MIDNIGHT IN PARIS

U kent dat ongetwijfeld ook wel: het horen en/of zien van iets, waardoor er het soort glimlach op je gezicht verschijnt, die gepaard gaat met een stroom van warmte, haast welbehagen, die zich door je lichaam verspreidt.
Neen, nog niet eens ontroering, zo sterk is de emotie niet. Maar wel een uiterst prettig gevoel, wat als een warme deken om je heen blijft hangen zolang je oog en/of oor het beeld en geluid wat er de veroorzaker van is blijft opvangen.
Laat ik vooral duidelijk zijn: ik heb het niet over het voorval wat zich gisteravond in de Arena voordeed. Eerlijk gezegd heb ik het niet eens rechtstreeks zien gebeuren, omdat mijn oog en oor door iets heel anders werden gegrepen.
Via “Vicky Cristina Barcelona” [ik wijdde daar in het web-streepje-logleven al een stukje aan] en “Whatever works” volgde ik het recente werk van Woody Allen al zoveel mogelijk op de voet. Terwijl in de Arena die gebeurtenis plaatsvond, die om nieuwe jurisprudentie schreeuwt waarmee het begrip “noodweer” kan worden geherdefinieerd, zat ik met zo’n glimlach als aangeduid naar het laatste Allen-product te kijken: Midnight in Paris.
Met in de hoofdrol de via vele van flauw tot melig varierende comedy’s bij mij weinig aanzien bezittende Owen Wilson en als bekendste andere features Kathy Bates en Carla Bruni [jawel, die Bruni!].
Midnight in Paris is het best te omschrijven als een romantische comedy [heet dat “romcom” tegenwoordig ?] met zekere trekjes van het sprookje “Assepoester” erin verwerkt.
Wilson heeft [niet geheel onterecht] het gevoel, dat hij in een verkeerd leven gevangen zit zonder te weten hoe te ontsnappen. Hij staat voor een huwelijk met Inez, een vrouw die het best te omschrijven is als een volkomen “spoiled broad”; op de Amerikaanse manier aantrekkelijk, maar in feite een lege huls.
Wilson zet zijn liefde voor de stad om in nachtelijke wandelingen door Parijs [alle schitterende plekjes komen uitgebreid voorbij] en dan overkomt hem iets wonderbaarlijks. Waardoor hij aan een tijdreis begint, die hem langs Parijs in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw voert. En hem bevriend doet raken met bijna alle groten uit de wereld van de kunst. Van Hemingway, Matisse, Dali en Picasso tot T.S Elliot, Gaugin en Degas ….. ze zijn er allemaal.
De plot [of misschien is boodschap een beter woord] van de film laat ik maar open. Maar Woody Allen kreeg het weer voor elkaar, dat ik na anderhalf uur nog steeds met die glimlach op mijn gezicht zat.
En Owen Wilson was een aantal treedjes op de kwaliteitsladder gestegen door te bewijzen, dat zijn laid back acteren en zijn guitigheid juist in het soort film, waarin Allen excelleert, zo goed tot zijn recht blijkt te komen.
Toen Gil Pender [Wilson] met Gabrielle [Léa Seydoux] aan het eind van de film aan een nachtelijke wandeling door “Paris in the rain” begon was me weer duidelijk wat een echte “feelgood-movie” ook al weer was. Tegelijk besefte ik, dat onder de cynicus RadaR ergens nog steeds de romanticus RadaR schuil gaat.
Zelfs nu ik dit schrijf glijdt weer die glimlach over mijn gezicht.

Advertenties

17 thoughts on “MIDNIGHT IN PARIS

  1. Ik heb Wilson zien acteren in de inmiddels trilogie over “The Fockers”. Beetje onbenullig acteurtje leek het me. Kan overigens ook aan de rol gelegen hebben. Wilson moet wel iets hebben anders zou Woody Allen hem niet gekozen hebben voor de hoofdrol in MiP.
    Overigens weet ik niet of de aanwezigheid van Carla Bruni als een pré moet worden beschouwd. Ze zingt toch zeker niet? 🙂

    • Nee, mevrouw Bruni speelt een heel ingetogen rolletje als gids. Zingen komt er niet van. Wel is in de film veel muziek uit de Twenties te horen, w.o. vooral Cole Porter.
      The Fockers 1 was lachen, 2 was al minder en 3 een drama; onbegrijpelijk dat de Niro zich daarvoor leende. Zal wel iets met gage te maken hebben.

      • Nu we toch zo gezellig over films aan het reutelen zijn [Midnight in Paris is heel goed te bekijken met je lief naast je op de bank :)]: heb je ooit The Departed [uit 2006/2007 meen ik] bekeken? Met een fenomenale Jack Nicholson en geweldig acterende Di Caprio en Damon? Zo niet, dan alsnog doen. Allesbehalve feelgood, maar fantastische verhaallijn + dito plot.

      • Arno,
        je mag gerust weten, dat ik voor wat ik de zielloze maanden januari en februari noem een lijstje movies heb geselecteerd om rustig te gaan bekijken. Op dat lijstje staan o.a.:
        – The departed [echt waar!]
        – Loft [ned. versie]
        – New York I love you [very feelgood :)]
        – On stranger tides
        – Inception
        – Shutter island
        Dus ik laat je wel weten wat ik van The Departerd vind t.z.t.
        Kerstnacht ga ik het lugubere The Name of the Rose weer eens bekijken. Als alternatief voor de nachtmis. 😛

      • Veel mensen gaan in de “mol-mode” hoor, Jeanette. Omdat begin januari ook Wie is de Mol weer start 😛
        Er kan nog worden meegedaan aan de pool …. als er nog liefhebbers zijn?

      • Trouwens, The name of the rose is zo’n voorbeeld van een film, die het geweldige boek [Ecco] naar de kroon steekt. Jij noemt het luguber, ik voeg daar sinister aan toe.

      • Ik heb er één die je aan je lijstje kunt toevoegen, RadaR. Margin call is er echt één in jouw straatje. FF googlen en je begrijpt wat ik bedoel. Sterke rollen van Kevin Spacey & Jeremy Irons. En zelfs Demi Moore duikt nog even in al haar pracht op.

        Vanavond gaan wij na het kerstmaal uitbuiken bij Midnight in Paris. 🙂

    • Fockers 2 was met Barbra Streisand en Dustin Hoffman als de geschuffelde ouders van Ben Stiller. Beetje plat met als humor-hoogtepunt de baby/peuter, die het onvergetelijke “asssssshooole” als eerste woordje richting vader Stiller brabbelt.
      Deel 3 heb ik niet gezien.

  2. “Vicki Cristina Barcelona” heb ik, na jouw gloedvolle “recensie” destijds, bekeken en zeer kunnen waarderen. Dus neem ik ook deze tip graag over. Aldus dank.!

  3. Het is er niet echt de tijd voor om de romanticus in jezelf te tonen. Veel te groot risico, dat je keihard onderuit gaat. Dus met die cynicus kan ik wel uit de voeten hoor.
    Desondanks is het prettig dit gevoelslogje via een filmbespreking te lezen. Mag je gerust vaker doen.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s