ITCHYCOO PARK

Ik broed al enige tijd op een lap van een log en het lijkt erop, dat dat broeden nog wel even doorgaat. Met de “banken” als onderwerp zal het weer een zwaar stuk worden, vrees ik. Omdat er over de “banken” al sinds 2008 nauwelijks iets vrolijks, iets licht verteerbaars valt te schrijven [in mijn perceptie uiteraard. Ik behoor niet tot het soort mensen, dat elke keer dat de flappentap nog spuugt 10 Wees Gegroetjes prevelt.]
Daarom , maar ook als ik de laatste paar logjes bekijk, is het niet alleen hoog tijd maar ook een mooie gelegenheid voor iets lichts, iets leuks. Muziek dus.
Ik neem jullie mee naar de jaren 60 [1967 om precies te zijn] om één van die plaatjes voor het voetlicht te halen, die tot mijn niet al te omvangrijke categorie favoriete popsongs behoren. Na een bescheiden begin met Sha la la la lee, een met al veel meer hitpotentie gezegend All or nothing kwam het Engelse bandje The Small Faces in dat jaar 1967 [de Flower Power was al volop voelbaar] met een baanbrekend singletje: Itchycoo Park. Baanbrekend, omdat voor de 1e keer in de popgeschiedenis voor de opnames gebruik werd gemaakt van wat wij in die tijd het “woesj-effect” noemden en wat later, toen de opnametechniek forse stappen voorwaarts had gemaakt, het “flanger-effect” werd. In de primitieve opnamestudio’s van de jaren 60 werd, geloof het of niet, dat woesj-effect verkregen door bij het opnemen van de vocalen een extra-microfoon met de hand voorlangs de vocalist te slingeren.
Het werkte wonderwel , je kunt het zelf beluisteren via de onderstaande clip. Het woesj-effect werd al snel gecopied door andere popgroepen,  zoals Nirvana [Rainbow chaser] en Julie Driscoll+ Brian Auger’s Trinity [zij coverden Dylan This wheel’s on fire en maakten daar een legendarische culthit van].
Itchycoo Park is, in tegenstelling tot bij andere hitlijsten aller tijden, wel een kandidaat voor de CatchRadio Top888, waarvan je desgewenst de keuzelijst hier kunt bekijken. The Small Faces scoorden nog een aantal major hits [Tin soldier, Lazy sunday] om vervolgens eind jaren 60 uiteen te vallen.

Advertenties

12 thoughts on “ITCHYCOO PARK

  1. Ik ken dit en vind het leuk om weer eens te horen. Steve Marriott ja, een weggezakte naam, die bij het noemen meteen weer allerlei associaties oproept.
    Dat “woesj-effect hè …. was het ook niet zo, dat je in die tijd plaatjes had, waarop de zanger klonk alsof hij in een conservenblik stond te zingen. Help me eens, kenners, want het wil me niet te binnen schieten welke zanger of welk liedje dat ook al weer was.

    • Ik help je graag uit de brand, P. 🙂 Ik heb een aantal voorbeelden voor je
      van artiesten die het koekblik gebruikten.
      Daar waren:
      – The Bee Gees – Craise Finton Kirk Royal Academy op hun uit 1967 stammende album First
      – David McWilliams – Days of Pearly Spencer [flinke hit! in 1967]
      – R Dean Taylor – Gotta see Jane [1968 en 1 van mijn all time favo singles]
      – Reparata & the Delrons – Captain of your ship [1968]
      – Godley & Creme – I pity inanimate objects op hun album Freeze frame uit 1979
      G&C gebruikten een digitaal koekblik, wat ze uit hun Gizmo haalden.

      • Toppie, RadaR! En laat er nu die plaat die ik zocht tussen zitten!
        Ik zocht naar Days of Pearly Spencer! Roeval bestaat niet, he? 🙂
        Dat nummer van de BeeGees … nooit van gehoord.
        Ik zat net even op YouTube te zoeken of ik min vraag zelf kon beantwoorden en kwam daar ook iets uit 1967 tegen .Ik neem zonder meer aan, dat je het kent. Eens kijken of ik dat hier in mijn reactie kan linken [zou volgesn jou toch moeten kunnen?].
        Komt-ie [zal er geen gewoonte van maken :)]

      • Je clipje past prima, P. Want The Herd [ook een popgroep, die slechts kort bestaan heeft] bracht wat men tegenwoordig een “mega-star” voort. De “mooie jongen’ Peter Frampton, die van aanvang af al helemaal niets te maken wilde hebben met het streven van promotors en platenmaatschappij om van hem een popidool [ja ook in de jaren 60 dacht men al zo, het Lady GaGa-verschijnsel is niets nieuws, het is slechts vele malen groter omdat de verdiencapaciteit dankzij vooral internet vele malen groter is] te maken.
        Na 1 grote [jouw clip] en een klein hitje [Paradise lost] nam Frampton dan ook snel de benen richting anonimiteit. Om pas in 1976 weer op te duiken met het legendarische Frampton comes alive! De geschiedenis herhaalde zich [Frampton met zijn prachtige fysiek werd weer als popidool uitgevent, terwijl hij zelf rockmuziek maken als het enige belangrijke zag.] en Frampton gaf er weer de brui aan. Mede doordat hij door de leefregels in de popcultuur, gedicteerd door moneymakers, in een diepe depressie raakte.
        Na verloop van jaren pakte Frampton zijn gitaar weer op en richtte zich wat optredens betreft op het kleine circuit. Waar hij overigens een grote naam opbouwde, die tot op de dag van vandaag bestaat. Als inmiddels 60+-er wordt hij niet meer gehinderd door idoolmakers e.d. en kan zich naar hartelust uitleven op podia, nog steeds all over the world. In 2010 bracht hij het album Thank you Mr. Churchill uit, waarvan het geweldige Asleep at the wheel [ik zal daar een clipje van plaatsen t.z.t.] hoog in de CatchRadio Top888 staat.

      • Uit wat commentaren bij het clipje van The Herd had ik inderdaad begrepen, dat Peter Frampton [weer zo’n naam, die net als Steve Marriott een belletje deed rinkelen; je maakt me weer music-minded :)] de zang deed. Het leek me wel aardig je dat te laten zien, mede omdat het jaar 1967 in de picture was.

  2. Het blijft gewoon hardstikke leuk om jaren 60 popmuziek te beluisteren en bekijken. Ik heb van TSF gelijk ook maar Lazy sunday meegepikt [stond achter deze clip], want die song stond me vaag bij in tegenstelling tot dit, overigens veel betere, Itchycoo park. Als ik tijd heb zal ik nog eens zoeken op de Tube naar Tin soldier.

  3. Ik teken meteen hoor voor een nieuwe Flower Power! En dan mag dit soort popmuziek ook meteen weer “hot” worden. Ik word hier erg vrolijk van. 🙂

  4. De “zanger met een dijk van een stem” Steve Marriot [een pur sang “rockvoice” in een popgroep] ging na het uiteenvallen van The Small Faces [die overigens als The Faces gingen samenwonen met Rod Stewart] verder met Humble Pie. Ook maar kort bestaan overigens, maar wel lekker rockmuziek achtergelaten [denk aan Natural born woman].
    Kenny Jones [de drummer] zou later de plek opvullen van de even legendarische als gestoorde Keith Moon bij de Who.
    Dat “flanger-effect” werd zoals te horen is in de clip, niet alleen op de vocalen maar ook op de drum toegepast, wat een lekker vet geluid geeft. Ik denk, dat ik Itchycoo park maar op mijn lijstje opneem, want lekker 60-ties popmuziek hoort in die top888 thuis.

  5. Je hebt [weer] een geheugencel van me gereactiveerd. Want dit liedje herinner ik me nu levendig. Vond het toen al apart en nu is dat nog steeds zo. Flower power nu, Jeanette, daar kan alleen een gang naar de bloemist voor zorgen. Wel genoeg eurootjes meenemen!

  6. Ah, kijk, ik word op mijn wenken bediend 🙂
    Meteen na het luisteren dacht ik: “Zou het niet mooi zijn als de jeugd van nu [voor mezelf is het een beetje aan de late kant] opnieuw een soort Flower Power – periode zou beleven?”.
    Of maakt de internetsituatie dat onrealiseerbaar?

    Leuk liedje hoor, en de zanger heeft een dijk van een stem!

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s