DIE ARME BRUGPIEPER

Iedereen die het fenomeen “carriere maken” heeft mogen meemaken [in de 21e eeuw noemt men dat geloof ik niet langer zo, maar wel “een stap[je] dichterbij het land der bonussen komen”] heeft het vast wel ervaren: het volgen van een voor het door jou te betreden hogere nivo vereist opleidingstraject. Nu had ik het geluk al op vrij jonge leeftijd een paar stappen te mogen maken, dus mijn opleidingstraject speelde zich af in een periode, die ver ligt van 2011, nl. in de jaren 80. Dus in een periode, waarin het geld maken best wel belangrijk was, maar ook veel nadruk werd gelegd op people management. En met “people” werd in die tijd nog echt “mensen ” bedoeld en dus niet van een volgnummer voorziene cyborgs, die een groot deel van de arbeidstijd achter één of meer beeldschermen doorbrengen en/of met een inmiddels tot een extra lichaamsdeel verworden headphone lulverhalen tegen [potentiële] klanten zitten te verkopen.
Dus was een niet onbelangrijk deel van dat opleidingstraject erop gericht je als [middle] management bij te brengen hoe je geacht werd met mensen en hun problemen [al of niet voortvloeiend uit de werksituatie] om te gaan. Later zouden dat soort cursussen, meestal gegeven door een of ander soort logen of gogen, geduid worden als van de “geiten-wollen-sokken” categorie. Met het verstrijken van de jaren heb ik de aard van dat soort opleidingen zien veranderen tot zij pasten bij de neo-liberale maatschappij, die voor ons werd ontwikkeld.
Deze gedachten of herinneringen, die zo maar uit mijn keyboard komen opborrelen, hebben hun ontstaan te danken aan het op de beeldbuis verschijnen een paar dagen terug van Heidi Termorshuizen. Wie? zullen jullie zeggen. Heidi Termorshuizen!

Charging up their batteries

Zij trok mijn attentie geenszins door haar fysieke aantrekkelijkheden,  want die waren ver te zoeken. Neen, het was de reden, waarom ze op de buis kwam. Ze haalde zowel het Journaal als 1Vandaag, dus dan moet er wel wat aan de knikker zijn.
Wat is het geval? Heidi [ik zou haar vroeger een Pedagogische Academie-trutje  hebben genoemd] hielp mij uit een droom. Onnozele ik dacht, dat opleidingen als vroeger die ik zojuist beschreef, niet meer bestonden. Nu, daar zat ik dus flink naast. Heidi geeft ze nog steeds. Zij heeft ze alleen een teeny-weeny-bit aangepast aan de tijd waarin we leven én [niet onbelangrijk] zij heeft er een nieuwe doelgroep voor gevonden.
Omdat we [mede dankzij George Bush, maar ook onze eigen politieke kanjers] in een voortdurende staat van angst worden geacht te leven [lichten die uitgaan, banken die omvallen, landen die failliet gaan, mannen met baarden die kunnen ontploffen en meer van dat fraais] heeft Frau Termorshuizen het voor elkaar gekregen flink wat ouders van 11- en 12-jarigen in de stress te laten schieten. Want, aldus Heidi, veel van die kleine mensen zouden een [te] grote angst hebben voor de overstap van de basisschool naar het middelbaar en hoger onderwijs. Brugpieper, dan ben je een potentieel slachtoffer van al het andere puberale en/of adolescente spul wat er ook op die scholen rondloopt.
Heidi [een slimme meid maalt er niet om welke weg ze naar het grote geld berijdt] timmerde snel een cluppie in elkaar en gaf dat de aansprekende naam Powerkids. En wie schetst mijn verbazing toen ik beelden zag, die me angstig veel deden denken aan mijn opleidingen van de jaren 80. Heidi in kleermakerszit, uitgedost op een wijze waarop menig geiten-wollensok van destijds jaloers zou zijn geweest, en rond haar in een kring wat spul van de vereiste leeftijd. En verrek, die kinderen werd geleerd wat feedback [al of niet non-verbaal] betekent en hoe daar op te anticiperen. En nog veel meer wat daarbij te pas komt. Jullie kennen dat ongetwijfeld.
Onthutsend was het moment, waarop bleek, dat de meeste van die kinderen desgevraagd aangaven in het geheel niet op te zien tegen hun brugpieperschap. Welnee, het waren de mammies van die meisjes en jongens, die met angst en vrees uitkeken naar het moment dat hun zoon of dochter weg zou fietsen, op weg naar hun nieuwe school, op weg naar een volgende stap in hun leven.
En onze Heidi, die zonder twijfel ergens een heel goed ontwikkelde marketingknobbel moet hebben zitten, heeft dat perfect aangevoeld. Waardoor zij in staat is niet alleen het landelijke nieuws te halen, maar ook de zakken van haar lekker losjes zittende broek te vullen.
Het trieste van het verhaal is, dat noch de ouders noch Heidi beseffen, wat ze die kinderen aandoen. De spontaniteit, de openheid waarmee zij dat nieuwe avontuur tegemoet zouden en ook zelf willen treden, wordt er op een slinkse wijze uitgeramd. Om scheiterige ouders, die eigenlijk zelf met een probleem zitten maar dat maar al te graag op hun kind projecteren, gerust te stellen. En om een sluw vrouwmens, dat in feite vrijwel niets aan die kinderen te vertellen heeft,  de kans te geven haar zakken te vullen.

Advertenties

10 thoughts on “DIE ARME BRUGPIEPER

  1. Ik vind wat Paul stelt best aan de harde kant maar tegelijk ook steekhoudend.
    Moet de conclusie eigenlijk niet zijn, dat onze samenleving inmiddels al bijna een generatie lang [vanaf begin jaren 90] geen plaats meer heeft voor de ouder, zoals die in de decennia daarvoor nog wel bestond?
    De opvoeding is bewust grotendeels verschoven naar scholen om ruimte vrij te maken om de de “ouder” te vervangen door deels broedkip [er moeten wel kinderen blijven komen] en deels werkmier. Dankbaar gebruikte men het begrip “emancipatie” om de vrouw van moeder te transformeren tot tenminste deeltijd-werkmier en haar te doen geloven, dat het allemaal veel beter was zo. De kids gooien we in de creche of de kinderopvang of na-schoolse opvang.
    Waar ze hun opvoeding zouden krijgen.
    We hebben het hier al zo vaak gehad over de funeste invloed van dat werk,werk,werk waar ook Paul op wijst. En over de excessen in de opvang-branche hoeven we al helemaal niets te zeggen.
    De echt jonge kinderen van nu zijn al de 2e generatie, die niet beter weet, dat een ouder in hoofdzaak een facilitator is, maar die nauwelijks een rol speelt waar het de opvoeding in brede zin betreft.
    Ik merk, dat ik op dreef kom, dus stop ik maar gauw. Want anders ga ik het nog hebben over de evenzo funeste uitwerking op het samenlevings- en/of familieverband, die de huidige maatschappij heeft. Van veel kinderen staat al vast, dat zij binnen een paar jaar kind van gescheiden ouders zullen zijn.
    Maar kom, laat ik eindigen met de opmerking, dat er nog niet eens al teveel moeite voor nodig is te bepalen, waar oorzaken en gevolgen te vinden zijn.
    En laten we eerlijk zijn: trainingen als van die Heidi zijn daar no way een behoorlijk middel tegen.

  2. Neen, je bent niet “hard”, RadaR. Natuurlijk, de maatschappij anno nu is een duidelijk andere dan die uit “jouw tijd”, Dat gegeven wordt [te] vaak als verklaring gebruikt voor o.a. cursusjes als van die Heidi. Maar ik ben van mening, dat het zo is, dat mensen meegroeien [of althans dat zouden moeten doen] met de ontwikkeling van de maatschappij waarin ze leven. Mede daarom ben ik ook geen aanhanger van de “vroeger was alles beter”-praters. “Beter” kan hoogstens “anders” mogen zijn.
    Als jongeren onvoldoende geëquipeerd zijn om hun plek in de maatschappij [of dat nu school of welk andere situatie dan ook is] in te nemen, kan dat m.i. maar aan één ding liggen: ze zijn door de mensen, die daar verantwoordelijk voor zijn, onvoldoende begeleid en/of hebben om welke reden dan ook [enig kind, ouders die zelf worstelen met hun rol inde samenleving etc] een te beschermd leven geleid. P.geeft daar een voorbeeld van.
    Ik kan me dan ook best vinden in jouw stelling, dat het echte probleem bij de ouders zit en dat daar veel eerder snel iets aan moet worden gedaan. Een groot aantal ouders ervaren de keuze van de overheid om een belangrijk deel van de opvoedende taak om voor mij nog steeds volstrekt onlogische redenen [want werk, werk, werk vind ik heel onlogisch] bij het onderwijs te leggen niet alleen als een ontlasting, maar a.h.w. ook als een vrijwaring.
    En schieten uit dien hoofde op belangrijke terreinen tekort.
    Binnen het onderwijs heeft men er voor gekozen [puur vanuit dat onderwijsdenken] om kinderen in vakjes in te delen. Ik zal ze niet opsommen, want ik denk dat je een prima voorstelling hebt van waar ik op doel.
    Een kind in het verkeerde vakje [ADHD,niet-sociaal, a-communatief e.d.] leidt in onze maatschappij niet tot het echt zoeken naar oorzaken, terwijl die toch zo voor het grijpen liggen, maar wordt aan de anti-depressiva gezet. En als het pech heeft komt het in die enorme logge molen van de [jeugd]zorg terecht.
    Om de draai naar Heidi weer te maken: ik denk, dat kinderen, die naar dat soort cursusen worden gestuurd, eerder risico lopen als een soort buitenbeentje te worden beschouwd, omdat hen gedrag wordt aangeleerd wat niet alleen hen niet eigen is, maar wat ook nauwelijks correspondeert met wat op scholen als normaal gedrag wordt beschouwd.
    Een soort paard achter de wagen spannen en dat allemaal omdat de meeste van die kinderen niet zelf maar hun mammies beren op de weg zien en daar geen weg mee weten.
    De incompetentie viert hoogtij en vrouwen als Heidi verdienen daar hun boterham aan.
    Je moet het maar willen ……

  3. Ik krijg het maar niet voor elkaar die naam er anders uit te krijgen dan als “Term oorsuizen”. Wat dan toevallig wel het enige effect omschrijft dat dergelijke cursussen gewoonlijk op mij hebben.

  4. @Paul:
    Echt wel, de kinderen worden angsten aangepraat, de kinderen worden vervolgens volgepropt met anti-depressiva [er zijn gevallen bekend, waarbij het gehele gezin gezellig aan de prozac of ritalin zit] en beginnen vervolgens ander gedrag te vertonen. Waarbij het zo vrolijke, ongedwongen en open kind van de basisschool plots blijkt te zijn veranderd in een in zichzelf gekeerde, schuchtere en veel minder communicatieve puber.
    @Jurgen:
    het zijn de overbekende trucjes, die de kinderen bij Powerkids worden geleerd. De manier waarop je de klas binnen komt [straal zelfvertrouwen uit], socialize/doe aan netwerken [praat met klasgenoten], geef feedback [kijk je gesprekspartner aan en vat af en toe samen wat je hoort], let op non-verbale feedback [welk gezicht trekt de ander , hoe zit hij/zij erbij etc.].
    De dingen waar RadaR het over heeft als hij zijn jaren 80 opleidingstraject voor een deel bestrijkt.

  5. Ben ik hard in mijn denken als ik me afvraag hoe het komt, dat waar scholieren uit mijn “tijd”, die over het algemeen qua ontwikkeling toch achterliepen bij hun counterparts uit de 21e eeuw, over het geheel genomen er prima in slaagden zich te handhaven in de ook toen al soms erg harde “samenleving” van de klas, het kind van nu [der Heidi onderbouwt haar stelling uiteraard met “uit onderzoek is gebleken bla bla bla”] blijkbaar zo moet worden gecoached en getraind om overeind te kunnen blijven?
    Het klopt Jurgen, dat ik al ooit eerder het coaching-fenomeen min of meer als een kwalijk gezwel in de moderne maatschappij heb geduid. Dat komt [ik denk daar nu nog zo over] omdat ik van mening ben, dat het voor verreweg het grootste deel van de kinderen mogelijk is en ook het beste is om gewoon langs eigen route [als daarbij begeleiding nodig is zou die sec van de ouders moeten komen] hun weg te zoeken. Zij moeten er daarbij op kunnen rekenen, dat de ouder[s] klaar staan om waar nodig de helpende hand te bieden. Dat overlaten aan een coach kan [zal?] een negatief effect hebben op de band tussen kind en ouder. [“Mam, jij bent dom, je snapt er de ballen van. Heidi zegt …..” zoiets, weet je wel]

  6. Het kan soms heel ver gaan met die angst bij de ouders zelf, waardoor ze hun kind in een moeilijke, maar vooral ook kwetsbare situatie kunnen brengen.
    Het zal je als jongen van 12-13 jaar maar gebeuren [ik heb het over een praktijkgeval], dat je moeder je naar school fietst of op ongeregelde tijden tijdens de pauzes van op afstand jouw reilen en zeilen binnen de groep klasgenoten observeert.
    Het zouden eerder dat soort ouders zijn, die voor een training in aanmerking moeten komen.

  7. Wat mankeert de ouders van nu in hemelsnaam? Ze proppen hun kinderen vol met angst voor iets, waar in feite geen enkele angst voor hoeft worden gevoeld. Voor kinderen, die de basisschool verlaten is heel belangrijk naar welke volgende school ze zullen gaan. Ouders zelf kunnen daarbij een heel belangrijke rol spelen door vooraf bij het bepalen van de keuze zich goed te laten informeren. Bezoek vooraf aan zo’n school behoort ook tot de mogelijkheden. Een 2e belangrijk punt voor de kids is of er oud-klasgenootjes c.q. vriendjes en/of vriendinnetjes meegaan naar die nieuwe school.
    Dat biedt de kids meer gevoel van zekerheid en zelfvertrouwen dan zo’n softe training.
    En, zoals anderen ook al aangaven is het erg belangrijk dat de ouders de ontwikkelingen van nabij, maar zonder druk op het kind, blijven volgen.

  8. Bekijk en lees wat er op de website van Powerkids staat en het zal duidelijk worden, dat de geur van die geitenwollen sokken overheerst. Er worden weerbaarheidstrainingen aangeboden, die worden gegeven door 2 dames, waarvan de “softness” aan alle kanten afdruipt. Ik herinner me, RadaR, dat je al eens eerder iets over het fenomeen “coaches” schreef. Het Powerkids-concept past daar naadloos in.

  9. Die Heidi heeft een gat in de markt ontdekt. Letterlijk een gat ….. het gat wat ouders laten vallen in de zorg voor hun kinderen. Dat gat kan zijn ontstaan door gebleken ongeschiktheid voor het ouderschap, maar meer misschien nog door het eigen drukke leven van paps en mams. Dus dat noodzakelijke in de gaten houden van de ontwikkelingen, waar O. het over heeft, komt er heel vaak niet van.

  10. OK, het zijn andere tijden dan vroeger en de risico’s zijn ook anders dan vroeger. Mijn dochter ging zonder enige gereserveerdheid [laat staan angst] als pieper naar de middelbare school.
    Het is op zich verstandig je kind op de risico’s van nu te wijzen, maar vertel ze a.u.b. ook over de mooie kant van de stap die ze moeten maken. Projecteer je eigen angst niet op dat kind, maar houdt als ouder wel goed in de gaten hoe het zich ontwikkelt. Er zijn legio mogelijkheden [de school, de vrienden en vriendinnetjes] om dat zicht te houden.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s