dief van uw eigen portemonnee wilt zijn geeft u aan dan voortaan daar wel te gaan winkelen. Het kloeke tweetal verstrakt ter plekke en wijst u gedecideerd op de overeenkomst, waarin op de achterkant expliciet is opgenomen, dat ook ingeval van prijsstijgingen de verplichting om sec in het centrum te blijven kopen onverkort van kracht blijft. Waarop het uw beurt is om te verstrakken.
De lange slungel grinnikt even als hij stelt nog wel een positief nieuwtje voor u te hebben. Stijf van de spanning hoort u hem vervolgens zeggen:
“M.i.v. heden hebben wij de naam van het winkelcentrum veranderd in De Verenigde Winkels van Naievenburg. En natuurlijk blijft u van harte welkom.”

Ik vermoed, dat het bovenstaande verhaal [want meer is het niet] bij jullie zowel een gevoel van herkenning als van afwijzing zal oproepen. Herkenning, daar waar het om het eerste deel met als onderwerp de Vinex-hypotheek gaat. Het staat immers vast, dat een flink aantal van jullie dat Vinex-verhaal vrijwel onverkort op jezelf zult kunnen projecteren. En daar is helemaal niets mis mee. Afwijzing ligt voor de hand als het om dat winkelcentrum-verhaal gaat, want laten we wel zijn: wie laat zich verplichten tot het kopen in sec dat ene winkelcentrum, wat ook nog eens de mogelijkheid blijkt te hebben u te laten meebetalen aan hun falen? Niemand toch? En men heeft daar wat mij betreft het grootste gelijk in de wereld mee. U heeft het recht te kopen waar u wilt en wat u wilt, waarbij voor dat “wat” nog geldt, dat de kwaliteit ervan moet voldoen aan geldende kwaliteitscriteria.
Dus schat ik in, dat mocht u ooit voor zo’n winkelcentrum met dat hek er omheen en een toegangspoort ervoor komen te staan de kans heel groot is dat u rechtsomkeer zou maken en uw koopheil ergens anders zou gaan zoeken. Of sla ik daar de plank op een geweldige wijze mis?
Aan het eind van het mooie jaar 2000 stond u voor de poort van zo’n geweldig groot en uit fraai marmer opgetrokken winkelcentrum. Ook toen was er die overeenkomst, waarin o.a. stond dat u akkoord ging met de inlevering van uw eigen betaalmiddel voor een door dat winkelcentrum uitgevonden betaalmiddel. Voorts stond in de overeenkomst dat er tegen concurrerende prijzen werd verkocht en kon worden gekocht. En voor de levensvatbaarheid en het succes van dat winkelcentrum was het van belang dat u zoveel mogelijk [liever nog meer dan u echt bezat] in dat winkelcentrum zou besteden. Ook toen liet u na de overeenkomst tot op de letter na te lezen en geloofde u blindelings wat het toenmalige management [toevaligerwijs ook 1 lange [gedistingeerd grijze] slungel en een met een gulle demonische lach begiftigde kalende boekhouder] u allemaal aan moois en fraais voorspiegelde. En  u zei gretig “JA” en stormde het centrum binnen. Nu het in dat langzaam verpauperende centrum duidelijk minder gaat en u aan het nadenken bent gegaan, zelfs het nieuwe management denkt te kunnen aanspreken op hun falen, nu wordt u verteld dat het centrum de “Hotel California”-doctrine hanteert: “you can check out any time you like but you can never leave”.
De vraag die dan ook resteert is een simpele: als u gedwongen winkelnering in “De Verenigde Winkels van Naievenburg” nadrukkelijk afwijst, waarom koos u destijds dan wel voor gedwongen onderwerping aan winkelcentrum Europa???

Advertisements

15 thoughts on “WINKELCENTRUM EUROPA

  1. Even nog iets over het andere onderwerp, wat het log zijdelings aanraakt: de hypotheekproblemen. Het valt mij op, dat de media steeds regelmatiger gezinnen in beeld brengen [net als destijds bij de DSB-affaire [weet iemand nog wat dat was eigenlijk??]], die in een paar jaar tijd van relatieve luxe zijn teruggevallen naar een situatie, waarin gedwongen verkoop van het niet meer te betalen “droomhuis” aan de orde is. Ik vraag me daarbij wel af of het uitgangspunt is de problemen zichtbaar te maken of lekkere emo-tv maken.

    • Ik denk dat helaas de emo voorop staat, O. Want dat trekt nog steeds de meeste kijkers. Daarom zou Tegenlicht ook veel meer aandacht krijgen als de puur onderzoeksjounalistieke benadering zou worden ingeruild voor hordes zorgelijk kijkende en/of tranen met tuiten huilende slachtoffers.
      Mijn god, laat dat a.u.b. niet gebeuren. 🙂

  2. Van heel jong af aan heb ik al een hekel aan winkelen, vooral in winkelcentra. Ik weet niet wie heeft besloten destijds, dat we allemaal verplicht moeten shoppen in WC Europa maar daar ben ik dan met terugwerkende kracht alsnog tegen.

    • Typisch weer een mannenopmerking. Winkelen is best leuk, Arno, zolang je maar de vrije keuze hebt in waar je dat wilt doen. Maar ik denk dat, omdat mensen vanaf de neo-liberale golf zijn gaan kopen om het kopen, het op een gegeven moment niet meer uitmaakte waar dat gebeurde. Dat hadden de heren, die de overeenkomst opstelden heel goed in de gaten.

  3. Zeker met grote ogen naar Tegenlicht gekeken, RadaR? Het is echt wel bar en boos daar in Griekenland. En eens te meer werd duidelijk dat de Griekse leiders zich maar al te graag door Goldman Sachs hebben laten helpen om een paar miljard schuld uit de boeken te laten verdwijnen. Die “swaps” toch, wat een wondermiddel. 😦

    • Wat mij vooral frappeerde is, dat Goldman Sachs blijkbaar de enige partij is geweest, die aan de crisis heeft verdiend. Die schrijver van Money & Power zei het al; GS heeft misschien niet de crisis veroorzaakt maar hem zeker wel erger gemaakt door het gegok op het fout lopen van door henzelf in de markt gezette financiele produkten.

      NB: dacht even dat dit het 1e “dode” log sinds mensenheugenis zou worden, maar jullie zijn dan toch wakker geschoten. 😀

    • Interessante aflevering van Tegenlicht, maar eerder vol al bekende info dan dat er veel nieuwe info in zat. Desondanks pikte ik er wel wat graantjes uit, die zich wellicht lenen voor een logje.

      • Jouw “vriend” Varoufakis wond er geen doekjes om. Hij beschreef Goldman Sachs als een parasiet en als een giant octopus die zijn tentakels rond de aardbol heeft zitten en alles opzuigt wat er maar op te zuigen is.

        Trouwens, leuke metafoor, Europa als winkelcentrum voor de naïevelingen.

    • Weinig vetrouwen, RadaR. Want over een paar jaar staan ze dan weer met hetzelfde verhaal klaar en worden we weer uitgeknepen.

      @Jurgen:
      Tegenlicht was weer zeer verhelderend. Ben benieuwd wat we daarover gaan teruglezen. 🙂

  4. Zou je dit pakweg 5 jaar eerder geschreven hebben dan zou je zijn weggelachen. In die tijd van overvloed en heilig geloof in de eeuwige welvaart en een onverzadigbare consumeerdrift had men je voor een wereldvreemde eikel uitgemaakt.
    Nu, op dit prima getimede moment, kruipt men weg in de eigen ellende van opstapelende rekeningen en verlies van koopkracht en dalende huizenprijzen. En kijkt wel uit een antwoord op je vraag te geven.

  5. Smakelijk gelachen om de wijze waarop je zowel het huidig “management” als het vorige hebt beschreven. Ik meen daar bepaalde personen in te herkennen.
    Lekker lezend log met zoals altijd een heel passende vergelijking. En het antwoord op je vraag ligt, zoals O. ook al aangeeft, redelijk voor de hand.

  6. Eigenlijk geef je zelf al antwoord op je vraag, dus ik neem aan dat het er één was uit de categorie “retorisch” ? De naamkeuze voor de Vinex-wijk zegt het al: we waren [zijn?] te naief!
    Leuk log trouwens, waar je op hebt zitten broeden denk ik zo. 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s